Σας ευχαριστώ πολύ! Ειλικρινά, αισθάνομαι υποχρεωμένη. Το θαύμα έγινε κι εφέτος! Πριν από λίγες ημέρες, ναι, ακόμα μια φορά με τιμήσατε. Η γιορτή της γυναίκας! Η γιορτή μου. Αυτό περίμενα ένα ολόκληρο χρόνο. Τούτην εδώ τη γιορτή. Τα στεφάνια. Τα παράσημα. Έτσι! Επειδή είμαι γυναίκα… Η γυναίκα που βρίσκεται δίπλα σας. Η γυναίκα που βρίσκεται στο πλάι σας. Η γυναίκα που βρίσκεται στο σπίτι σας. Μόνιμη, αφοσιωμένη, εργατική, πεισματάρα, τρυφερή, ανεκτική, προστατευτική, οργανωτική, ονειροπόλα!..

Σας ευχαριστώ πολύ, λοιπόν. Δεν είναι λίγο πράγμα να έρχεται η ημέρα η τιμητική σου! Και ήρθε! Αλήθεια, για είκοσι τέσσερεις ολόκληρες ώρες δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσες ευχές είδα να παρελαύνουν στο Facebook, στο Twitter, στα SMS, στο κινητό, στο σταθερό... Παντού! Ποτάμι οι ευχές. Μα, τι είμαστε, λοιπόν, εμείς οι γυναίκες;.. Τι είμαστε; Ηρωίδες; Θαρρώ πως ναι! Τεράστια η τιμή που μας έγινε κι αυτήν τη χρονιά…

Για να λέμε, όμως, τα πράγματα με τ' όνομά τους, αγαπημένοι, για να πούμε και δυο αλήθειες έτσι εντελώς μεταξύ μας, το πρόσωπο αυτό που κουβαλά τον τίτλο της μητέρας, τον τίτλο της συζύγου, της κόρης, καμία, μα καμία "ημέρα", καμία, μα καμία επισημότητα, τίτλος ή προσφώνηση δεν μπορεί να αγγίξει ούτε καν το ένα εκατοστό της αξίας, της προσφοράς της Γυναίκας.

Είμαστε οι Άνθρωποι που έχουμε την ευθύνη της Ζωής. Οι Άνθρωποι που έχουμε την ευθύνη των παιδιών όλου του κόσμου. Οι Άνθρωποι που φέρνουμε στον κόσμο τα βλαστάρια σας. Που τα φέρνουμε στον κόσμο, κι ύστερα τα αγαπάμε! Κι ύστερα τα μεγαλώνουμε. Κι ύστερα τα φροντίζουμε, τα πάμε σχολείο, τα διδάσκουμε, τα έχουμε έγνοια μέχρι να πεθάνουμε. Τέτοιοι άνθρωποι είμαστε.

Σαν ένας μυστικός, ιερός, τεράστιος μαγνήτης να μας έχει προικίσει με όλη τη δύναμη του κόσμου για να "καταφέρουμε" την υπέρβαση. Γιατί αυτά όλα που έχουμε "κληρονομήσει" σαν δική μας προσωπική και αποκλειστική ευθύνη, δεν γίνονται κατορθωτά χωρίς υπέρβαση. Οι ευθύνες, τα ξενύχτια, η υπερκόπωση -μια υπερκόπωση την οποία συχνά δεν ομολογούμε- είναι λίγα μόνο από τα χαρακτηριστικά μας. Και είναι τόσες πολλές και ατέλειωτες οι υποχρεώσεις μας, που σχεδόν ποτέ δεν έχουμε την πολυτέλεια να πάρουμε μιαν ανάσα έστω για να παραπονεθούμε για οτιδήποτε μας πιέζει, μας καταπιέζει, μας κουράζει.

Οπότε, ας μη μιλάμε για "μέρα της γυναίκας", γιατί λίγο που μας νοιάζει αν τιμηθούμε ή όχι. Η Γυναίκα, ο Άνθρωπος Γυναίκα, δεν είναι τίποτα άλλο παρά η Υπομονή του κόσμου. Δεν είναι τίποτα άλλο παρά η Αγάπη του κόσμου. Η Υπέρβαση του κόσμου.

Συχνά λέγεται ότι πίσω από έναν πετυχημένο άντρα βρίσκεται μια γυναίκα. Κι άλλα πολλά λέγονται. Πολλές υπερβολές, έτσι ώστε να νιώσουμε σημαντικές, χρήσιμες και ωραίες. Η ουσία δεν είναι ούτε στα λόγια, ούτε στις ημέρες που αφιερώνονται σε μας. Η ουσία είναι να γίνει αντιληπτό πόσο απλά και αληθινά είναι τα πράγματα: Είμαστε οι ράγες που κουβαλάνε τα τρένα. Είμαστε οι δρόμοι που δείχνουν το ταξίδι. Είμαστε τα φτερά, η ψυχή των πραγμάτων ετούτης της ζωής που μοιραζόμαστε δίπλα σας.

Είστε πολύ τυχεροί, λοιπόν, που βρισκόμαστε μέσα στο σπίτι σας, μέσα στη ζωή σας. Τίτλους δεν θέλουμε, ούτε αποζητούμε. Μιαν αξιοπρέπεια μόνο θέλουμε. Ήσυχα πράγματα, δηλαδή. Για να νιώσουμε κι εμείς ότι δεν είμαστε κάτι διαφορετικό από εσάς. Μιαν αξιοπρέπεια που να μας λέει ότι ναι, είμαστε και σημαντικές, είμαστε και οι σύντροφοί σας στη ζωή, χωρίς καμία, μα καμία υποτίμηση. Ας μην κοροϊδευόμαστε, δεν είναι μυστικό ότι ο κόσμος όπου ζούμε δεν μας δίνει ίσες ευκαιρίες. Δεν είναι μυστικό το ποσό δύσκολο είναι για μια γυναίκα να καταφέρει όσα ένας άντρας μπορεί να καταφέρει.

Τις ευχές, λοιπόν, δείξτε τις με τον πιο απλό τρόπο. Με εκτίμηση!