Η ανάγκη του ανθρώπου να πιστεύει σε θρησκείες, πατρίδες, σύμβολα και ένα "άλλο" αύριο, τον καθιστά "είδος," που εύκολα παρασύρεται σε ανθρώπινες τραγωδίες.

Λέξεις που έχουν το "χρώμα" της ποίησης όπως "αραβική άνοιξη", στο τέλος μεταφράζονται σε χιλιάδες νεκρούς, πρόσφυγες και κοινωνικό χάος, "εγγυήτριες δυνάμεις" που τελικά επεμβαίνουν καταστροφικά και διαπληκτίζονται για τα συμφέροντά τους, ανεξαρτήτως κόστους που θα πληρώσουν οι εγγυημένοι. "Διεθνές δίκαιο" που πλασάρεται επιλεκτικά και ερμηνεύεται διαφορετικά από την κάθε υπερδύναμη, ανάλογα με την περίσταση. Σήμερα, οι δυτικές δυνάμεις αντιδρούν σε κλάσματα δευτερόλεπτων στην επέμβαση της Ρωσίας στην Ουκρανία, αντίθετα με την εισβολή και κατοχή της Τουρκίας, που την ανέχονται, έχοντας ανάψει οι ίδιοι το πράσινο φως προηγουμένως.

Πρόεδροι, πρωθυπουργοί, δικτάτορες και κάθε είδος πολιτικής και οικονομικής εξουσίας μετέτρεψαν τους πολίτες σε κυνηγημένο είδος, που σε αρκετές περιπτώσεις ελεύθεροι σκοπευτές δολοφονούν κατά βούληση. Η νέα τάξη πραγμάτων μετέτρεψε ανθρώπους σε "μικρούς θεούς", που αποφασίζουν ποιοι θα προσφυγοποιηθούν, ποιοι θα πεθάνουν, ποιοι θα υποφέρουν και ποιοι θα απολαμβάνουν τη χλιδή δισεκατομμυρίων… Η διαφθορά και η σήψη έχει μετατραπεί σε επιστήμη με θύμα τον άνθρωπο.

Η ανθρωπότητα έχει χάσει τον ανθρωποκεντρικό της χαρακτήρα χωρίς επιστροφή. Αντίθετα με την αλματώδη πρόοδο της επιστήμης και της τεχνολογίας, ο άνθρωπος σαν "είδος" οπισθοδρόμησε, καταργώντας κανόνες και παραφράζοντας νομούς, που ο σκοπός τους είναι να τον προστατεύουν. Ο πολίτης μετατράπηκε σε πειραματόζωο, οι αντοχές του οποίου δοκιμάζονται καθημερινά, ρίχνοντάς τον με την πλάτη στο καναβάτσο τόσες φορές, που διερωτάται αν θέλει να σηκωθεί, γιατί γνωρίζει ότι θα τον ξαναρίξουν πιο βίαια την επομένη.

Όλα αυτά στον 21ον αιώνα, όπου κυβερνήσεις ψηφίζουν νόμους, βουλευτές σηκώνουν το χεράκι τους, συντεχνίες αυτομαστιγώνονται, υπερδυνάμεις αλληλοσυγκρούονται, μνημόνια και συμβάσεις υπογράφονται... για το "καλό μας".

Ένας κόσμος που απ΄ άκρη σ΄ άκρη χωρίστηκε στα δύο. Σε αυτούς που αποφασίζουν και αυτούς που υπάκουα εκτελούν, σε αυτούς που τιμωρούν και αυτούς που πληρώνουν με κάθε κόστος την επιβαλλόμενη τιμωρία, δημιουργώντας τέτοιο χάσμα μεταξύ πολίτη και εξουσίας, που κάθε επικοινωνία είναι αδύνατη αναμεταξύ τους.

Εύκολα μπορεί κανείς να βγάλει το συμπέρασμα ότι, οι επόμενες γενιές, θα αναφέρονται στον 21ο αιώνα σαν τον αιώνα της διαφθοράς, των συμφερόντων και της σήψης της ανθρωπότητας.