ΑΠΟΨΗ

Οι κίνδυνοι, θανάσιμοι. Χρέος μας, η συστράτευση και η στοίχιση δυνάμεων. Ο λαός μας θα ματαιώσει και πάλιν τη μεθόδευση για υποθήκευση του μέλλοντος του Ελληνισμού της Κύπρου

Ήταν κατάδηλη η ανάγκη μετά την κατάρρευση των συνομιλιών το 2012, με υπαιτιότητα της τουρκικής πλευράς, ότι για την έναρξη οποιωνδήποτε νέων διαπραγματεύσεων θα έπρεπε να διαμορφωθεί και να συμφωνηθεί μια σαφής διαπραγματευτική βάση, που να κατοχυρώνει τις βασικές αρχές λύσης του Κυπριακού, χωρίς να επιδέχεται οποιαδήποτε αμφισβήτηση. Κι αυτό, για να υπάρχει μία ενιαία αντίληψη για τη μορφή και τις βασικές παραμέτρους της λύσης. Μετά από πολύμηνες διαβουλεύσεις και με προβολή των γνωστών διχοτομικών-συνομοσπονδιακών θέσεων της τουρκικής πλευράς, είχε διαφανεί το ατελέσφορο της προσπάθειας και κατέστη «ηλίου φαεινότερον» ότι θα έπρεπε να συζητηθεί στο Εθνικό Συμβούλιο μια εναλλακτική εθνική στρατηγική. Στη βάση της ρεαλιστικής προσέγγισης, ότι 40 χρόνια συνομιλιών απέδειξαν το άγονο, αναποτελεσματικό και στείρο αυτής της διαδικασίας. Που όχι μόνο δεν οδήγησε σε λύση, αλλά, αντίθετα, αποενοχοποιούσε την Τουρκία, η οποία παρουσιαζόταν και παρουσιάζεται ως ο καλόπιστος τρίτος και ο ουδέτερος παρατηρητής, ο οποίος μάλιστα επείγεται για λύση.

Αντί, ωστόσο, της συζήτησης μιας νέας στρατηγικής, επελέγη η κατάληξη σε ένα κοινό ανακοινωθέν, το οποίο θα επέχει τον χαρακτήρα μιας «συμφωνίας υψηλού επιπέδου», η οποία όχι μόνο δεν θα αποτελεί μια σαφή διαπραγματευτική βάση με κατοχύρωση των βασικών αρχών λύσης, αλλά, αντίθετα, οδηγεί σε διολίσθηση προς τις τουρκικές απαιτήσεις και επαναφορά σε λογικές του απορριφθέντος σχεδίου Ανάν.

*Με λεγόμενες εποικοδομητικές, καλύτερα μη εποικοδομητικές ασάφειες, που οδηγούν σε αμφισημίες στην ερμηνεία της κυριαρχίας.
*Αντί η κυριαρχία να προσδιορίζεται ως «μία, μόνη και αδιαίρετη», η οποία εκπηγάζει από τον λαό και όχι από τις «Κοινότητες» ή «τους Ελληνοκυπρίους και τους Τουρκοκυπρίους», γίνεται αποδεκτή μια διατύπωση η οποία οδηγεί σε τρικέφαλο κυριαρχία. Η οποία θα εκπηγάζει από τους Ε/κ και τους Τ/κ, και μάλιστα εξίσου.
*Η αναφορά σε «εσωτερικές ιθαγένειες» αναπόφευκτα ενισχύει την τρικέφαλο κυριαρχία και οδηγεί σε συνομοσπονδιακό μόρφωμα.
*Η αναφορά σε «άλυτα θέματα» παραπέμπει στην αποδοχή του λεγόμενου εγγράφου συγκλίσεων Ντάουνερ.
*Το κατάλοιπο εξουσίας παραχωρείται στα «συνιστώντα κρατίδια», προτού μάλιστα αποφασιστούν οι αρμοδιότητες-εξουσίες της Κεντρικής Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης.
*Από τις διατυπώσεις και τα συμφραζόμενα του κοινού ανακοινωθέντος, προκύπτει η δημιουργία κράτους από «παρθενογένεση» και όχι μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.
*Κρίσιμα και κεφαλαιώδη θέματα, όπως ο τερματισμός της τουρκικής στρατιωτικής κατοχής, το σύστημα ασφάλειας, η απομάκρυνση των εποίκων, τα ζητήματα επιστροφής των προσφύγων και των περιουσιών απουσιάζουν από το κείμενο.

Επειδή προβάλλεται το επιχείρημα ότι το κοινό ανακοινωθέν δεν περιέχει αρνητικά στοιχεία, σε σχέση με προηγούμενες συμφωνίες ή κείμενα για το Κυπριακό ή και ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας, παραθέτουμε ενδεικτικά τα πιο κάτω αδιάψευστα τεκμήρια-ντοκουμέντα, που θρυμματίζουν αυτόν τον ισχυρισμό. Ειδικότερα σε ό,τι αφορά τη μια κυριαρχία και τη μια ιθαγένεια.
1. Συμφωνία υψηλού επιπέδου του 1979. Κατοχύρωση της κυριαρχίας στην παράγραφο 8 της συμφωνίας.
2. Ψήφισμα 1251 του 1999. Ψήφισμα 1217 του 1998. Ψήφισμα 1179 του 1998.

Σε αυτά τα ψηφίσματα απερίφραστα κατοχυρώνεται ότι: μια διευθέτηση του Κυπριακού πρέπει να βασίζεται σε ένα κράτος στην Κύπρο, με μια κυριαρχία και διεθνή νομική προσωπικότητα, και μια υπηκοότητα, με την ανεξαρτησία και την εδαφική του ακεραιότητα διασφαλισμένη».
Η εκτροπή είναι οφθαλμοφανής. Οι κίνδυνοι, θανάσιμοι. Χρέος μας, η συστράτευση και η στοίχιση δυνάμεων. Ο λαός μας θα ματαιώσει και πάλιν τη μεθόδευση για υποθήκευση του μέλλοντος του Ελληνισμού της Κύπρου.

Σημ: Η αποδοχή του κοινού ανακοινωθέντος ως διαπραγματευτικής βάσης γίνεται μετά την αποσύνδεση της επιστροφής της Αμμοχώστου από τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και την ένταξή της στα λεγόμενα Μ.Ο.Ε., την εξίσωση Κυπριακής Δημοκρατίας με το ψευδοκράτος με τις συναντήσεις των διαπραγματευτών με την κατοχική Τουρκία και την Ελλάδα, την πρόκληση εκδίωξης του νορβηγικού ερευνητικού σκάφους από τουρκική φρεγάτα στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, τη μεταφορά διά υποθαλάσσιου αγωγού νερού από την Τουρκία και τις προκλητικές δηλώσεις του Γ.Γ. του ΟΗΕ, ο οποίος υποβάθμισε την Κυπριακή Δημοκρατία σε ε/Κ κοινότητα και την ψευδή επίρριψη ευθυνών για τη διακοπή των συνομιλιών το 2012.

ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ ΟΜΗΡΟΥ
Πρόεδρος της Βουλής και Πρόεδρος της ΕΔΕΚ