Μια φωτογραφία…χίλιες λέξεις. Και δυο λέξεις…μυριάδες εικόνες. «Κέντημα Μνήμης». Πόσο ακριβής ο τίτλος της έκθεσης κεντημάτων που οργάνωσε πριν από λίγες μέρες το Πολιτιστικό Ίδρυμα Καραβά για να εκθέσει τα περίφημα κεντήματα της σκλαβωμένης κωμόπολής μας, με πρώτο το μοναδικό «φερβουλιτέ». Πώς σαν νυστέρι τα λόγια διαρρηγνύουν τον χρόνο και σαν φωτοβολίδα φωτίζουν το παρελθόν! Πόσο με ταχύτητα φωτός σε μεταφέρουν στις δαντελωτές ακροθαλασσιές της αγαπημένης μας Κερύνειας! Νιώθεις το οξυγόνο και τις ευωδίες των λεμονανθών να φουσκώνουν τα στήθια σου. Σε χαϊδεύει το περιδέραιο από ανθούς του γιασεμιού. Σε γεμίζουν νοσταλγία. Θύμησες βαθιά χαραγμένες στο «είναι» σου.

Στάθηκα άφωνη μπροστά στα εκθέματα. Από τη μια τα καδρωμένα γεωμετρικά σχήματα, φτιαγμένα με ανυπολόγιστο συναίσθημα από επιδέξια χέρια παλιών και νέων γυναικών της ξακουστής κωμόπολης, κι από την άλλη οι μυριάδες των φωνών που αναβλύζουν από αυτά σαν άκοπο δροσερό νερό του κεφαλόβρυσου. Φωνές που σαν γλυκιά μουσική περιγράφουν εικόνες ασύλληπτου κάλλους. Εκείνες οι βουνοκορφές, με τις μυτερές κόγχες και τις βαθιές χαράδρες, γίνονται κροσέδες και εξάγωνα, οκτάγωνα σχήματα, συνδεδεμένα με λεπτές μεταξωτές κλωστές.

Εκείνος ο αφρός της θάλασσας γίνεται δαντέλα, οι μπαξέδες μετατρέπονται σε λεπτεπίλεπτα πετσετάκια, σχηματισμένα με το βελονάκι, που μόνο στον όμορφο Καραβά ξέρανε να κεντάνε τούτο το ξεχωριστό είδος κεντήματος. Υφαντά από τις βούφες των γιαγιάδων που στολίζανε τα κρεβάτια, τα έπιπλα και τις όμορφες κορμοστασιές των Καραβιωτών και όχι μόνο. Απερίγραπτα τα συναισθήματα. Αναμνήσεις που θα σε συνοδεύουν παντοτινά. Ανεξίτηλα σημαδεμένα στην ψυχή σου. Ατέλειωτοι συνειρμοί.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Τις θείες που με τόση θέρμη με μάθαιναν μικρό κοριτσάκι πώς να κρατώ το «μακουκούδι» για να γλιστράει από τα δάχτυλά μου και μέσα από τα δίχτυα των κλωστών, για να φτιάχνω εκείνα τα λαβυρινθώδη σχήματα; Ή τις φευγαλέες εικόνες στο αρνητικό της μνήμης που σαν φωτογραφικά στιγμιότυπα αποτυπώνονται στα κεντήματα; Κάθε πέτρα στο ακρογιάλι και μια βελονιά. Κάθε βελονιά και μια πληγή στη μνήμη. Κάθε γεωμετρικό σχήμα στο πετσετάκι και μια σταγόνα αίμα από τον σκλαβωμένο τόπο. Ένα τσίμπημα ελπίδας πως αυτός ο τόπος δεν χάνεται, ζει στην τέχνη των υφαντών και κεντημάτων, ζει και στην πραγματικότητα και μας καρτερεί.