Υπήρξε ποτέ ελεύθερη η Κύπρος; Απ’ ό,τι ξέρω όχι. Ούτε στο παρελθόν ούτε στο παρόν. Με τη μόνη διαφορά ότι στο παρελθόν, αρχίζοντας προ Χριστού μέχρι και το τέλος της Αγγλοκρατίας, ο κατακτητής ήταν ένας κάθε φορά, ενώ τώρα οι κατακτητές πλάκωσαν όλοι μαζί.
Και εξηγούμαι: Το 1960, με τις Συνθήκες Ζυρίχης - Λονδίνου, περάσαμε από την κατοχή ενός κατακτητή, της Μεγάλης Βρετανίας, στην ανεξαρτησία ως Κυπριακή Δημοκρατία, ενώ ένα σεβαστό μέρος της Κύπρου αποτέλεσε τις λεγόμενες Βρετανικές Κυρίαρχες Περιοχές Βάσεων, δηλαδή στρατιωτικές βάσεις υπό τον έλεγχο των Βρετανών. Αυτή υπήρξε και συνεχίζει να είναι η αγγλική κατοχή μέρους του νησιού μας.
Παράλληλα, η Μεγάλη Βρετανία, μαζί με την Ελλάδα και την Τουρκία, αποτέλεσαν τις «Εγγυήτριες Δυνάμεις» δυνάμει της Συνθήκης Εγγυήσεως, κι έτσι, επιπρόσθετα από τον αγγλικό στρατό, εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο και στρατοί από την Ελλάδα και την Τουρκία. Δεν ξέρω πώς το βλέπετε εσείς, αλλά στα μάτια μου κι αυτό φαντάζει ένα είδος στρατιωτικής κατοχής, έστω κι αν αγαπούμε τη μια Εγγυήτρια Δύναμη, δηλαδή την Ελλάδα.
Το 1964, μετά τις διακοινοτικές ταραχές του 1963, εγκαταστάθηκε στο νησί μας και μια πολυεθνική Ειρηνευτική Δύναμη των Ηνωμένων Εθνών. Αυτή ήταν και συνεχίζει να είναι η διεθνής στρατιωτική κατοχή της χώρας μας, έστω κι αν τα Ηνωμένα Έθνη τα καλέσαμε εμείς.
Το 1974, η χούντα της Ελλάδας, δηλαδή της μιας εγγυήτριας δύναμης, μας έκανε πραξικόπημα, η άλλη, δηλαδή η Τουρκία, μας έκανε εισβολή και η τρίτη, δηλαδή η Μεγάλη Βρετανία, ένιψε τα χέρια της. Με την τουρκική εισβολή του Ιουλίου-Αυγούστου 1974, κατέφθασαν στο άμοιρο νησί μας οι ορδές του Αττίλα και κατέλαβαν σχεδόν το μισό. Αυτή ήταν και συνεχίζει να είναι η τουρκική στρατιωτική κατοχή της χώρας μας.
Το 2004, ζητήσαμε και γίναμε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οπόταν κατακλυσθήκαμε από τόνους ευρωπαϊκών νομοθετημάτων, δηλαδή Κανονισμών και Οδηγιών, που υπερισχύουν των δικών μας Νόμων, ακόμη και του Συντάγματός μας. Αυτή ήταν και συνεχίζει να είναι η ευρωπαϊκή κατοχή της νομοθετικής εξουσίας της χώρας μας, η οποία βεβαίως συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Τέλος, αφού τα κάναμε θάλασσα στα οικονομικά μας και εκμεταλλεύτηκαν τις τράπεζές μας ορισμένοι επιτήδειοι, τους οποίους ακόμη γυρεύουμε, το 2013 καλέσαμε και μας ήλθε η Τρόικα που επέβαλε στο χρεοκοπημένο υπόλοιπο «ελεύθερο» μέρος του νησιού μας την οικονομική κατοχή της χώρας μας που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ούτε η Λερναία Ύδρα να ήταν όλοι αυτοί οι κατακτητές, καλεσμένοι κι ακάλεστοι. Ένα κεφάλι της πάμε να κόψουμε, και στη στιγμή πετάγονται άλλα δύο!
Δεν έχω παραθέσει επιθετικούς προσδιορισμούς δίπλα από τα ονόματα των διαφόρων στρατιωτικών ή άλλων κατακτητών, ούτε σχόλια. Απλώς παραθέτω ξερά γεγονότα, γιατί, και από μόνα τους, ορισμένα από αυτά είναι τόσο τρομακτικά, που άλλα Κράτη, στη θέση μας, πιθανόν να είχαν διαλυθεί μέχρι σήμερα. Εμείς, μυστηριωδώς, κρατάμε ακόμα. Φαίνεται πως κάποιοι μάς χρειάζονται να υπάρχουμε. Και αν προσέξουμε στις συνομιλίες που αρχίσαμε με το σύνοικο στοιχείο και δεν αυτοδιαλυθούμε, θα κρατήσουμε πολύ περισσότερο. Τοις φρονίμοις ολίγα.
ΚΛΑΙΛΙΑ ΤΟΜΠΟΛΗ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
Δικηγόρος, τέως Εισαγγελέας της Δημοκρατίας
