Και οδικός χάρτης υπάρχει και η συνομοσπονδία είναι το ζητούμενο και Obama (Annan) plan υπάρχει και οι Αμερικάνοι βρίσκονται πίσω από την όλη υπόθεση…

Από την μια έχουμε το «Economist», που μας πληροφορεί (15.02.2014) πως: α) Υπάρχει «οδικός χάρτης Αναστασιάδη-Έρογλου», β) «οι δύο κοινότητες θα ενωθούν σε μια συνομοσπονδία και θα διαχειρίζονται τις σχέσεις τους σαν συνιστώντα κράτη» (σημειώστε τη λέξη κράτη), γ) «το σχέδιο είναι γνωστό σαν Obama plan παραπέμποντας στο σχέδιο Ανάν», δ) οι Αμερικάνοι βρίσκονται πίσω από την όλη υπόθεση (όπως και με το σχέδιο Ανάν το 2004,) και ε) «αυτήν τη φορά αυτός (ο Πρόεδρος Αναστασιάδης) έχει το κυπριακό κομμουνιστικό AKΕΛ στο πλευρό του».

Το «Economist» παρουσιάζει τα πιο πάνω σαν δεδομένα που δεν επιδέχονται αμφισβήτηση (είναι η δουλειά του Economist η έγκυρη πληροφόρηση και η παροχή αξιόπιστων δεδομένων). Το περιοδικό, επίσης, προβάλλει τη γνώμη πως ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ μαζί ίσως μπορέσουν να περάσουν το Obama plan από δημοψήφισμα. Εδώ, απλώς, το Economist εκφράζει τη γνώμη του επί του δημοψηφίσματος, πράγμα που μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει εφόσον πρόκειται περί γνώμης. Τις περισσότερες φορές οι θέσεις του «Economist» σε ό,τι αφορά το εθνικό μας θέμα είναι άθλιες και ανθελληνικές. Η πληροφόρησή του, όμως, είναι σχεδόν πάντοτε έγκυρη και τα δεδομένα του αξιόπιστα. Από την άλλη έχουμε τους κυβερνητικούς και κομματικούς επικοινωνιολόγους και εκπροσώπους Τύπου να διαψεύδουν το Economist σε ό,τι αφορά συνομοσπονδία κ.ο.κ. Εμείς τώρα καλούμαστε να αποφασίσουμε ποια πλευρά λέγει αλήθεια και ποια ψέματα.

Έχουμε ενώπιόν μας τα εξής: Το «Economist» αποτελεί ιδιοκτησία κατά 50% των «Financial Times» (το υπόλοιπο 50% ανήκει σε διάφορους άλλους.) Οι «Financial Times» είναι η εφημερίδα που μας έδωσε πρώτη την έγκυρη πληροφόρηση (10 Φεβρουαρίου 2013) πως υπήρχε ειλημμένη απόφαση του Eurogroup για κούρεμα των καταθέσεων. Τότε οι πολιτικοί /κομματικοί στην Κύπρο μάς διαβεβαίωναν πως δεν θα γινόταν κούρεμα, μάλιστα και με την εύηχη δέσμευση, «ουδέποτε θα δεχθώ κούρεμα καταθέσεων…». Από τη μια το «Economist» ασχολείται με δύο πράγματα: Εκφέρει γνώμες (π.χ. «τα δύο κόμματα μαζί θα κερδίσουν το δημοψήφισμα») και διαθέτει/πουλά αξιόπιστα δεδομένα και έγκυρη πληροφόρηση (π.χ. «οι δύο πλευρές διαπραγματεύονται λύση συνομοσπονδίας»). Το «Economist» ζει ή πεθαίνει οικονομικά ανάλογα με την εγκυρότητα των στοιχείων που δημοσιεύει.

Αμφιβάλλω εάν υπάρχει πολυεθνική ή κράτος στον κόσμο που να μην έχει ζητήσει, σε κάποια στιγμή, δεδομένα από το «Economist» πριν πάρει κάποια σοβαρή απόφαση. Γι’ αυτό και διατηρεί τη μακροβιότερη παρουσία περιοδικού στον κόσμο (170 χρόνια ζωής). Από την άλλη, σε ό,τι αφορά τον τομέα της πληροφόρησης, η κυβερνητική/κομματική πλευρά εξ επαγγέλματος ασχολείται με τα εξής πράγματα: α) Ανακοινώσεις (π.χ. «τον Γενάρη του 2013 θα αρθούν οι περιορισμοί στις τράπεζες»), β) με διαψεύσεις («...ναι, είπαμε όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά αυτό που εννοούσαμε ήταν…») και γ) προπαγάνδα, όπως κάνουν και πολλές κυβερνήσεις στον κόσμο (π.χ. «…είναι πασιφανές πως η νέα λύση θα κατοχυρώνει πλήρως τα ανθρώπινα δικαιώματα…»).

Από τη μια το «Economist» έχει την ιστορία υπέρ του. Με ιδρυτή τον James Wilson το «Economist» λειτουργεί από το 1843. Δηλαδή, για 170 συνεχή χρόνια κρίνεται η σοβαρότητα του περιοδικού από κυβερνήσεις, πολυεθνικές και πολίτες. Το 1946 δημιούργησε το γνωστό Economist Intelligence Unit παροχής, επί πληρωμή, αξιόπιστης πληροφόρησης και έγκυρων δεδομένων. Ενώ κατά τα τελευταία πέντε χρόνια πολλά από τα περιοδικά και τις εφημερίδες του κόσμου έχουν πτωχεύσει, οι πωλήσεις του «Economist» μέσα σε αυτήν την περίοδο ξεπερνούν το 10% του ΑΕΠ της Κύπρου με 20% κέρδη επί των πωλήσεων. Το συγκεκριμένο περιοδικό δημοσιεύει ανώνυμα, γιατί κανενός δημοσιογράφου το όνομα και κύρος δεν ξεπερνά αυτό του «Economist».

Από την άλλη, απέναντι στο «Economist» βρίσκονται κομματικοί και κρατικοί επικοινωνιολόγοι, κυβερνητικοί εκπρόσωποι και κομματικοί έμμισθοι, οι οποίοι συντηρούνται από τον Κύπριο φορολογούμενο, που διαψεύδουν το περιοδικό σε ό,τι αφορά τις συνομιλίες για συνομοσπονδία μέσω του Obama plan. Ο αναγνώστης καλείται τώρα να κρίνει από το βιογραφικό των δύο πλευρών ποια λέει αλήθεια και ποια ψέματα, όπως και στην εποχή του κουρέματος των καταθέσεων. Προσωπικά πιστεύω το «Economist» λέει αλήθεια. Και οδικός χάρτης υπάρχει και η συνομοσπονδία είναι το ζητούμενο και Obama (Annan) plan υπάρχει και οι Αμερικάνοι βρίσκονται πίσω από την όλη υπόθεση και ο Πρόεδρος Αναστασιάδης πάει χέρι με χέρι με το κομμουνιστικό κόμμα… και οδεύουμε προς μια νέα Ίμβρο και Τένεδο.

ΑΡΗΣ ΠΕΤΑΣΗΣ
Μέλος του Board of Trustees, International Fund, Moscow State Aviation University