Η οικονομία του κόσμου έχει οδηγήσει τους ανθρώπους σε αδιέξοδα. Τα χρήματα έχουν αφανιστεί, οι δυνατότητες στένεψαν. Εγώ είμαι έτοιμος να ξεπεράσω τα όποια εμπόδια

Ετοιμάζω ένα κολιέ. Θα το φτιάξω από τα πιο πολύτιμα υλικά. Χρυσάφι ατόφιο, ασήμι καθαρό, δώρα δικά μου για σένα. Θα είναι μοναδικό γιατί σ’ αυτό θα βάλω όλη την τέχνη μου. Θα είναι το απαύγασμα της αγάπης μου για σένα, του θαυμασμού στο πρόσωπό σου, της αποδοχής γι' αυτό που είσαι, γι' αυτό που κάνεις. Δεν με επηρεάζει η καθημερινότητα. Η οικονομία του κόσμου έχει οδηγήσει τους ανθρώπους σε αδιέξοδα. Τα χρήματα έχουν αφανιστεί, οι δυνατότητες στένεψαν. Εγώ είμαι έτοιμος να ξεπεράσω τα όποια εμπόδια. Έχω καλά αισθήματα και αυτό τα λέει όλα. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται ο χρυσός, τον αντικαθιστά η καρδιά μου? δεν απαιτείται το ασήμι, στη θέση του έβαλα την εκτίμηση.

Θα κάνω χρήση αυτών των δεδομένων μου και είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρω. Το κολιέ αυτό θα το ετοιμάσω οπωσδήποτε γιατί το έκανα τάμα. Πες στον εαυτό μου, στο βαθύτερο είναι μου, γιατί αυτό που στόχευα το πέτυχα. Πες στα παιδιά μου γιατί ίσως έδωσα ένα καλό παράδειγμα ανδρόγυνης σχέσης που στηρίζεται στην ειλικρίνεια και τον αμοιβαίο σεβασμό. Πες στην κοινωνία, όχι με τη λογική ότι εγώ την συγκρατώ, αλλά ότι βάζω ένα λιθαράκι με την αγάπη και την αμοιβαιότητα που συνεχίζει να υπάρχει στο πείσμα των καιρών, των δυσκολιών. Δεν μπορώ να αγνοήσω ότι η σχέση στις μέρες μας διαρκεί τόσο λίγο, στηρίζεται σε υλικά ανταλλάγματα, κρατά όσο ταυτίζονται συμφέροντα. Και μετά διαλύεται με την πικρή αίσθηση ότι το σκηνικό που στήθηκε ήταν πλαστό, που με το πρώτο φύσημα του αέρα ισοπεδώθηκε.

Γι’ αυτήν τη σχέση ζητώ πολλά: Θέλω να διατηρηθεί για πάντα. Όχι με το να γραφεί στις δέλτους της Ιστορίας. Σ’ αυτές ας καταγράφονται οι πολιτικές των συγκρούσεων και των πολέμων, οι κρίσεις των πετρελαίων και του χρήματος που επηρέασαν τις ζωές των κοινωνιών και καθόρισαν το πρόσωπο του κόσμου. Απλώς επιθυμώ να περάσει η σχέση αυτή το τείχος που υψώνει το ψυχρό πρόσωπο του θανάτου. Να κάνει το άλμα. Να διατηρηθεί στην αιωνιότητα. Εκεί σε μια γωνιά του παραδείσου ο διάλογος να συνεχίζεται σιγαλά και όμορφα, αν βέβαια εκεί θα υπάρχει λόγος. Αν όχι, απλώς να είμαι και να είσαι, δίπλα ο ένας στον άλλο. Να είμαι εγώ και να είσαι εσύ μέσα στη χαρά της δόξας που θα λάμπει στον παράδεισο.

…Πήρα το μονοπάτι της σκέψης και ξεστράτισα. Το κολιέ ήταν η αφόρμηση του λόγου. Σ’ αυτό απάνω, λοιπόν, θα γράψω το όνομά σου. Σε λένε Ζωή ή Αθανασία ή… Σκέφτομαι πως ό,τι και αν γράψω, θα είναι σωστό. Όχι, δεν απώλεσα τη μνήμη μου. Θυμάμαι συνειρμικά. Συσχετίζω τα πράγματα και ονομάζω ό,τι ξαφνικά προβάλλει ως ανάδυση μέσα από το υποσυνείδητο. Γι’ αυτό σε λέω Ηλέκτρα, Περικτυόνη, Αθηνά, Σοφία… Δέχτου τα όλα. Γιατί όλα αυτά ισχύουν. Δεν αφήνουν τίποτα ακάλυπτο. Είσαι η ζωή, γιατί από σένα εκπηγάζει η ζωή. Γεννάς παιδιά και στη συνέχεια δίνεις μέλι και γάλα για να τα μεγαλώσεις. Σε λένε Αθανασία γιατί η παρουσία σου είναι αισθητή παντού, πάντα? έστω και αν είσαι σωματικά απούσα, έστω και αν ο χρόνος κύλησε μέσα από τη σχέση και έχει γίνει μακρινό παρελθόν. Σε ονομάζω Ηλέκτρα γιατί είσαι φως που λαμπρύνει με ήθος και αξιοπρέπεια κάθε έναν που σε πλησιάζει στην καθημερινότητά σου. Τέλος σε λέω Περικτυόνη ή Αθηνά ή Σοφία. Γιατί είσαι όλα και το καθένα απ’ αυτά ξεχωριστά. Αυτό το Κολιέ με το όνομά σου θα το περάσω γύρω απ’ το λαιμό σου. Για να σε στολίζει, για να με θυμάσαι.

ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
Διευθυντής στο Γυμνάσιο Καλογερόπουλου