Ο επιδιωκόμενος διαχωρισμός του λαού σε «οπαδούς της λύσης» και στους λεγόμενους «απορριπτικούς», όπως αποκαλούνται από συγκεκριμένες δυνάμεις και μερίδα των μέσων ενημέρωσης, είναι σκόπιμος, υποβολιμαίος και άτοπος. Αν «απορριπτικοί» χαρακτηρίζονται όσοι επιζητούν σωστές βάσεις, επί των οποίων επιβάλλεται να διενεργούνται οι συνομιλίες, τότε, ναι, κάποιος θα μπορούσε να χαρακτηρίσει εμάς του Δημοκρατικού Κόμματος ως «απορριπτικούς». «Απορριπτικούς», γιατί θέλουμε ορθή λύση. «Απορριπτικούς», διότι επιδιώκουμε ένα σχέδιο λύσης που να επιτρέπει στον λαό να το αποδεχθεί. Δεν είναι αναγκαίο να υπενθυμίζεται ότι η λύση θα είναι επώδυνη και προϊόν συμβιβασμού.

Η υπόμνηση γίνεται εκ του πονηρού. Ο λαός έχει γνώση και μνήμη. Ο συμβιβασμός, όμως, έχει τα όριά του.
Δεν μπορεί να καταντήσει εξευτελισμός, που δεν θα διασφαλίζει ότι οι επόμενες γενιές θα ζουν με ασφάλεια σ’ αυτό το νησί. Δεν μπορεί να ελλοχεύει ο κίνδυνος της διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφήνοντας πίσω της δύο συνιστώντα κράτη, με δύο ιθαγένειες, με την επίσημη σφραγίδα της διεθνούς κοινότητας. Είναι κοινή παραδοχή ότι κάθε φορά που η ε/κ πλευρά δείχνει «καλή θέληση», η Τουρκία καταφέρνει να κερδίσει πόντους στην τράπεζα των διαπραγματεύσεων. Παραμονή τουρκικών στρατευμάτων, εγγυητικά δικαιώματα, εκ περιτροπής προεδρία, παραμονή εποίκων, διπλή ιθαγένεια, συνιστώντα κρατίδια, διάλυση της Κ.Δ. και μετατροπή της σ’ ένα διφυές κρατικό μόρφωμα.

Το γεγονός ότι σήμερα, που ξεκινούν οι συνομιλίες, βρισκόμαστε σε κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση, αποκομμένοι από τις ηθικές και θρησκευτικές μας αξίες, καθιστά ευκολότερη (οι ξένοι «φίλοι» μας το γνωρίζουν καλά) την επιβολή του όποιου σχεδίου καταλήξει σε δημοψήφισμα. Το ευτελές δικαιολογητικό θα είναι η τόνωση της οικονομίας μέσω του χρήματος που θα εισρεύσει, λόγω των επενδύσεων, και θα δώσει ανάσα στον λαό μας.

Αυτό δεν θα μας ενοχλούσε υπό άλλες συνθήκες. Αντίθετα, θα ήταν ιδανικό η λύση να φέρει ανάπτυξη. Ας γίνει, όμως, θέτοντας στέρεες βάσεις, για να μη βρεθούμε εκ νέου προ αρνητικών εκπλήξεων. Η ελαστικότητά μας πρέπει να είναι ανάλογη της θέλησης της τουρκικής πλευράς για λύση. Ας δώσουν για παράδειγμα την Αμμόχωστο, ως δείγμα καλής θέλησης, χωρίς άλλους όρους. Πρέπει να αποδείξουν ότι θέλουν μια διευθέτηση που να είναι «win-win» στο πλαίσιο ενός κοινού ευρωπαϊκού μέλλοντος, μακριά από τα γνωστά, τουρκικά, ανατολίτικα παζάρια. Λύση που να μην εξυπηρετεί μόνον τα διαχρονικά συμφέροντα της Τουρκίας και τα επίπλαστα δικά μας. Διαφορετικά, το αδιέξοδο, αργά ή γρήγορα, θα είναι προ των πυλών. Εμείς, μέσω της διεκδίκησης, οραματιζόμαστε να φτάσουμε στη λύση επί τη βάσει αξιών. Οι αυτο-αναχθέντες «οπαδοί της λύσης»;

ΛΟΙΖΟΣ ΛΟΙΖΟΥ
Μέλος Εκτελεστικού Γραφείου ΔΗΚΟ