«Γεφυρωτικές προτάσεις»... της Άρτας;
Σιγά-σιγά τα Ηνωμένα Έθνη βάζουν από το παράθυρο στην αίθουσα των συνομιλιών την επιδιαιτησία. Δεν τη λένε, βέβαια, επιδιαιτησία για να μη μας φαράσουν, λόγω της οδυνηρής εμπειρίας του 2004. Τη λένε «προφορική κατάθεση γεφυρωτικών προτάσεων». Ο Έιντε άρχισε ήδη να ετοιμάζει τα υλικά και τις σκαλωσιές του, για να ανεγείρει τις «γέφυρές» του. Τώρα, τι γέφυρες θα αναλάβει να χτίσει ένας άνθρωπος που έχει χάσει το τεκμήριο της αντικειμενικότητας, ένας Θεός ξέρει.

Και πώς θα τις χτίσει τις γέφυρες, όταν τις δυο πλευρές χωρίζει χάος σε ουσιώδη θέματα; Μάλλον καμιά... γέφυρα των Στεναγμών σκοπεύει να φτιάξει, σαν εκείνη της Βενετίας, από την οποία περνούσαν οι καταδικασμένοι σε θάνατο, αναστενάζοντας. Εκτός αν σκοπεύει να κατασκευάσει κάτι σαν το περιβόητο... γεφύρι της Άρτας, που θα το χτίζει το πρωί και μέχρι το βράδυ θα καταρρέει. Θα φροντίσει γι’ αυτό η Τουρκία, η οποία δεν θέλει καμιά γέφυρα μεταξύ των δύο πλευρών στην Κύπρο.

Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η ύπαρξη μιας γιγαντιαίας γέφυρας που να συνδέει το τουρκικό έδαφος με τα κατεχόμενα, για να μπορεί να ασκεί στρατηγικό έλεγχο επί της Κύπρου. Ας έχουμε τον νου μας, γιατί ο Ακιντζί πολύ πιθανόν να προβάλει και την απαίτηση να θυσιαστεί στα θεμέλια του «γεφυριού της Άρτας» όχι η... γυναίκα του πρωτομάστορα, αλλά η Κυπριακή Δημοκρατία.
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Οι θλιβεροί αρνητές της Ιστορίας μας
Ο Αβέρωφ και κάποιοι βουλευτές του ΔΗΣΥ, σε ομιλίες τους την περ. Παρασκευή, αποφράδα ημέρα για τον κυπριακό Ελληνισμό, εξανέστησαν. Και οργίλως ισχυρίστηκαν ότι δεν δέχονται μαθήματα πατριωτισμού, επειδή με τη συμπόρευσή τους με το αριστερό ΑΚΕΛ ακύρωσαν τη διδασκαλία του Ενωτικού Δημοψηφίσματος στα σχολεία μας. Άλλοτε ο ΔΗΣΥ ήταν πατριωτικό κόμμα και γνήσια έπαλξη αγωνιστών της ελευθερίας και της Ελλάδας.

Οι ηγέτες του όφειλαν να ορθώσουν το ανάστημά τους και να ισιώσουν τη σπονδυλική στήλη τους. Αντίθετα, περιδεείς και τρεμαλέοι γονάτισαν ενώπιον του Μουσταφά και με απίστευτη προθυμία ικανοποίησαν την ιταμή και ταπεινωτική για κάθε Έλληνα, αξίωσή του, τα παιδιά μας να μη διδάσκονται για το Ενωτικό Δημοψήφισμα.

Ποιοι έφτασαν σε αυτό το κατάντημα; Οι ηγήτορες ενός κόμματος που ο ιδρυτής του, ευκαίρως και ακαίρως, ψαλμωδούσε τον όρκο των Αθηναίων εφήβων, για να καταδείξει ότι ο ΔΗΣΥ ήταν υπερήφανο και ελληνοπρεπές κόμμα αξιοπρεπών και πατριωτών πολιτών.

Σήμερα, η ηγεσία του, στο όνομα δήθεν της επανάληψης συνομιλιών, οι οποίες δεν πρόκειται να καρποφορήσουν εξαιτίας της τουρκικής αδιστακτότητας και στρεψοδικίας, συνέβαλε στην ακύρωση της διδασκαλίας του Ενωτικού Δημοψηφίσματος. Η σημερινή ηγεσία του ΔΗΣΥ, ταπεινωμένη και εξευτελισμένη, αρνείται μια λαμπρή σελίδα της ιστορίας μας, για να εξημερώσει τον δήθεν αγκρισμένο και… ανησυχούντα πράκτορα της κατοχής. Μόνο ντροπή και όνειδος της αρμόζει.
Σ.Ι.

Η βολική και ανέξοδη καραμέλα της ενότητας
Καημένη, ξεφτιλισμένη, γελοιοποιημένη ενότητα… Πόσες ανέξοδες δηλώσεις γίνονται στο όνομά σου… Πόσα παιγνίδια παίζονται πάνω στην εύθραυστη πλάτη σου… Πόσες φλυαρίες και ασυναρτησίες εκστομίζονται, για να κοροϊδεύεται ο λαός και να προσβάλλεται η νοημοσύνη του.

Με αφορμή την υποταγή της πλειοψηφίας (ΔΗΣΑΚΕΛ) στην αξίωση του πράκτορα της τουρκικής κατοχής, ο πρόεδρος Αναστασιάδης δήλωσε: «Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι, αυτήν την ώρα, αυτό που απαιτείται είναι η ενότητα του συνόλου. Θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε κρίσιμες εξελίξεις και δεν είναι μέσα από τη διχόνοια που θα το επιτύχουμε».

Τι βολική καραμέλα προς αφελείς. Τι ασύστολη πρόκληση! Ρωτάμε τον Πρόεδρο: Για ποιαν ενότητα μιλά; Στη βάση ποιων κριτηρίων; Ποιος οφείλει να την επιδιώκει αταλάντευτα, με έργα και όχι φλυαρίες; Ο Ν. Αναστασιάδης είναι αυτός που οφείλει να κτίζει την ενότητα. Την τορπιλίζει καθημερινά! Πού χάθηκαν η προδιαβούλευση, η συνδιαβούλευση και η συναπόφαση με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις;

Πόσες φορές ο Πρόεδρος έγραψε κανονικά όλους και μόνος έβαλε τον λαιμό του στο μαχαίρι του Τούρκου; Αν δεν χρειάζεται τον εθνικό γουμά, ας τον καταργήσει, όχι να περιπαίζει τόσο χοντρά τους πολιτικούς αρχηγούς. Μόνος αποφάσισε το δείπνο της υποταγής, το οποίο οδήγησε στην πενταμερή που δήθεν απέρριπτε. Μόνος διαχειρίζεται το Κυπριακό. Μόνος αναβαθμίζει τον εγκάθετο. Μόνος ανέχεται τους τουρκικούς εκβιασμούς. Μόνος αυτοταπεινώθηκε. Τώρα, γιατί φωνάζει, «βουράτε γειτόνοι»;
Σ.Ι.

«Ρητορική μίσους» και... «θετική ρητορική»
Πολύς λόγος γίνεται τις τελευταίες μέρες για τη «ρητορική μίσους», με αφορμή την αντιπαράθεση που σημειώθηκε στη συνεδρία της Βουλής την περασμένη Παρασκευή. Θέμα «ρητορικής μίσους» έθεσε πρώτο το ΑΚΕΛ, καταγγέλλοντας το ΕΛΑΜ στον Γενικό Εισαγγελέα, ενώ στη συνέχεια η Αλληλεγγύη και το ΕΛΑΜ ανακοίνωσαν με τη σειρά τους ότι θα καταγγείλουν το ΑΚΕΛ στον Γενικό Εισαγγελέα, επίσης για «ρητορική μίσους».

Δυστυχώς, δημιουργείται πάλι ένα ανεπιθύμητο κλίμα έντασης και πόλωσης σε μια περίοδο που θα έπρεπε, αν όχι για κλίμα πλήρους ενότητας, τουλάχιστον να επικρατεί ένα κλίμα ανοχής του ενός προς τον άλλον. Το Κυπριακό μπαίνει σε μια νέα φάση, η περιοχή γύρω μας είναι ένα ηφαίστειο που βρίσκεται συνεχώς εν ενεργεία, οι αμερικανορωσικές σχέσεις περνούν δοκιμασία και η τρομοκρατία χτυπά παντού.

Το τελευταίο πράμα που χρειαζόμαστε αυτήν την ώρα είναι ο άκρατος διχασμός. Προσωπικά είμαι εναντίον του διαχωρισμού των πολιτικών και των πολιτών σε «προδότες», «μειοδότες» και «πατριώτες». Κανένας δεν δικαιούται να διεκδικεί το μονοπώλιο του πατριωτισμού και της απόλυτης αλήθειας.

Αυτές οι νοοτροπίες έχουν οδηγήσει τον τόπο σε τραγωδίες. Καθένας έχει το δικαίωμα να εκφέρει την άποψή του, όποια κι αν είναι αυτή, αλλά χωρίς να βρίζει, να προπηλακίζει και να δαιμονοποιεί την αντίθετη άποψη. Κυρίως, όμως, ας μην κατηγορούν άλλους για «ρητορική μίσους» όσοι βλέπουν «θετική ρητορική» στον κατακτητή της πατρίδας μας.
ΜΠΟΞΕΡ

Η... «πεπονόφλουδα» του Δ. Χριστόφια
Ο πρώην πρόεδρος της Δημοκρατίας, Δ. Χριστόφιας, όφειλε να γνωρίζει τη σημασία και την αξία της σιωπής. Και να εκτιμά την ανοχή που ακόμα ο κυπριακός λαός επιδεικνύει έναντί του.

Αλλ’ όχι! Με αφορμή την ΔΗΣΑΚΕΛική συμπαιγνία και τις αντιδράσεις που προκάλεσε η υποταγή τους στον εγκάθετο της Τουρκίας, εξαιτίας της πρότασης για το Ενωτικό Δημοψήφισμα, ο Δ. Χριστόφιας έκανε λόγο για «πεπονόφλουδα που έριξε το φασιστικό ΕΛΑΜ και πάνω στην οποία πάτησε ολόκληρος ο καλούμενος ενδιάμεσος χώρος, αλλά και ο ΔΗΣΥ», η οποία, σύμφωνα με τον ίδιο, έδωσε αφορμή τόσο στην Τουρκία, όσο και στον Ακιντζί να προβούν σε μια εντελώς αδικαιολόγητη συμπεριφορά και διακοπή των συνομιλιών.

Δεν θα επισημάνουμε ότι ο Δ. Χριστόφιας έμπλεξε τα… φρούτα. Όμως θα υποβάλουμε ότι ο πρώην Πρόεδρος όφειλε να μην εμφανίζεται, να μην εκδηλώνεται και, προπάντων, να σιωπά! Ο άνθρωπος που γονάτισε και εξουθένωσε την οικονομία και το τραπεζικό σύστημα, που ανατίναξε την ενεργειακή υποδομή της νήσου και μας οδήγησε στον άλλο καταστροφέα, τον Αναστασιάδη, που μας κούρεψε, δεν δικαιούται να μιλά. Δεν νομιμοποιείται να δίνει συμβουλές. Προκαλεί! Και εξοργίζει τους πολίτες. Αν ο ενδιάμεσος χώρος πάτησε την μπανανόφλουδα, δήθεν, του ΕΛΑΜ, τι να πει κανείς για το ΑΚΕΛ που έγινε ο εθελόδουλος προαγωγός του ετσιθελισμού του υποτελούς;
Σ.Ι.

Κουράστηκες; Έχασες τη μάχη!
Παρακαλούμε διαβάστε με προσοχή το παρακάτω, που μας έστειλε αγαπητός φίλος: «Ακούμε: Δεν θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας. Γονάτισες, δεν μπορείς άλλο να τρέχεις. Κουράστηκες, δεν μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια. Ξόφλησες: Κανείς δεν μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα. Μάθε λοιπόν: Εμείς το ζητάμε. Σαν κουραστείς κι αποκοιμηθείς κανείς δεν θα σε ξυπνήσει πια να πει: Σήκω, το φαΐ είναι έτοιμο.

Γιατί να υπάρχει έτοιμο φαΐ; Σαν δεν μπορείς άλλο να τρέχεις, θα μείνεις ξαπλωμένος. Κανείς δεν θα σε ψάξει για να πει: “Έγινε επανάσταση, τα εργοστάσια σε περιμένουν”. Γιατί να ’χει γίνει επανάσταση; Όταν πεθάνεις, θα σε θάψουν, είτε φταις που πέθανες, είτε όχι. Λες: Πολύν καιρό αγωνίστηκες, δεν μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.

»Άκου λοιπόν: Είτε φταις, είτε όχι σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις θα πεθάνεις. Λες: πολύν καιρό ήλπιζες, δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις. Ήλπιζες τι; Πώς ο αγώνας θαν’ εύκολος; Δεν είν’ έτσι. Η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες. Είναι τέτοια που αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο δεν έχουμε ελπίδα. Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει, θα χαθούμε. Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε. Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του, οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση. Οι κουρασμένοι χάνουν τη μάχη».
- Μπέρτολτ Μπρεχτ