Γιατί, λοιπόν, πήγαν στο Mont Pelerin;

Ώστε, λοιπόν, το Mont Pelerin δεν είναι το τέλος του δρόμου, είπε ο Κυβ. Εκπρόσωπος στο ΡΙΚ, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα των συνομιλιών. Μέχρι στιγμής φαίνεται πως στο εδαφικό οι Τούρκοι, κατά πάγια τακτική, δεν πρόκειται να δώσουν σχεδόν τίποτε. Και αν δεν προκύψει αποτέλεσμα στην Ελβετία, οι δύο πλευρές θα συνεχίσουν στην Κύπρο. Ο κάθε εχέφρων πολίτης απορεί και ρωτά: Γιατί, λοιπόν, οι συνομιλίες μεταφέρθηκαν στο ελβετικό θέρετρο, όταν ακόμα και ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ υποστήριζε ότι εδώ έχουμε καλό καιρό και δεν χρειάζεται να κάνουμε περιττά έξοδα; Διότι το απαίτησε ο… «συμπρόεδρος» του Ν. Αναστασιάδη και φίλος του Ακιντζί. Γιατί; Επειδή ισχυρίστηκε ότι γίνονται διαρροές και αυτό ενοχλεί τους… ευαίσθητους Τούρκους.

Υποδείξαμε την πρωτοφανή κοροϊδία, το χοντρό δούλεμα και την ασύγγνωστη προσβολή της νοημοσύνης των Ελλήνων. Ακόμα μία φορά, ο Πρόεδρος συγκατένευσε (ή μήπως ήταν ήδη συμφωνημένο;) και Αναστασιάδης και εγκάθετος μετέβησαν στο Mont Pelerin. Ως εάν εκεί δεν θα γίνονταν διαρροές, ως εάν εκεί τα μέλη των αντιπροσωπιών, διπλωμάτες και δημοσιογράφοι δεν είχαν στη διάθεσή τους την τεχνολογία. Τι αποδίδει η ελβετική περιπέτεια; Οι Τούρκοι ξανά βροντοφώναξαν τις αταλάντευτες απαιτήσεις και τις κόκκινες γραμμές τους, αλλ' ο Ν. Αναστασιάδης και η Αναν-ική ομοχειρία δεν ακούν και δεν καταλαβαίνουν, επειδή ακόμα ελπίζουν σε έναν Χίτλερ σουλτάνο!
Σ.Ι.

Να τον επηρεάσουν θετικά

Είτε μας αρέσει είτε όχι, ο Ντόναλντ Τραμπ θα είναι Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής για τα επόμενα τέσσερα χρόνια και οι αποφάσεις του θα έχουν σίγουρα αντίκτυπο και σ’ εμάς εδώ. Οπότε θα πρέπει η Κυβέρνησή μας να φροντίσει να προσεγγίσει τον νέο Πλανητάρχη με όποιο μέσο διαθέτει. Ήδη έχει γίνει λόγος για τον Ελληνοαμερικανό Γιώργο Παπαδόπουλο, έναν από τους πέντε συμβούλους του Τραμπ σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Ο κ. Παπαδόπουλος έχει ήδη κάνει γνωστή δημοσίως τη θέση του υπέρ της συνεργασίας Κύπρου, Ισραήλ και Ελλάδας στον τομέα του φυσικού αερίου, εκφράζοντας αντίθεση σε αγωγό μέσω Τουρκίας. Αυτός ο άνθρωπος θα μπορούσε να έχει, ελπίζουμε, θετική επίδραση στον Τραμπ.

Τώρα θα μου πείτε ότι και ένας άλλος Ελληνοαμερικανός, ο Τζορτζ Στεφανόπουλος, ήταν σύμβουλος του Μπιλ Κλίντον και διευθυντής επικοινωνιών του Λευκού Οίκου, όμως δεν είδαμε καμιά αλλαγή στην αμερικανική πολιτική. Τέλος πάντων. Έτερον εκάτερον, μπορεί να πει κανένας. Στο μεταξύ μεταδόθηκαν και πληροφορίες για πιθανή υπουργοποίηση, από τον Τραμπ, του μεγαλομετόχου και Αντιπροέδρου του Δ.Σ. της Τράπεζας Κύπρου Γουΐλμπουρ Ρος, στενού συνεργάτη του δισεκατομμυριούχου εκλελεγμένου Προέδρου. Αλλά και υπουργός να μη διοριστεί ο Ρος, θα μπορεί να επηρεάσει θετικά υπέρ της Κύπρου τον Τραμπ. Φθάνει να μην κάνουμε εμείς στο μεταξύ... καμιά «πατάτα» στο Κυπριακό.
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Ο λαϊκισμός βγάζει Προέδρους

Τελικά ο λαϊκισμός, οι ανέξοδες υποσχέσεις και η εικόνα (έστω και πλασματική) μιας επερχόμενης ανανέωσης αμείβονται. Το είδαμε στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα. Το επιβεβαιώσαμε και με την περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ. Που κατόρθωσε με τον άκρατο λαϊκισμό του να κερδίσει την εμπιστοσύνη των μέσων και χαμηλότερων εισοδηματικών στρωμάτων των Αμερικανών, πουλώντας τους ελπίδες. Ελπίδες που οι ψηφοφόροι δεν είδαν στο πρόσωπο της Χίλαρι, την οποία θεώρησαν μέρος του κατεστημένου, το οποίο τους είχε θέσει στο περιθώριο. Το ερώτημα είναι, αν οι ελπίδες που πουλά ένας λαϊκιστής μπορούν να εξαργυρωθούν και στην πράξη. Στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα, υπάρχει απάντηση.

Οι υποσχέσεις του ότι θα σκίσει τα μνημόνια δεν υλοποιήθηκαν και έφερε ένα χειρότερο μνημόνιο. Ως αποτέλεσμα, ο δημοφιλέστατος μέχρι πριν από λίγο καιρό πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ είδε τη δημοτικότητά του να κατρακυλά και τον κόσμο απογοητευμένο και δυσαρεστημένο να μην τον εμπιστεύεται πλέον. Στην περίπτωση του Τραμπ θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε αν και πώς θα εφαρμόσει τα προεκλογικά του «θα». Η διακυβέρνηση μιας χώρας δεν μοιάζει καθόλου με το... τηλεπαιχνίδι-ριάλιτι «Apprentice» («Μαθητευόμενος») που ο ίδιος παρουσίαζε στην αμερικανική τηλεόραση. Τώρα αναλαμβάνει ο ίδιος ως... «μαθητευόμενος Πλανητάρχης» και θα αντιληφθεί τη διαφορά. Αν και πολλές φορές η πολιτική μοιάζει έντονα με... τηλεπαιχνίδι.
ΜΠΟΞΕΡ

Η Τουρκία απέδειξε τη βούλησή της!

Πάλι ξανά το ίδιο ανόητο πλην βολικό γιαλέλι: Η συζήτηση του εδαφικού θα αποδείξει τη βούληση της Τουρκίας για λύση του Κυπριακού. Ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ ρωτήθηκε για την στασιμότητα στις συνομιλίες, στο Όρος του Προσκυνητή, στην Ελβετία. Δήλωσε: «Τις δυσκολίες στη συζήτηση του Εδαφικού τις κρίνω φυσιολογικές, γιατί είναι ένα από τα πιο δύσκολα κεφάλαια. Είναι στο κεφάλαιο που θα κριθεί, ουσιαστικά, η πολιτική βούληση της Τουρκίας για επίλυση του κυπριακού προβλήματος. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πέτυχε να γίνει συζήτηση του εδαφικού και είναι η μεγάλη ευκαιρία για να κριθεί εάν υπάρχει ή όχι πολιτική βούληση εκ μέρους της Τουρκίας. Για να είμαστε και ειλικρινείς, ας μην τρέφουμε αυταπάτες, ότι ο Ακιντζί από μόνος του να αποφασίσει εδαφικές αναπροσαρμογές».

Ω! ναι, όλοι σχεδόν οι πολιτικοί τρέφετε αυταπάτες για την τουρκική πολιτική έναντι της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πιστεύετε αφελέστατα ότι η τουρκική κουφή θα αλλάξει πολιτική και από συσφιγκτήρας βόας θα μετατραπεί σε… περιστερά ειρήνης. Είναι ποτέ δυνατόν ο Χίτλερ Ερντογάν, που πυκτεύει όλους στην περιοχή μας και εκδηλώνει ασυγκράτητες επεκτατικές βλέψεις, να γίνει… αρνάκι στο Κυπριακό; Από το 1956 η Τουρκία εξεδήλωσε τη βούλησή της για κατάκτηση της Κύπρου κι εσείς, πολιτικάντηδες, ακόμα ψαλμωδείτε βλακωδώς τα περί της… βούλησής της που θα… κριθεί στο Κυπριακό. Τόση εγκληματική άγνοια του εχθρού.
Σ.Ι.