Οι Τούρκοι ξέρουν τι απαιτούν. Εσύ, Πρόεδρε;
Προειλημμένη, προσχεδιασμένη και… αφορμολοημένη η απόφαση του εγκάθετου, με την έγκριση της κατοχικής Τουρκίας, να αποχωρήσει από τις συνομιλίες. Απόδειξη; Η συγχορδία ταυτόσημων δηλώσεων στα κατεχόμενα και στην Τουρκία. Να το ξεκαθαρίσουμε προς αφελή Κύπρια γιουσουφάκια. Δεν είναι η αναφορά της Βουλής για το Ενωτικό Δημοψήφισμα, που ενόχλησε. Η ουσία είναι αλλού: Η κατοχική χώρα όφειλε να ξεκαθαρίσει αν συμφωνεί στον τερματισμό των εγγυήσεων και της αποχώρησης του Αττίλα από την Κύπρο. Το αναλύσαμε άπειρες φορές: Η Τουρκία ποσώς ενδιαφέρεται για τους Ε/κ ή τους Τ/κ. Η μόνη έγνοια της είναι ο έλεγχος της Κύπρου ως γεωστρατηγικού και γεωπολιτικού χώρου, ο οποίος εξυπηρετεί τα μεγαλοϊδεατικά σχέδιά της να καταστεί περιφερειακή και, μελλοντικά, παγκόσμια δύναμη.

Ο Τούρκος ΥπΕξ Τσαβούσογλου, ναι αυτός που με τον Νταβούτογλου χαρακτήρισαν την Κυπριακή Δημοκρατία ως «εκλιπούσα» (και το αφτάκι του Αναστασιάδη δεν… άκουσε), δήλωσε: «Ξέρουμε τι θέλουμε, ξέρουμε και τι δεν θέλουμε. Το καταθέτουμε καθαρά στις συναντήσεις ως ένα κράτος που εμπιστεύεται τον εαυτό του χωρίς καπρίτσια και χωρίς κόμπλεξ, ως ισχυρό κράτος. Την ίδια στάση βλέπουμε ότι και η τ/κ πλευρά επιδεικνύει. Μέσα σε αυτά η ε/κ πλευρά αποχωρεί από το τραπέζι. Αν θέλουν διαπραγματεύσεις, θα επιστρέψουν σ' εκείνο το τραπέζι και εάν δεν θέλουν, οι ίδιοι ξέρουν. Πλέον τέτοιες συνομιλίες δεν ξαναγίνονται, θα κάνουμε αυτό που πρέπει». Εσύ, Πρόεδρε Αναστασιάδη, ξέρεις τι πρέπει να κάνεις; Ξέρεις;
Σ.Ι.

Στον Γρηγόρη Αυξεντίου
(που σε λίγες μέρες θα είναι το ετήσιο μνημόσυνό του)

Αδελφέ μου Γρηγόρη,
….«Mια σταγόνα από το αίμα σου να μπολιάσουμε το δικό μας», έγραψε ο ποιητής της Κύπρου μας. Δεν προλάβαμε και πολλοί δεν θελήσαμε. Το αίμα σου κάηκε μαζί με το κορμί σου κι έγινε θυμίαμα στην Παναγιά - Λευτεριά. Λίγο που έσταξε από τις πληγές σου το ρούφηξε η γη και το κρατάει σα φυλακτό στα σπλάχνα της. Εκεί μέσα ζωντανό αφουγκράζεται τα έργα μας κι όταν ξεστρατήσουμε εντελώς - γιατί ταχύτατα προς τα εκεί πάμε - οργισμένο θα αναταράξει τη γη, θα την ταρακουνήσει για να μας αφανίσει. Ήθελες, λέει, να μας δείξεις πώς πεθαίνουν για τη Λευτεριά. Τι να σου πω. Φτωχόπαιδο ήσουν, παιδί της εργατιάς.

Ποτέ δεν έμαθες πως οι θυσίες σαν τη δική σου σε μερικούς φέρνουν χρήματα πολλά και σε άλλους γήινη ψεύτικη δόξα. Αλλά καλύτερα που πέθανες. Πέθανες και δεν βλέπεις και δεν ακούς αυτά που με πάθος σερβίρουν στον λαό οι νέοι ηγέτες μας. Μας λένε πως κακώς πήρατε τα όπλα και βγήκατε στα βουνά για τη Λευτεριά. Μια ομάδα παλιοχωριάτες ήσασταν, που χαλάσατε… την πιάτσα. Ζημιώσατε τον τόπο οικονομικά και τον καταστρέψατε πολιτικά. Θα έβλεπες πολλούς από τους συντρόφους σου και τους συναγωνιστές σου να πεθαίνουν άγνωστοι κι αβοήθητοι σε ξεχασμένα αγροτόσπιτα. Θα άκουγες να λοιδορούν άλλους που γερασμένοι τώρα επιμένουν να αισθάνονται και να λένε πως είναι Έλληνες. Θα μάθαινες πως πρέπει να ικανοποιήσουμε τις στρατηγικές ανάγκες της Τουρκίας στο νησί μας. Θα σου έλεγαν πως αν πούμε ναι σε όσα μας ζητούν, κατακτητές νυν και τέως, θα κολυμπήσουμε στα λεφτά… τρομάρα μας.

Αδελφέ Γρηγόρη,
Γιατί να μακρηγορώ. Σε λίγες μέρες θα είναι το μνημόσυνό σου. Θα βάλουν οι άρχοντές μας τις σκούρες γραβάτες τους, θα πάρουν ύφος σοβαρό και θα έρθουν στον τόπο της θυσίας σου να καταθέσουν στεφάνι. Αδελφέ μου. Όταν έρθουν κοντά σου, βγάλε την αντρίκια χερούκλα σου από το στόμιο της σπηλιάς και μούντζωσε. Μούντζωσε κι αυτούς κι εμάς όλους. Θα είναι άλλη μια γενναία αλλά και ωφέλιμη αυτήν τη φορά πράξη από σένα. Γονατιστός μπροστά στη θυσία σου, που τη μετατρέψαμε σε εμπορεύσιμο είδος.
ΚΙΜΩΝ