Από τη φουστανέλα στις ικεσίες στον εγκάθετο
Η νέα μετάλλαξη του Προέδρου Αναστασιάδη μέσα από δικές του δηλώσεις, με αφορμή την πρόταση της Βουλής για το Ενωτικό Δημοψήφισμα. Αφού φόρεσε φουστανέλα, σε λίγα 24ωρα μετατράπηκε σε ικέτη προς τον εγκάθετο φίλο του, εκλιπαρώντας τον να επιστρέψει στις συνομιλίες, με ανεκδιήγητους χαρακτηρισμούς για την απόφαση της Βουλής:
13.2.2017:

«Αν η τουρκοκυπριακή κοινότητα επιδεικνύει τόση ευαισθησία σε μιαν απλή αναφορά ενός ιστορικού γεγονότος, πόσο προκλητικοί για την ελληνοκυπριακή κοινότητα είναι οι πανηγυρικοί εορτασμοί για την επέτειο της τουρκικής εισβολής που οδήγησε στην κατοχή και επέβαλε την απαράδεκτη παρούσα κατάσταση πραγμάτων; Μέσα στο ίδιο πλαίσιο, ποια γνήσια πρόθεση για επίλυση του Κυπριακού αποτελούν τελετές και εορτασμοί για την παράνομη ανακήρυξη του ψευδοκράτους, η οποία δεν αποτελεί παρά στην ουσία επιδίωξη απόσχισης ή διχοτόμησης της Κύπρου;».

18.2.2017: «Δεν δικαιολογούνται οι υπερβολικές αντιδράσεις (των Τούρκων) για μιαν απλή αναφορά (στο Ενωτικό Δημοψήφισμα) την οποία θεωρώ, ναι, ότι ήταν εσφαλμένη».

21.2.2017: «Ανεξάρτητα αν βεβαιότατα υπήρξε μια πρόκληση, αν μπορεί να θεωρηθεί πρόκληση, γιατί θέλω να είμαι δίκαιος, ενός ελαχίστου γεγονότος».

21.2.2017: «Δεν νομίζω ότι σημαντικότερη να ήταν από το σφάλμα της Βουλής η ομόφωνη απόφαση του Εθνικού Συμβουλίου…».

21.2.2017: Συνέντευξη στο ΚΥΠΕ: «Από πλευράς Βουλής ήταν μια ατυχέστατη και αναίτια λαϊκίστικη προσέγγιση, για κάτι το οποίο είναι σεβαστό απ' όλους τους Ελληνοκυπρίους».
- Τα σχόλια, δικά σας.
Σ.Ι.

Ήταν «ευτυχέστατη» η απόφαση
«Ατυχέστατη και αναίτια λαϊκίστικη προσέγγιση» χαρακτήρισε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης την απόφαση της Βουλής για το Ενωτικό Δημοψήφισμα. Στην πραγματικότητα, η απόφαση δεν ήταν καθόλου «ατυχέστατη». Ήταν «ευτυχέστατη». Επειδή έδωσε την ευκαιρία να δείξουν η Τουρκία και ο Ακιντζί τις πραγματικές προθέσεις τους και την κακοπιστία τους. Επειδή λειτούργησε έγκαιρα σαν καμπάνα προειδοποίησης για το τι μας περιμένει με μια μελλοντική λύση τουρκικών προδιαγραφών.

Ας μην απαξιώνουν, λοιπόν, με τέτοιο τρόπο την απόφαση της Βουλής το Προεδρικό, ο ΔΗΣΥ και το ΑΚΕΛ, γιατί μας βοήθησε να δούμε καλύτερα τους κινδύνους που ελλοχεύουν. Μας βοήθησε να διαπιστώσουμε με ποιον τρόπο η άλλη πλευρά θα μπορούσε να μεθοδεύει μελλοντικές κρίσεις δι’ ασήμαντον αφορμήν. Ναι, ήταν «ευτυχέστατη» η απόφαση, κύριε Πρόεδρε, γιατί βοήθησε κι εσάς τον ίδιο να διαπιστώσετε ότι «για πρώτη φορά στην ιστορία των διαπραγματεύσεων διακόπτεται ο διάλογος για ένα ασήμαντο, ελάχιστο γεγονός» και ότι «εγωιστικά κάποιοι εμμένουν να νομίζουν ότι μπορεί να ταπεινώσουν τους συνομιλητές τους».

Ελπίζουμε να αντιδράσετε με τον ανάλογο τρόπο στις προσπάθειες τού μέχρι προχτές ομοτράπεζου Μουσταφά να σας ταπεινώσει. Αν και ήδη έχετε ταπεινωθεί αρκετά με την ενέργειά σας να ζητήσετε εξουδετέρωση της απόφασης της Βουλής, μέσω πρότασης νόμου του ΔΗΣΥ, ώστε να ικανοποιήσετε τις απαιτήσεις του εγκαθέτου της κατοχής.
ΜΠΟΞΕΡ

Ο φίλος Λίο κι ο «φίλος» Μουσταφά
Ο καημένος ο Λίο. Έφυγε αδόκητα από τη ζωή και σκόρπισε θλίψη στον Πρόεδρο, τους συνεργάτες του, τους δημοσιογράφους που συμπαθούσαν ιδιαίτερα το φιλόξενο τετράποδο του Προεδρικού. «Έχασα έναν φίλο απόψε. Έναν πιστό, ευγενικό φίλο», έγραψε ο Πρόεδρος. Κατά σύμπτωση, την ίδια ώρα έχανε και έναν άλλο φίλο, ή «φίλο» αν θέλετε.

Αυτός δεν έφυγε από τη ζωή, βεβαίως. Έφυγε από το τραπέζι των συνομιλιών. Ο Μουσταφά δεν αποδείχθηκε τόσο πιστός και ευγενικός φίλος προς τον Πρόεδρο όπως ο Λίο. Η συμπεριφορά του το τελευταίο διάστημα κάθε άλλο παρά φιλική μπορεί να χαρακτηριστεί. Αλαζονική, προσβλητική, εκβιαστική, όπως θέλετε πέστε την, είσαστε μέσα. Οι φίλοι με «κοινά οράματα» και κοινές ζιβανίες δεν συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο. Κάποιοι εισηγήθηκαν στον Ακιντζί να χαρίσει ένα σκύλο στον Πρόεδρο, τώρα που έχασε τον Λίο, ώστε να σπάσει ο πάγος μεταξύ τους. Δεν νομίζω ότι θα κάνει τέτοια κίνηση ο Μουσταφά.

Φοβάται ότι θα υπάρξουν συνειρμοί, τους οποίους δεν επιθυμεί. Διότι σίγουρα κάποιος θα μπει στον πειρασμό, αναφερόμενος στην άτεγκτη στάση του κατοχικού ηγέτη και της Τουρκίας, να κάνει κανένα... σκυλίσιο σχόλιο: «Σσιύλλον πλύννεις, σσιύλλον λούσεις, πάλε σσιυλιές μυρίζει». Άσε που μπορεί να επιμένει ο Ακιντζί να ονομάσει ο Πρόεδρος τον σκύλο που θα του χαρίσει... «Σουλτάνο».
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Αποχαιρετισμός στον Λίο…
Ο Μαχάτμα Γκάντι είπε κάποτε πως όσοι αγαπούν τα σκυλιά, αγαπούν και τους ανθρώπους. Ο σκύλος είναι, ναι, το επιβεβαιώνουμε, ο καλύτερος και πιστότερος φίλος του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, όμως; Είναι φίλος του σκύλου; Τα τελευταία βάρβαρα περιστατικά σε βάρος ζώων, επαναφέρουν στην επικαιρότητα το αναπάντητο ερώτημα:

Πόσο βάρβαροι και εγκληματίες είναι μερικοί υπάνθρωποι σε αυτόν τον τόπο; Πόσο ανεκδιήγητοι είναι μερικοί, που εκτονώνουν τα πιο χαμηλά ένστικτά τους εναντίον ανυπεράσπιστων ζώων; Οι τετράποδοι φίλοι μας δεν θέλουν και δεν ζητούν τίποτε άλλο παρά μόνο την αγάπη μας, τη φροντίδα και την έγνοια μας γι’ αυτούς. Και μας ανταποδίδουν στο πολλαπλάσιο τη δική τους αγάπη.

Όσοι έχουμε σκύλους και τους αγαπάμε, ξέρουμε τι σημαίνει απώλεια και καταλαβαίνουμε απόλυτα τι σημαίνει να χάνεις έναν ανιδιοτελή φίλο. Γράφουμε αυτά με αφορμή τον τραγικό θάνατο του Λίο, του σκύλου του Προέδρου Αναστασιάδη, που έγινε, τα τελευταία τέσσερα χρόνια, το σήμα κατατεθέν του Προεδρικού, του προσωπικού και των επισκεπτών.

Όπως μας λένε συνάδελφοι, ο Λίο ήταν πραγματικά αξιαγάπητος και ήταν μια διαφορετική νότα αγάπης και καλοσύνης. Και όπως ο Κυβ. Εκπρόσωπος είπε στο ΡΙΚ, ο Λίο χαλάρωνε τον Πρόεδρο. Καταλαβαίνουμε πλήρως πώς νιώθει μετά τη φυγή του Λίο. Η λύπη του μπορεί να γίνει ξανά χαρά με άλλο σκυλάκι από το καταφύγιο ζώων, όπως ορθά προτρέπει το κόμμα για τα ζώα.
Σ.Ι.

Γιατί οι Τούρκοι λύσσαξαν κατά της Ένωσης
Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης αποδίδει σε «αιτιάσεις» τη λυσσαλέα αντίδραση των Τούρκων και του Δούρειου Ίππου της κατοχής, Ακιντζί, στην απόφαση της Βουλής για το Ενωτικό Δημοψήφισμα. Ο δρ Κλέαρχος Κυριακίδης, επίκουρος καθηγητής Νομικής στο Παν/μιο Uclan Cyprus, σε μελέτη του, τεκμηριώνει προς αμαθείς της τουρκικής πολιτικής:

«Η Τουρκία συστηματικά επιδίωξε να εμποδίσει οποιοδήποτε αίτημα ενιαίας αυτοδιάθεσης και συνεπώς να υπονομεύσει την αρχή της πλειοψηφικής δημοκρατίας, να αμαυρώσει τη θέληση του 80% του πληθυσμού και να εμποδίσει την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Όπως δύο Βρετανοί υπουργοί, ο τότε Υπουργός Αποικιών και ο τότε αναπληρωτής του παρατήρησαν σε ένα μυστικό σημείωμά τους, ημερομηνίας 21 Ιουλίου 1954: "Διαδοχικές τουρκικές κυβερνήσεις το έκαναν ξεκάθαρο ότι δεν θα συμφωνήσουν στην Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα".

»Τρεις ακριβώς μήνες μετά, ο Βρετανός τότε Υπουργός Εξωτερικών πρόσθεσε: "Πρέπει να θέσω επίσημα και τη δική μου άποψη ότι οι Τούρκοι ποτέ δεν θα συμφωνήσουν η Κύπρος να δοθεί στην Ελλάδα". (Memo by Oliver Lyttleton MP, Colonial Secretary, & Henry Hopkinson MP, Minister of State for the Colonies, 21 July 1954, C(54)245, CAB 129/29; Memo by Anthony Eden MP, Foreign Secretary, 21 October 1954). Με τη βοήθεια άλλων, η Τουρκία έχει πετύχει την παρεμπόδιση της Ένωσης, μέσω των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου του Φεβρουαρίου 1959».
- Η ιστορία έπρεπε να διδάσκει. Δυστυχώς, οι ηγέτες μας δεν διδάχτηκαν ποτέ.
Σ.Ι.

Θέλει κι άλλα χατίρια να του κάνουμε
Ο Ακιντζί δεν προσήλθε στο χθεσινό ραντεβού με τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και έτσι επιβεβαιώθηκε το αδιέξοδο στις συνομιλίες. Παρά την προσπάθεια του Προέδρου να εξευμενίσει τον αγγρισμένο φίλο του, κάνοντας δηλώσεις εναντίον της απόφασης της Βουλής για το Ενωτικό Δημοψήφισμα, αλλά και με την προώθηση μέσω του ΔΗΣΥ πρότασης νόμου που να παρακάμπτει την απόφαση του Κοινοβουλίου, ο Μουσταφά εξακολουθεί να το παίζει ανυποχώρητος και να ζητά «βουν τζιαι γάρον», όπως λέει και ο λαός, για να επανέλθει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Ο Πρόεδρος έχει ήδη κάνει πολλά χατίρια στον κατοχικό ηγέτη, με αποκορύφωμα την αποδοχή της πενταμερούς χωρίς προϋποθέσεις, αλλά και την αποδοχή της εκ περιτροπής προεδρίας, όπως άφησε να εννοηθεί ο Ακιντζί. Όμως αυτά ο Μουσταφά δεν τα θεωρεί αρκετά.

Πέρα από τη «διόρθωση του λάθους» της απόφασης της Βουλής, επιμένει ανυποχώρητα στις τουρκικές εγγυήσεις, το δικαίωμα βέτο στις αποφάσεις που θα λαμβάνονται στο νέο κράτος και την εξωφρενική αξίωση για την παραχώρηση των τεσσάρων ελευθεριών σε 80 εκατομμύρια Τούρκους. Χωρίς ο ίδιος να δώσει τίποτε. Όπως λέει και μια παροιμία μας, «έδωκέν μας αβκόν τζιαι ζητά μας την όρνιθαν». Να την θυμάστε κι αυτήν την παροιμία, κύριε Πρόεδρε. Όπως και την άλλη που λέει «κατύσιη του σπιθκιού που κράζει η όρνιθα τζιαι σιωπά ο πετεινός»...
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ