Ιστορικά κανείς δεν μπορεί να προσδιορίσει πώς και πότε μετατραπήκαμε σε έναν αγχώδη και μαζοχιστικό λαό, που όλες του οι αντιπαραθέσεις, αν δεν περάσουν πάμπολλες φορές από τα τηλεοπτικά κανάλια, δεν έχουν καμία σημασία.

Ηδονίζονται να επαναλαμβάνουν το ίδιο ασήμαντο πράγμα, ο καθένας με τον δικό του τρόπο και έμφαση, χάνοντας τον στόχο και τη μεγάλη εικόνα, εγκλωβισμένοι στη δική τους προσωπική ή κομματική ασημαντοσύνη.
Πράγματα απλά, μας τα περιπλέκουν και κτίζουν γύρω τους «πολιτικό λόγο» και σαν ναρκαλιευετές διαφορετικών ερμηνειών, μετατρέπουν την κοινή γλώσσα σε «Βαβέλ», αποδεικνύοντας γι' άλλη μια φορά ότι ο κάθε λαός παίρνει ό,τι του αξίζει.

Θεωρούν τους εαυτός τους γνωστές, με ιδιαίτερη μόρφωση και σοφία, όταν αναφέρονται στο βιβλίο Νταβούτογλου, που ισοδυναμεί γ' αυτούς κάτι σαν τις 10 εντολές. Και μόνο τον χάρτη της περιοχής να ανοίξει κάποιος και να παρατηρήσει τι λέει η μεγάλη εικόνα, θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι θεωρίες Νταβούτογλου αγγίζουν πλέον τα όρια της επιστημονικής φαντασίας.

Γερμανός αρχαιολόγος (1800), που αναφέρεται στο βιβλίο «Γλυκεία χώρα Κύπρος», είχε πει: «Εκείνος που θα γίνει, και θα παραμείνει, ισχυρή δύναμη στην Ανατολή, πρέπει να κρατά στο χέρι του την Κύπρο. Ότι αυτό είναι αλήθεια, το απέδειξε η ιστορία τις τελευταίες τρεισήμισι χιλιετίες, από τον φαραώ Τούθμωση Γ' έως τις μέρες της βασίλισσας Βικτωρίας». Οι αγλο-αμερικανοί, όταν θα αναλύουν τα λάθη τους, ένα από αυτά θα είναι ότι άφησαν να μετατραπεί η επέμβαση μιας εγγυήτριας δύναμης σε εισβολή και κατοχή, αντίθετα με τους Ευρωπαίους, που πολύ σοφά ενέταξαν την Κύπρο στην Ε.Ε., με όλα της τα προβλήματα, γιατί αλλιώς τα σύνορα και τα ενεργειακά συμφέροντα της Ε.Ε. θα σταματούσαν στην Κρήτη. Στη μεγάλη εικόνα, τόσο το Ισραήλ όσο και οι μεγάλες δυνάμεις γνωρίζουν ότι αυτοί που τους κρατούν τα γεωπολιτικά «διόδια» της περιοχής ανοιχτά, αλλά και το σταυροδρόμι της ενέργειας προς την Ευρώπη, είναι οι περίπου 850.000 Ελληνοκύπριοι.

Τόσον ο Kissinger όσον και οι προγενέστεροί του στον 20ό αιώνα, των επεμβάσεων και πραξικοπημάτων, δεν είχαν τη διορατικότητα ότι στον 21ο αιώνα οι στρατιωτικές επεμβάσεις θα ήταν καταδικασμένες σε αποτυχία και οικονομικά ασύμφορες. Π.χ., Αφγανιστάν, Ιράκ, Συρία, Λιβύη κ.λπ., όσο για την Τουρκία, ναι μεν είναι σύμμαχός τους και ανήκει στο Ν.Α.Τ.Ο., αλλά είναι ένα καζάνι που βράζει και με το να βασιστεί το μέλλον των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων καθώς και του Ισραήλ αποκλειστικά σε αυτήν, με την ελπίδα ότι δεν θα εκραγεί, ισοδυναμεί με «ρωσική ρουλέτα».

Μέσα σε αυτό το άναρχο και απρόβλεπτο θέατρο του παραλόγου, που παίζεται σε όλη την περιοχή, αν οι ηγέτες αυτής της ασήμαντης πληθυσμιακά ελληνοκυπριακής κοινότητας καθαρίσουν το μυαλό τους από συναισθηματισμούς, πατριωτισμούς, προσωπικούς εγωισμούς, φιλοδοξίες και κλείσουν το «χτες» στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, ελισσόμενοι στη νέα τάξη γεωπολιτικών συμφερόντων που διαμορφώνει όλη την περιοχή και όχι μόνο, ίσως, τότε, βρουν το μονοπάτι που οδηγεί, μέσω των συμφερόντων των δυνατών, στη δική τους λύτρωση.