Δυστυχώς, πέρασε ο τραμπουκισμός των ολίγων και περίσσεψε ο λαϊκισμός των πολιτικών, που μαζί σέρνουν τον μάρτυρα λαό μας σε νέες περιπέτειες

Αφρίζει και εκτρέπεται η μισθοδοτούμενη αργοσχολία των ΑΗΚτζήδων, που βλέπει το καθαρτήριο τροϊκανό πυρ να κατακαίει και το δικό της βασίλειο και να υφαίνει τα σάβανα του κακοκυβερνημένου «κερδοφόρου» με τους μισθούς τους ηγεμονικούς, τα χρυσά εφάπαξ, τα προκλητικά υπερπρονόμια και τις μίζες τις χρυσοφόρες που μαζί με διεφθαρμένους πολιτικούς και τραπεζίτες ξεπάτωσαν τον κρατικό κορβανά, οδήγησαν έναν λαό στη χρεοκοπία και την απόγνωση και από νοικοκύρη τον κατήντησαν διακονιάρη ανυπόληπτο στις ρύμες και τις αγυιές της Ευρώπης.

Ο αργόμισθος ΑΗΚοπατέρας, επικαλούμενος τον πολιτικό πολιτισμό του δυσάγωγου ποιμνίου τους, προανήγγειλε κόσμια, ειρηνική και χωρίς κοινωνικό κόστος εργατική διαμαρτυρία, η οποία τελικά συνηγορούσης και της αφιονιστικής δήλωσης των ανεύθυνων εργατοπατέρων ότι «εν να τα κάμουμεν λιλλίτσια», εξετράπη σε έναν άνευ προηγουμένου τραμπουκισμό.

Η αλητοσυμμορία φορτωμένη ξύλα, πέτρες, λοστούς, μπουκάλια, λάμπες και κροτίδες προχώρησε σε διατεταγμένη επίθεση κατά της ίδιας της Βουλής σπάζοντας ό,τι εύρισκε μπροστά της. Οι «πεπολιτισμένοι» τραμπούκοι με την ανοχή ή και την ενθάρρυνση των αργόμισθων συντεχνιακών εξετράπησαν σε έναν ασύλληπτης θηριωδίας προπηλακισμό του Υπουργού Οικονομικών, αποκαλώντας τον «πουλημένο» - σκηνές «απείρου κάλλους» που είδε κι άκουσε ολόκληρη η Κύπρος και που έκαναν τον γύρο του κόσμου και μας εξευτέλισαν ως κράτος και ως κοινωνία.

Τέτοια η ημικρατική καφρίλα εις βάρος ενός Υπουργού που, αν μη τι άλλο, δεν λαϊκίζει ούτε και κωλώνει στα δύσκολα και τολμά να λέει τα πράγματα με τ’ όνομά τους! Αυτήν την ύβριν έχουν εκθρέψει τα παρ’ αξίαν υπερπρονόμια που αφειδώς επιδαψιλεύουν οι πολιτικοί για να διασφαλίζουν τη δική τους επανεκλογή, τη δική τους χρυσοφόρο εξουσία. Η αφιονισμένη σπείρα των προνομιούχων κατάφερε με τους ληστρικούς τραμπουκισμούς της να παρεμποδίσει τον Γενικό Εισαγγελέα, να εξευτελίσει τους βουλευτές αναγκάζοντάς τους δίκην τρωκτικών να τρυπώσουν στον ναό της δημοκρατίας από τα «πισινά», να ματαιώσει συνεδρίες επιτροπών σπάζοντας τζάμια και αχρηστεύοντας κακόβουλα ακόμη και την εφεδρική γεννήτρια, πράξεις ανήκουστες που ακυρώνουν κάθε έννοια δημοσίας τάξεως.

Η ημικρατική καφρίλα δεν προκαλεί μόνο τον άνεργο, που εξευτελίζεται στις ουρές των κοινωνικών παντοπωλείων, αλλά και τον κάθε πολίτη όταν προσπαθούν να τον πείσουν πως μόνον αυτοί έχουν την ικανότητα να αντιλαμβάνονται το εθνικόν συμφέρον και μόνον αυτοί νοιάζονται για τον εθνικό μας πλούτο. Λαϊκίζουν ακόμα και παραπλανούν προβάλλοντας λόγους εθνικής ασφάλειας, η οποία τάχατες θα κινδυνεύσει σε περίπτωση που το κομματικό τους φέουδο θα ιδιωτικοποιηθεί. Η επίκληση του εθνικού συμφέροντος αποτελεί το τελευταίο καταφύγιο του κάθε τσαρλατάνου.

Τα ημικρατικά κομματικά φέουδα, στελεχωμένα με τους «αγωνιστές» που καταδέχτηκαν να καρπωθούν το αίμα των άλλων, υπήρξαν εν τη γενέσει τους εργαλεία εξαγοράς συνειδήσεων, ψηφοθηρίας και διαιώνισης της εξουσίας των κρατούντων με τα διορισμένα κομματικά συμβούλια να φορτώνουν τους οργανισμούς διαχρονικά με χιλιάδες υπεράριθμα, αχρείαστα και εν πολλοίς κομματόσκυλα με ηγεμονικές απολαβές και προκλητικά προνόμια. Το επιστημονικό προσωπικό της ΑΗΚ, μερικές εκατοντάδες εργαζόμενοι, λυμαίνεται πέραν των εκατό θέσεων Α14, την ώρα που ολόκληρη η Μέση Εκπαίδευση με χιλιάδες πτυχιούχους διαθέτει μόνον είκοσι.

Οι εκατόν και πλέον 14άρηδες στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι απόφοιτοι του μακαρία τη λήξει ΑΤΙ ή των αγγλικών πολυτεχνείων, που το αγγλικό δαιμόνιο τη δεκαετία του ΄80 βάφτισε πανεπιστήμια προς άγραν τριτοκοσμικής πελατείας και που τα διπλώματά τους η αγγλική αγορά εργασίας τα αξιολογεί ως «just a piece of paper».

Η κακοδιοίκηση των ημικρατικών, χωρίς καμιά έρευνα παραγωγικότητας και χωρίς την οφειλόμενη προς τον φορολογούμενο λογοδότηση με εργαζόμενους που πολλές φορές χτυπάνε κάρτα, απέρχονται και ιδιωτεύουν εγκαθιστώντας φωτοβολταϊκά και ηλεκτροδοτώντας συγγενικές κατοικίες, φόρτωσε στον καταναλωτή το ακριβότερο ρεύμα και τηλέφωνο του κόσμου.

Η φασιστική νοοτροπία του κομματικοβολεμένου κηφηναριού, που ετσιθελικά και υβριστικά επιμένει στα κακοκεκτημένα εις βάρος της υπόλοιπης οικονομίας, συνιστά ταξικό φασισμό και κοινωνική αναλγησία έναντι του αναγκεμένου των κοινωνικών παντοπωλείων.

Η υπεροπτική επίκληση του εθνικού συμφέροντος και της σωτηρίας του εθνικού μας πλούτου βιάζει βάναυσα τη νοημοσύνη του κάθε Κυπρίου, που βιώνει την αχαλίνωτη διεκδίκηση και την ελεεινή ιδιοτέλεια των αδίστακτων προνομιούχων. Ολίγου δε και θα ζητήσουν «σίτισιν εν τω πρυτανείω» και δάφνες αγωνιστικές για την πατριωτική προσφορά τους. Δυστυχώς, πέρασε ο τραμπουκισμός των ολίγων και περίσσεψε ο λαϊκισμός των πολιτικών, που μαζί σέρνουν τον μάρτυρα λαό μας σε νέες περιπέτειες.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΣΕΠΟΣ
Φιλόλογος, Τακτικός Εταίρος του Βρετανικού Ιδρύματος Παιδείας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου