Οι «πίσω πόρτες» του Κυπριακού
«Δεν μπορεί η Τουρκία να χρησιμοποιεί το Κυπριακό για να μπει στην Ευρώπη από την πίσω πόρτα», τόνισε επανειλημμένα τις τελευταίες μέρες ο Αβέρωφ Νεοφύτου, αναφερόμενος στην αξίωση της Τουρκίας να δοθούν στους Τούρκους υπηκόους οι τέσσερεις βασικές ελευθερίες. Και αυτή είναι μια πολύ σωστή θέση και σ’ αυτήν πρέπει να επιμένουμε, όσο κι αν οι Τούρκοι προσπαθούν να τη ρίχνουν συνεχώς στο τραπέζι. Το πρόβλημα, όμως, κύριε Αβέρωφ μου, είναι ότι υπάρχουν πολλές άλλες «πίσω πόρτες» στο Κυπριακό. Δεν είναι μόνο αυτή της Ευρώπης.

Είναι η «πίσω πόρτα» για παραμονή αριθμού κατοχικών στρατευμάτων στην Κύπρο μετά τη λύση. Είναι η «πίσω πόρτα» της αποδοχής κάποιου είδους εγγυήσεων της Τουρκίας. Είναι η «πίσω πόρτα» της άσκησης ελέγχου της Τουρκίας επί ολόκληρης της Κύπρου μέσω της σχεδιαζόμενης ομοσπονδίας. Είναι η «πίσω πόρτα» της επαναφοράς του σχεδίου Ανάν ελαφρώς τροποποιημένου.

Για να μην τα πολυλογούμε, υπάρχουν ένα σωρό «πίσω πόρτες», κάποιες από τις οποίες τις έχουμε ανοίξει διάπλατα, κάποιες τις έχουμε μισανοίξει και κάποιες ετοιμαζόμαστε να τις ανοίξουμε. Μπορεί μεν να στήνουμε πόδι στο θέμα της «πίσω πόρτας» των τεσσάρων βασικών ελευθεριών για τους Τούρκους, αλλά με την ίδια επιμονή και σταθερότητα έπρεπε να κρατάμε ερμητικά κλειστά όλες τις «πίσω πόρτες» και... «κερκόπορτες» του Κυπριακού.
ΜΠΟΞΕΡ

Οι Μαρωνίτες δεν είναι «κοινότητα»
Στην πολιτική, κάθε λέξη, κάθε πρόταση, κάθε τελεία, κάθε κόμμα, κάθε σημείο στίξης ενέχουν σημασία και αξία μεγατόνων. Ιδιαίτερα, τα κείμενα Συνταγμάτων, διακρατικών Συνθηκών, διεθνών Συμφωνιών, δεν είναι νοητό να περιέχουν, όπως συχνά λέγεται, «εποικοδομητικές ασάφειες», που επιτρέπουν παρερμηνείες, διαστρεβλώσεις και ερμηνείες κατά το δοκούν.

Ένα απλό, θλιβερό και τραγικό παράδειγμα βάναυσων «εποικοδομητικών ασαφειών» και έκδηλων παρερμηνειών, είναι η Κοινή Δήλωση Αναστασιάδη-κατοχικού Έρογλου της 11ης Φεβρουαρίου 2014. Θυμηθείτε: Ο Πρόεδρος αφιέρωσε δύο ώρες τηλεοπτικού χρόνου για να ερμηνεύσει τις κατά τον ίδιο πρόνοιες της Κοινής Δήλωσης. Την επομένη, ο κατοχικός ηγέτης έδωσε ακριβώς τις αντίθετες ερμηνείες.

Γράφουμε αυτά με αφορμή μιαν αναφορά του Προέδρου σε ομιλία του προς τους συμπατριώτες μας Μαρωνίτες, κατά την εορτή του Αγίου Μάρωνα. Έξι φορές ο Ν. Αναστασιάδης, ως μη όφειλε, αφού είναι και νομικός, αναφέρθηκε σε μαρωνιτική «κοινότητα».

Ο Πρόεδρος οφείλει να γνωρίζει (αντιλαμβανόμαστε πως κάποιος αγράμματος έγραψε την ομιλία του) ότι οι Μαρωνίτες, όπως οι Αρμένιοι και οι Λατίνοι, πρώτον, με βάση το Σύνταγμα είναι θρησκευτικές ομάδες και, δεύτερον, μετά την ανεξαρτησία επέλεξαν και οι τρεις θρησκευτικές ομάδες να ανήκουν στην ελληνική κοινότητα. Σεβόμαστε και τιμούμε τους Μαρωνίτες, Αρμένιους και Λατίνους συμπατριώτες μας αλλά, Πρόεδρε, είναι «θρησκευτικές ομάδες», όχι «κοινότητες».
Σ.Ι.

Να προσέχουν ποιους διορίζουν
Πολυάριθμα βέλη δέχεται ο Πρόεδρος Αναστασιάδης από διάφορες πλευρές, μετά την απόφαση του Κακουργιοδικείου που βρήκε ένοχο τον τέως Γενικό Εισαγγελέα Ρίκκο Ερωτοκρίτου. Βέλη από τα κόμματα αλλά και από τον Τύπο, που ανέσυρε όλο το ιστορικό των σχέσεων του Προέδρου με τον Ρίκκο.

Από την ώρα που τον διόρισε εξοφλώντας γραμμάτιο προεκλογικής στήριξης (έστω και εάν προηγουμένως ο Ρίκκος έψαλλε τα εξ αμάξης στον Νίκο Αναστασιάδη), μέχρι τη ρήξη του Ρίκκου με τον Γενικό Εισαγγελέα, όταν ο Πρόεδρος προσπάθησε να μοιράσει ίσες ευθύνες και εισέπραξε ένα μεγαλοπρεπές «ντροπή» από τον Κώστα Κληρίδη, μέχρι και τη δίκη του Ρίκκου, όπου και πάλι ο Πρόεδρος δεν εγκατέλειψε τον συνεργάτη του.

Και βεβαίως μέσα από όλη αυτή την πονεμένη ιστορία ξεπροβάλλει το γενικότερο ζήτημα των διορισμών που γίνονται από τους εκάστοτε Προέδρους με κριτήρια όχι αξιοκρατικά, αλλά κομματικά, προσωπικά και με σκοπό το βόλεμα και όχι την επιλογή των πραγματικά αρίστων.

Όσο για το ότι το Κακουργιοδικείο βρήκε ένοχο τον τέως Βοηθό Γενικό Εισαγγελέα, μεταξύ άλλων, για δεκασμό και δωροληψία, διερωτάται κανένας αν μπορεί να τεθεί και θέμα... «πολιτικού δεκασμού» και «πολιτικής δωροληψίας» εκ μέρους του Προέδρου, για την εξασφάλιση, πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2013, πολιτικής υποστήριξης από τον Ρίκκο Ερωτοκρίτου. Απλώς λέμε μήπως...
ΜΠΟΞΕΡ

Στον τόπο του άρπα-κόλλα… πνίγονται!
Κάθε φορά η ίδια κωμικοτραγική ιστορία: Μόλις βρέξει τρεις σταγόνες βροχή, πλημμυρίζουν σπίτια, υποστατικά, επιχειρήσεις, δρόμοι. Πού συμβαίνουν αυτά τα τραγελαφικά; Σε έναν τόπο που καίγεται για λίγες βροχές, υποφέρει διαχρονικά από λειψυδρία και συχνά πληρώνει τα μαλλιοκέφαλά του για να έχει λίγο νερό. Πόσες φορές γίνεται εκστρατεία εξοικονόμησης νερού… Πόσες χιλιάδες φορές καλούνται οι πολίτες να μη σπαταλούν αλλά να εξοικονομούν το νερό…

Λογικά, δεν θα έπρεπε να χάνουμε ούτε σταγόνα βροχής. Με απλά λόγια, πέρα από τα φράγματα, οι αρμόδιες Αρχές και ειδικά η εκάστοτε κυβέρνηση όφειλε να πάρει εκείνες τις αποφάσεις ώστε ακόμα και τα όμβρια ύδατα να αποθηκεύονται για να χρησιμοποιούνται το καλοκαίρι για άρδευση είτε χωραφιών είτε, ειδικά στις πόλεις, για τους κήπους, που οι περισσότεροι Δήμοι τους αφήνουν και ξηραίνονται.

Ακόμα, θα έπρεπε να ενθαρρύνονται οι πολίτες να χρησιμοποιούν το νερό της βροχής για την τουαλέτα ή και για πότισμα κήπων, κτλ. Προσγειωθείτε, αγαπητοί συμπατριώτες. Εδώ είναι η γη της μπανανίας και ο τόπος του άρπα-κόλλα, της προχειρότητας και της ανυπαρξίας σχεδιασμού και πρόβλεψης για ακραία καιρικά φαινόμενα.

Φανταστείτε να είχαμε τις βροχές άλλων χωρών… Ποιοι ευθύνονται για όλα αυτά; Το Τμήμα Αναπτύξεως Υδάτων; Οι Δήμοι; Κοινότητες; Η Κυβέρνηση; Κανείς δεν ξέρει επειδή οι δήθεν αρμοδιότητες είναι διάσπαρτες, άρα αναποτελεσματικές. Αναμείνατε και προετοιμαστείτε για την επόμενη καταιγίδα…
Σ.Ι.

Να το κάνουμε όπως οι Ρουμάνοι
Η απόφαση του Κακουργιοδικείου με την οποία βρέθηκε ένοχος ο τέως Βοηθός Γενικός Εισαγγελέας Ρίκκος Ερωτοκρίτου έδωσε την αφορμή να επανέλθουν οι συζητήσεις γύρω από το θέμα του σαθρού συστήματος διαφθοράς και διαπλοκής της μπανανίας μας. Μιας διαφθοράς που ξεκινά από την πολιτική ζωή και φθάνει μέχρι τη μάππα.

Η αλήθεια είναι ότι είχαμε και τρανταχτές καταδίκες για διαφθορά και διαπλοκή πρώην υψηλών αξιωματούχων, προέδρων διοικητικών συμβουλίων ημικρατικών οργανισμών, αξιωματούχων της τοπικής αυτοδιοίκησης, στελεχών κομμάτων κλπ, που αναμφισβήτητα αποτελούν ελπιδοφόρες εξελίξεις και πρέπει να πιστωθούν στον Γενικό Εισαγγελέα Κώστα Κληρίδη. Η πλάκα είναι που η υπόθεση Ρίκκου έδωσε αφορμή για νέες κομματικές αντιπαραθέσεις.

Τα κόμματα, που άλλο λίγο, άλλο πολύ, έχουν κολυμπήσει στην πισίνα της διαφθοράς, δείχνουν όλους τους άλλους ως διεφθαρμένους, πλην των ιδίων. Και ο λαός; Ο λαός παραμένει αδιάφορος και εξαντλεί την κριτική του μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Το τελευταίο διάστημα στη Ρουμανία είδαμε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να βγαίνουν στους δρόμους ενάντια στο διάταγμα που χαλάρωνε το νομικό καθεστώς για τους πολιτικούς που εμπλέκονται σε πράξεις διαφθοράς.

Μετά τις διαδηλώσεις η κυβέρνηση ανέκρουσε πρύμναν και ο υπουργός Δικαιοσύνης παραιτήθηκε. Στην Κύπρο δεν είδαμε, ας πούμε, το ΑΚΕΛ να διαδηλώνει κατά της διαφθοράς. Το είδαμε μόνο να διαδηλώνει κατά της κυβέρνησης... της Ουκρανίας και υπέρ του Ουκρανικού Κομμουνιστικού Κόμματος!
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Εθνικός Μιθριδατισμός, η νόσος του Ελληνισμού
Ο γνωστός Ελλαδίτης δάσκαλος, Δημ. Νατσιός, σε πρόσφατο κείμενό του αναφέρεται στην εθνική αναισθησία των Ελλήνων, στα ελληνοτουρκικά και παρατηρεί: «Όταν δολοφονούσαν οι Τούρκοι τον σμηναγό Ηλιάκη και τους άλλους ήρωες των αιθέρων μας ή τους τρεις αξιωματικούς των Ιμίων, τι έπραξαν οι της ‘αψόγου στάσεως’ δειλοί και ηττοπαθείς, μνημονιακοί λακέδες; Εκλιπαρούσαν τους διεθνείς οργανισμούς να κατευνάσουν το αγαρηνό σκυλί.

Είναι, όμως, γνωστό ότι οι ποικιλώνυμοι φίλοι και εχθροί, μικροί και μεγάλοι, συναγάγουν συμπεράσματα για την πολιτική τους, όχι με κριτήριο την ‘ετοιμότητα υποκλίσεων’, αλλά με κριτήριο την ισχύ των κρατών και την αποφασιστικότητα και ικανότητα των κυβερνήσεών τους να υπερασπίσουν ‘πάση θυσία’ τα εθνικά τους συμφέροντα. ‘Τις καλές συμμαχίες τις κάνουν οι καλοί στρατοί’ λέει το γνωστό θέσφατο».

Ο Δ. Νατσιός υποστηρίζει ότι πάσχουμε από εθνικό Μιθριδατισμό και τον αναλύει: «Ο Μιθριδάτης ο Στ΄, ο λεγόμενος Μέγας και Ευπάτωρ ήταν βασιλιάς του Πόντου από το 123 ως το 63 π.Χ. Όταν σε ηλικία 13 ετών ανέλαβε το θρόνο, ευρεθείς μέσα στο εχθρικό και ραδιούργο περιβάλλον της αυλής, κατέφυγε με έμπιστους και αφοσιωμένους υπηρέτες σε έρημο τόπο.

Επειδή τότε ο συχνότερος τρόπος δολοφονίας ήταν η δηλητηρίαση, ο Μιθριδάτης λάμβανε βαθμηδόν διάφορα ήδη δηλητηρίων, εθίζων τον οργανισμό του ώσπου απέκτησε ανοσία. Αυτός ο εθισμός στα δηλητήρια, ονομάστηκε... ‘προς τιμήν του’, μιθριδατισμός. Από αυτό ακριβώς πάσχουμε. Εθνικός μιθριδατισμός. Ίσως η χειρότερη νόσος του Νεοελληνισμού». - Ποιος διαφωνεί;
Σ.Ι.