Όπως ο Έρογλου ζει στο παρελθόν, οραματιζόμενος ένα τερατώδες μέλλον για τις επόμενες γενιές, μη μπορώντας να αντιληφθεί ότι στον 21ον αιώνα εγγυήσεις έχουν μόνο τα ηλεκτρικά ήδη και όχι οι λαοί, έτσι και εμείς αποδεικνύουμε καθημερινά, σε όλα τα επίπεδα, ότι είναι αδύνατο να αλλάξουμε μυαλά και να οραματιστούμε ένα διαφορετικό αύριο, από αυτό που εμφυτεύτηκε στου καθενός μας το μυαλό.

Ένα κοινό ανακοινωθέν, που η σημασία του μπροστά στην αγκαθώδη διαδρομή που έχουμε να διανύσουμε, για να φτάσουμε σε ένα λογικό αποτέλεσμα, είναι μηδαμινή, μας χώρισε σε ομάδες διαλλακτικών, αδιάλλακτων, αισιόδοξων, απαισιόδοξων, πολεμόχαρων και αδιάφορων. Η καλύτερη εγγύηση, για όποια συνεργασία ή συμβίωση, είναι να λύνουμε τα προβλήματα με συζήτηση και καλή θέληση, ώστε να μη φτάνουμε σε ακραίες καταστάσεις, που θα επιφέρουν κοινωνική αναστάτωση.

Αν η γαλήνη διαταράσσεται και από την κυβέρνηση, τα Μ.Μ.Ε., μέχρι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χωριζόμαστε σε διάφορες ομάδες και χωρίς ιδιαίτερο πρόβλημα φτάνουμε σε ακραίες κατηγορίες, όπως προδότες και πατριώτες, τότε δικαιολογείται εν μέρει ο Έρογλου (που ήδη τορπίλισε το «κοινό ανακοινωθέν» πριν αλέκτορα φωνήσαι), ότι δεν ωριμάσαμε και χρειαζόμαστε «νταντά». Το Δ.Η.Κ.Ο., που κυβέρνησε ή συγκυβέρνησε πιο πολύ απ' όλους, άλλοτε με την αριστερά και άλλοτε με τη δεξιά, τώρα που τα δυο άκρα ακλουθούν έναν κοινό δρόμο όσον αφορά τις συνομιλίες, αυτό διαφοροποιείται σε μια ιστορική στιγμή, όπου για πρώτη φορά η ενότητα είναι αναγκαία και ωφέλιμη για την ψυχολογία του πολίτη και την πατρίδα.

Οι συνομιλίες, είτε καταλήξουν σε λύση είτε σε αδιέξοδο, θα πρέπει να μας βρουν ενωμένους. Οι Τούρκοι μπορεί να λένε ό,τι θέλουν, αυτό το αντιμετωπίζουμε για δεκαετίες και δεν μας ξενίζει ή φοβίζει. Ο εφιάλτης μας είναι ο εαυτός μας και η διχόνοια, οι πάμπολλες και ανεξέλεγκτες γνώμες, αρκετές αβάσιμες, που σπέρνουν αμφιβολίες και οδηγούν τον λαό σε αχρείαστες αντιπαραθέσεις και εχθρότητες.