*** Τα μεγαλύτερα μαθήματα μάς τα δίνει η ζωή σε μια στιγμή... Και είναι εκείνη η στιγμή βασανιστικά ατέλειωτη και απροσμέτρητα αμήχανη.

*** Ξεχάσαμε; Βυθιστήκαμε στην εγωπάθειά μας; Ίσως να ισχύουν και τα δύο. Το δεδομένο, όμως, είναι ένα. Πάψαμε πια να κάνουμε στάση στους ανθρώπους.

*** Πάει καιρός τώρα, που κάθε που περνάω την πύλη του «Σίγμα» ένα απέραντο χαμόγελο με περιμένει. Και ήταν αρκετές οι φορές, που σκέφτηκα, πόσο μου ομορφαίνει το ξεκίνημα της μέρας αυτό το χαμόγελο.

*** Το χαμόγελο και το βαθυγάλαζο βλέμμα, που εάν έκανα στάση, θα διαπίστωνα πως κρύβουν μια ιστορία για την οποία δεν αρκούν χίλια ευχαριστώ και συγγνώμες.

*** Το βλέμμα έπεσε στο γραφτό του Λάζαρου Μαύρου, που με τον λακωνικό -πλην όμως- μεστό λόγο του, τα είπε όλα με έναν τρόπο δωρικό. «Δημήτρης Σκούρος. Ικανότατος "αλφαμίτης" της 33 μοίρας καταδρομών. "Παρασημοφορημένος" με μια τουρκική σφαίρα δεξιά στο στήθος στη μάχη του Αγίου Ιλαρίωνα την 21η Ιουλίου 1974».

*** Και ήταν εκείνη η στιγμή της απόλυτης ντροπής και της απόλυτης συνειδητοποίησης. Πώς γίναμε έτσι, ρε γαμώτο;

*** Πώς πάψαμε να κοιτάμε βαθιά στα μάτια τους ανθρώπους; Πώς κλειστήκαμε μες στον μικρόκοσμό του ο καθείς και τον μετατρέψαμε σε ομφαλό του σύμπαντος;

*** Κι όμως, ο δίπλα και ο παραδίπλα από εμάς έχει τη δική του βαρυσήμαντη ιστορία. Πόσω δε μάλλον όταν αυτή η ιστορία έχει το μερτικό της σ' αυτό από το οποίο όλοι εμείς σήμερα κρατιόμαστε ακόμη ζωντανοί.

*** Αγαπημένε μου κύριε Δημήτρη, σ' ευχαριστώ όχι μόνο γιατί στην πιο τρυφερή σου ηλικία έδωσες για τον καθένα από εμάς το αίμα σου και την ψυχή σου. Σ' ευχαριστώ και γιατί μου θύμισες τι πάει να πει να είσαι πρώτα και πάνω απ' όλα Άνθρωπος.

*** Σ’ ευχαριστώ γιατί με έμαθες πώς είναι να μένει ο άνθρωπος όρθιος κι ας είναι γεμάτος πληγές.

Παρεμπιπτόντως, τελικά καθετί που συμβαίνει, υπάγεται στο κάδρο της νομοτέλειας.

Και το άσχετον: Κι εγώ σ’ αγαπώ…