Αντί της αλλαγής πορείας με καθαρές διεκδικήσεις, με το νέο ανακοινωθέν της 11.2.2014 προστέθηκε, στη χωρίς αποτελέσματα ίδια μονοδιάστατη, εθελότυφλη και γεμάτη με δικές μας υποχωρήσεις πορεία των 40 ετών, μία ακόμη υποχώρηση από την «ελληνοκυπριακή πλευρά». Βέβαια ήδη οι «δύο ηγέτες» έλαβαν ευχές και συγχαρητήρια, για την τόλμη τους και για την προώθηση των «οραμάτων» τους. Οράματα με γνωστό και διακηρυγμένο διαφορετικό περιεχόμενο.
Η Τουρκία όμως με «αναγνωρισμένο» το Ψευδοκράτος από την ίδια από 30 τώρα χρόνια, διακηρύσσει αυθαίρετα ύπαρξη δύο λαών, δύο εξουσιών, δύο θρησκειών και δύο γλωσσών, ως επιδίωξη που δεν συμπίπτει με τον «ιστορικό συμβιβασμό» της δικής μας πλευράς του 1977 και 1979, που τηρούμε ευλαβικά, παρά το ότι απέχει πολύ από την οφειλόμενη καθαρή διεκδίκηση απελευθέρωσης, επιστροφής και σεβασμού όλων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Το μέγιστο διαχρονικά των σφαλμάτων μας είναι ότι αγνοούμε τι επεδίωξε και τι επιδιώκει μεθοδευμένα η Τουρκία. Επιζητεί, με δική μας αναγνώριση, ύπαρξη ενός νέου κρατικού μορφώματος, συνεταιρικό διά παρθενογένεσης μέσα από τη συμφωνηθείσα τώρα «κυριαρχία», που ισότιμα εκπηγάζει, δήθεν, από «τους Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους». Αναφορά που προφανώς παραπέμπει σε «δύο λαούς» και δύο «πλευρές», που συμφωνούν στην εξαφάνιση της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Ο Πρόεδρος χρειάστηκε να αναγνώσει 16 σελίδες, που περιείχαν συλλογισμούς και επεξηγήσεις, σε σχέση με ένα ανακοινωθέν μιας σελίδας. Αντί της απλής λέξης «συνταγματική μετεξέλιξη», που ο ένας και μόνος κυρίαρχος λαός θα αποφάσιζε (εάν το αποφάσιζε), υπάρχει μια σειρά από φραστικές διακηρυκτικής μορφής ωραιολογίες, όπως για αρχές του ΟΗΕ, της Ευρωπαϊκής Ένωσης κ.λπ., τις οποίες όμως καταπάτησε και συνεχίζει να καταπατά η Τουρκία προκλητικά για σαράντα χρόνια, χωρίς η Ευρωπαϊκή Ένωση να αντιδρά. Απλώς ο Πρόεδρος αρκείται να αναφέρει ότι εξυπακούεται η «μετεξέλιξη» εκ του όλου κειμένου του ανακοινωθέντος και να ελπίζει ότι άλλοι θα συμβάλουν με πιέσεις μόνο προς την Τουρκία.
Ένα εξαιρετικά έκδηλο παράδειγμα περί τα κενά και την όχι τυχαία ασάφεια στο ανακοινωθέν αποτελεί, επίσης, η εκτεταμένη επεξήγηση στη σελίδα 7 της ομιλίας του Προέδρου, η οποία αναφέρει:
«Η υπάρχουσα κατάσταση, το στάτους κβο, θεωρείται και από τους ηγέτες απαράδεχτη. Δηλαδή, μεταξύ άλλων, απαράδεχτη κρίνεται η παρουσία κατοχικών στρατευμάτων, η συνεχιζόμενη διαίρεση της πατρίδας μας, η παράνομη αξιοποίηση των ε/κ περιουσιών, η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βασικών ελευθεριών, ο εποικισμός, η καταστροφή της θρησκευτικής και πολιτισμικής μας κληρονομιάς, η ανάγκη που εξωθεί τους Ελληνοκύπριους να ξεπουλούν τις περιουσίες τους στα κατεχόμενα, η αποξένωση του κυπριακού Ελληνισμού από το κατεχόμενο μέρος και η εν τη ουσία παγίωση των τετελεσμένων της εισβολής. (Παράγραφος 1)».
Δηλαδή, αντί αναφορών εκτός κειμένου, έπρεπε να καταγράφονταν στην κοινή διακήρυξη. Όμως δεν υπάρχουν στη διακήρυξη, γιατί άλλη σημασία δίδει και προωθεί σε διεθνές επίπεδο η Τουρκία στο status quo.
Η όποια ανάλυση ή ερμηνευτική προσπάθεια της δικής μας πλευράς μετά την πανηγυρική δημοσιοποίηση της συμφωνίας, όπως αυτή η εκτεταμένη επιχειρηματολογία της προεδρικής συνέντευξης στις 12.2.2014, δεν αποβλέπει δυστυχώς στον καθορισμό του «πατριωτικού επιπέδου» της πλευράς μας. Αντίθετα, είναι απλώς μια ακόμη εθελότυφλη υποχώρησή μας. Τούτο, μάλιστα, χωρίς να υπάρχει στο κείμενο της συμφωνίας τούτης καμία έστω και η ελάχιστη υποχώρηση / παραχώρησή της προς μια δίκαιη λύση. Όπως, άλλωστε, ήταν η για 40 χρόνια αμετακίνητη αδιαλλαξία της Τουρκίας, έτσι και τώρα με το κοινό ανακοινωθέν υποχωρεί η πλευρά των «Ελληνοκυπρίων», θυσιάζοντας δυστυχώς το πολυτιμότερο κεκτημένο του κυρίαρχου λαού, την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.
ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος
