Τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων
Ο Ιωάννης Κασουλίδης μιλά για εύλογες ανησυχίες των Τουρκοκυπρίων. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης μιλά για λύση, που δεν θα παραγνωρίζει τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων. Οι περιπτώσεις θυμίζουν τις συχνές παρόμοιες αναφορές του Δημήτρη Χριστόφια, όταν ήταν Πρόεδρος.
Επιτέλους, συμφώνησαν μεταξύ τους, ή κάποιοι τους υποβάλλουν να τα λένε; Οι Τουρκοκύπριοι έχουν ηγέτες να υπερασπισθούν τα συμφέροντά τους. Εμείς έχουμε ηγέτες να υπερασπισθούν τα δικά μας συμφέροντα;
Κ.Α.

Ο Κάμερον δεν αντέχει…
Ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας, Ντέιβιντ Κάμερον, έκανε έκκληση στους Βρετανούς να πουν στους κατοίκους της Σκοτίας να απορρίψουν την ανεξαρτησία, στην πρώτη σαφή δημόσια τοποθέτησή υπέρ του «όχι» στο σχετικό δημοψήφισμα του προσεχούς Σεπτεμβρίου. Ο Κάμερον είπε ότι δεν μπορεί να αντέξει να δει τη διάλυση του Ηνωμένου Βασιλείου. «Οι υποστηρικτές της ένωσης έχουν επτά μήνες για να σώσουν την πιο σπουδαία χώρα στην ιστορία», κλαψούρισε σε μια συναισθηματικά φορτισμένη ομιλία.

Ώστε, έτσι, λοιπόν. Ο Πρωθυπουργός της Βρετανίας τρέμει και φοβάται την ιδέα πολύ προσεχώς το Ην. Βασίλειο να συρρικνωθεί και να ακρωτηριασθεί. Πρόβλημα των Βρετανών τι θα κάνουν με τους Σκοτσέζους, αλλά απορούμε: Γιατί τόσα χρόνια η Βρετανία, σε άριστη και αισχρή συμπαιγνία με την Τουρκία, βυσσοδομεί για την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και την εξαφάνισή της ως υποκείμενο του διεθνούς δικαίου; Γιατί στηρίζει την κατοχική Τουρκία, που επιδιώκει να καταλύσει ένα ανεξάρτητο κράτος και να το συρρικνώσει σε κοινότητα; Η λαϊκή θυμοσοφία, που λέει «μεν κάμεις τζιαι εν να 'βρεις…». Κάπως έτσι. Όσο για τον κομπασμό του ότι η Βρετανία είναι η πιο σπουδαία χώρα στην ιστορία, σιγά και σεμνά! Προηγείται κατά παρασάγγας η Ελλάδα μας!
Ε.Μ.Ι.

Συναισθηματισμός και ρεαλισμός
Ο φίλος Γιάννης Καρεκλάς έστησε πρόγραμμα στις «Προεκτάσεις», μιλώντας για πολιτική «συναισθηματισμού» και πολιτική «ρεαλισμού» στο Κυπριακό. Αλλά δεν μας εξήγησε πώς εκφράζεται η πολιτική του συναισθηματισμού και πώς η πολιτική του ρεαλισμού. Διότι αν ρεαλισμό θέλει να ονομάζει την πολιτική που ακολουθείται εδώ και 40 χρόνια, τι στην ευλογία ρεαλισμός είναι, αφού δεν μπόρεσε να δώσει στην ελληνοκυπριακή πλευρά το βήμα παραπάνω, αλλά την οδήγησε σε μία σειρά παραχωρήσεων, οι οποίες προσεγγίζουν πλέον τις τουρκικές θέσεις; Πώς η «ρεαλιστική» πολιτική του εφικτού και του ευκταίου, κατέστησε τα εφικτά ανέφικτα; Μια ρεαλιστική πολιτική αποφέρει πρακτικά αποτελέσματα και οδηγεί σε λύσεις. Δεν πισωγυρίζει και δεν θέτει σε κίνδυνο την επιβίωση ενός λαού...
Κ.Α.

Πρόεδρος διαγγελμάτων
Διαγγέλματα Προέδρων δεν γίνονται με του ψύλλου πήδημα. Μόνον όταν προκύπτουν έκτακτες και κρίσιμες καταστάσεις για τη χώρα, οι ηγέτες προβαίνουν σε ενημέρωση των πολιτών και σε αναφορά στα μέτρα και στις αποφάσεις που λαμβάνουν. Φαίνεται, όμως, ότι οι επικοινωνιολόγοι του Προέδρου τού συνέστησαν να απευθύνει συχνά διαγγέλματα προς τον λαό, σε μια προσπάθεια να κερδίζει επικοινωνιακούς πόντους. Διαγγέλματα τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, το Πάσχα, στην επέτειο της Ανεξαρτησίας, διαγγέλματα και δηλώσεις για τις εξαγγελίες μέτρων, διαγγέλματα μετά από κάθε απόφαση που λαμβάνει. Τώρα θα μας απευθύνει διάγγελμα για το κοινό ανακοινωθέν. Δεν αντιλαμβάνονται εκεί στο Προεδρικό ότι, κάθε φορά που ο Πρόεδρος μιλά, προστίθενται στοιχεία εναντίον του για όσα υπόσχεται να πράξει και ξεχνά να τα πράξει;
Κ.Α.

Η Βικτόρια, η Ε.Ε. κι εμείς
Δεν το πιστεύω! Αυτή η ευγενική και χαμογελαστή κυρία, η Υφυπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Βικτόρια Νούλαντ, που είχαμε την τύχη να υποδεχτούμε πριν από μερικές ημέρες και στην Κύπρο, να χρησιμοποιεί γλώσσα... του λιμανιού. Όπως μεταδίδεται, σε μια ηχογραφημένη συνομιλία (όχι, δεν έχει σχέση με τον... Λίλλη), μια φωνή που μοιάζει με της Βικτόρια Νούλαντ αναφέρεται στην κρίση στην Ουκρανία, χρησιμοποιώντας απρεπή γλώσσα για την Ε.Ε. σε κάποιον που φέρεται να είναι ο Αμερικανός πρέσβης στην Ουκρανία. Συγκεκριμένα, μιλώντας με τον Αμερικαν

ό διπλωμάτη για τον τρόπο αντιμετώπισης της κρίσης στην Ουκρανία, η φωνή που φέρεται να ανήκει στη Νούλαντ δηλώνει ότι οι προσπάθειες στον ΟΗΕ θα πρέπει να υπερισχύσουν της θέσης της Ε.Ε., λέγοντας: «Να πάει να γ***θεί η Ε.Ε.». Όπα! Τι είναι αυτά που λέτε, κυρία Βικτόριά μου; Μας ρίχνετε από τα σύννεφα τώρα. Και μάλιστα σε μια στιγμή κατά την οποία εσείς παίξατε καταλυτικό ρόλο στο να έρθουν οι δύο πλευρές στην Κύπρο πιο κοντά στο κοινό ανακοινωθέν. Μας φοβίζει ο τρόπος που βλέπετε κάποια πράματα. Και επειδή είμαστε μέλη της Ε.Ε. και προσβλέπουμε στο να επικρατήσουν οι αρχές της Ε.Ε. σε μια λύση του Κυπριακού, ελπίζουμε ότι δεν θα ακούσουμε κι εμείς από εσάς κανένα... «να πάει να γ***θεί η Ε.Ε.»! Με το συμπάθιο.
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Δύο χρόνια για μια άδεια!
Δεν μαθαίνουμε, δεν διδασκόμαστε και η Κυβέρνηση δεν φαίνεται να κάνει κάτι γι’ αυτό. Αναφερόμαστε σε ρεπορτάζ συναδέλφου (στον «Φιλελεύθερο»), που καταγράφει την αήττητη κυπριακή γραφειοκρατία. Παρά τις διακηρύξεις και τις διαβεβαιώσεις και αυτής της Κυβέρνησης, τίποτε δεν ταρακουνά και τίποτε δεν ενοχλεί τον βαθύ ύπνο των κυβερνητικών σατραπίσκων.

Σύμφωνα με ετήσια έκθεση της Διεθνούς Τραπέζης, για την εξασφάλιση άδειας οικοδομής στη μακαρία μπανανία Κύπρο, απαιτούνται 9 διαδικασίες και ο χρόνος για να εξασφαλιστεί η άδεια είναι -συγκρατηθείτε!- 677 ημέρες! Επίσης για την εφαρμογή συμβολαίου χρειάζονται 43 διαδικασίες και 735 ημέρες, δηλ. δύο χρόνια! Να θυμίσουμε πως για τη σύσταση γραφείου συνεργασίας μεταξύ του δημόσιου, ιδιωτικού τομέων και Πανεπιστημίων, στην Κύπρο απαιτούνται τέσσερα χρόνια, ενώ στη Φινλανδία ένα τέτοιο γραφείο συστήνεται σε ένα μήνα! Εδώ είναι Κύπρος, μην το ξεχνάτε! Όλα κυλούν με τη μανιβέλα, όπως το αβγό, για να μη… σπάσουν, ασφαλώς! Γι’ αυτό σπάζουν τους πολίτες και όσους έχουν την ατυχία να μπλέξουν με την κυπριακή ασυναγώνιστη γραφειοκρατία.
Σ.Ι.

Αναγκαστικά καχύποπτοι
Χτυπά η πόρτα του σπιτιού σου, την ανοίγεις και ορμάνε πάνω σου κουκουλοφόροι ληστές. Επιστρέφεις στο σπίτι σου από το σουβλιτζίδικό σου με την οικογένειά σου και σε παραμονεύουν ένοπλοι ληστές, που σου αρπάζουν τα λεφτά σου και σε πυροβολούν κιόλας. Κύπρος, 2014. Οι ληστείες και οι διαρρήξεις είναι πια καθημερινό φαινόμενο. Σπίτια, περίπτερα, αρτοποιεία, υποκαταστήματα τραπεζών, χρυσοχοεία, τέλος πάντων οτιδήποτε μπορεί να περιέχει χρήματα ή πολύτιμα αντικείμενα. Το περισσότερο ανησυχητικό είναι ότι οι ληστές γίνονται όλο και θρασύτεροι, όλο και πιο επικίνδυνοι.

Δεν ξέρεις αν σε παραμονεύουν έξω από την πόρτα σου, ή αν θα εισβάλουν μέρα μεσημέρι στο υποστατικό σου. Μπορεί να κρατάνε και ομοιώματα όπλων, αλλά εσύ δεν μπορείς να το ξέρεις και, μέσα στον πανικό σου, τους δίνεις αυτό που ζητούν. Πολλές φορές, ωστόσο, τα όπλα είναι αληθινά, όπως στην περίπτωση του σουβλιτζή στη Λεμεσό, τον οποίο δεν δίστασαν να πυροβολήσουν και ευτυχώς δεν τον τραυμάτισαν σοβαρά τον άνθρωπο. Αναγκαστικά πρέπει να γίνουμε καχύποπτοι και να προσέχουμε κάθε περίεργη κίνηση και κάθε ύποπτο ήχο, για να μπορέσουμε να γλιτώσουμε τα λεφτά μας (όσα μας έμειναν βέβαια).
ΜΠΟΞΕΡ