Μέχρι που να αποφασίσουν οι απλοί μη προνομιούχοι πολίτες να ξεχυθούν στους δρόμους και να δείξουν ότι η ανοχή, η υπομονή και η μιζέρια έχουν τα όρια τους
Όλοι όσοι είναι μέσα στην πραγματική αγορά γνωρίζουν ήδη πολύ καλά ότι η συνολική κατάσταση της καθημερινότητας του απλού πολίτη, όσο πάει γίνεται και χειρότερη, και ότι ολοένα και περισσότεροι μη προνομιούχοι πολίτες περνούν από τα επίπεδα της υποφερτής ζωής στα μίζερα μονοπάτια του οικονομικού τους αδιεξόδου. Αυτό, μπορεί να μην το αντιλαμβάνονται, ή να μην θέλουν να το αντιληφθούν όσοι βρίσκονται στα σαλόνια της εξουσίας, ή της παρα-εξουσίας, αλλά είναι μια πικρή πραγματικότητα την οποίαν ζουν ήδη χιλιάδες πολίτες. Μια πραγματικότητα η οποία ταλαιπωρεί τον τόπο, βασανίζει ανθρώπους, δημιουργεί μιαν περιρρέουσα ατμόσφαιρα που μόνο μιζέρια και δυστυχία σκορπά γύρω της.
Το ερώτημα, φυσικά, είναι το τι πρέπει να γίνει, αν μπορεί να γίνει κάτι, και αν σε τελευταία ανάλυση έχουμε κάποιες ελπίδες, έτσι που, αν μη τι άλλο, να αντέξουμε για λίγο ακόμη. Η απάντηση που δίνεται, από τις πράξεις, τις δηλώσεις και τις κινήσεις των πολιτικών μας, κυβερνώντων και μη, μάλλον είναι αντέξετε, περιμένετε κάποιο θαύμα και βλέπουμε… Από την μια οι κυβερνώντες, φαίνεται να πιστεύουν στα θαύματα της Τρόικας, από την άλλη οι υπόλοιποι, μάλλον στα θαύματα του Θεού, του σύμπαντος ή, δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. Τα θαύματα, όμως, στην πραγματική ζωή, έρχονται όταν κάνεις και εσύ κάτι, διαφορετικά, κάποτε φτάνει το τέλος, και εσύ ακόμη εκεί, σταυροκοπιέσαι… Ή κάνεις αριθμητικές, λογιστικές πράξεις των θεωρημάτων που οι τροϊκανοί σού έχουν σύρει στο μούτρο…
Η αλήθεια, η πραγματική αλήθεια, και φυσικά το μάθημα που μας βγαίνει μέσα από τη βαθιά οικονομική κρίση που στην πραγματικότητα ζώνει και ταλαιπωρεί τον τόπο τουλάχιστον από το 2010, είναι ότι ο τόπος χρειαζόταν και χρειάζεται μια άλλη πορεία πλεύσης, ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα, αλλαγές σε όλα όσα θύμιζαν και θυμίζουν χτες, έναν νέο δρόμο προς τον εκσυγχρονισμό και τη διασφάλιση ενός άνετου και βιοτικού επιπέδου αυτού του λαού που και εργατικός είναι και φιλότιμος και στωικός είναι. Αυτήν την αλήθεια, και αυτό το μάθημα, οι πολιτικοί μας, φυσικά, δεν θέλουν ούτε να τα δουν, ούτε και να τα αντιληφθούν. Γιατί, απλά, στην ουσία, αυτό το μάθημα και αυτή η αλήθεια κονιορτοποιεί πρώτα και πάνω από όλα τις δικές τους νοοτροπίες, τα δικά τους ήθη, τα δικά τους τετριμμένα.
Τι θα περίμενε ο λογικός παρατηρητής μετά απ' όλα όσα μας συνέβησαν και μας συμβαίνουν; Μια γενική εκκαθάριση των ανισοτήτων που υπάρχουν μέσα στην αγορά, και την ανάληψη, πρώτα από αυτούς που σηκώνουν, το βάρος των ευθυνών τους. Θα περίμενε ότι το πρώτο-πρώτο μέτρο που θα ελάμβαναν οι κυβερνώντες και θα στήριζαν όλοι οι πολιτικοί θα ήταν η οροφή σε μισθούς και συντάξεις του δημόσιου και ημιδημόσιου τομέα, οι περικοπές σε εφάπαξ, και άλλα ωφελήματα και, φυσικά, οι ριζοσπαστικές μεταρρυθμίσεις σε όλα τα επίπεδα της κρατικής μηχανής και της μηχανής των Ημικρατικών Οργανισμών και του τραπεζικού συστήματος.
Κάτι, τέτοια, φυσικά, θέλουν πολιτικούς με κότσια, και πολιτικούς που σκέφτονται πρώτα και πάνω απ' όλα τον λαό τους, και ύστερα τις συντεχνίες, τα κυκλώματα και τις ισχυρά οργανωμένες ομάδες του πληθυσμού. Κακά τα ψέματα, ό,τι κάνουμε μέχρι σήμερα, οδηγούν την κοινωνία σε μια ισοπεδωτική δημιουργία δύο και μόνον τάξεων του πληθυσμού, των πολύ φτωχών και των πολύ πλούσιων, σε μια ισοπεδωτική διάταξη κοινωνική που παραπέμπει στο μακρινό χτες… Μέτρα, ναι, θα μπορούσαν, και μπορούν ακόμη, να ληφθούν ένα σωρό, αλλά ακόμη επιμένουμε στα ίδια μοτίβα, με τα μετέωρά μας βήματα να ψάχνουν τα θαύματα. Μέχρι που να αποφασίσουν οι απλοί μη προνομιούχοι πολίτες να ξεχυθούν στους δρόμους και να δείξουν ότι η ανοχή, η υπομονή και η μιζέρια έχουν τα όριά τους…
Υστερόγραφο: Το πιο εξευτελιστικό που παρατηρήσαμε τελευταία είναι, σε έναν τόπο όπου πολλοί, πάρα πολλοί, κυριολεκτικά πεινούν, οι μόνοι που βγαίνουν στους δρόμους και διαμαρτύρονται είναι οι μανδαρίνοι των Ημικρατικών Οργανισμών.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ
