Το μακρύ χέρι του νόμου που βαράει
Πρέπει να πούμε από την αρχή ότι αναγνωρίζουμε το γεγονός πως οι αστυνομικοί εκτελούν δύσκολο και πολλές φορές επικίνδυνο έργο, και ότι συχνά βρίσκονται αντιμέτωποι με απρόοπτες καταστάσεις που χρειάζονται επιδέξιους χειρισμούς, για να μην καταλήξουν σε τραγωδίες. Όπως η πρόσφατη υπόθεση με τον Αιγύπτιο, που απειλούσε με μαχαίρι το παιδί του και οι αστυνομικοί αναγκάστηκαν να τον πυροβολήσουν και να τον σκοτώσουν.

Από την άλλη, όμως, τα όργανα της τάξης πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικά στη συμπεριφορά τους έναντι των πολιτών, και να αποφεύγουν τη χρήση υπέρμετρης και αχρείαστης βίας. Όπως στην περίπτωση που αποκαλύφθηκε τις τελευταίες μέρες, με αφορμή απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Λευκωσίας, που αθώωσε 28χρονο, τον οποίο είχαν κακοποιήσει πέντε αστυνομικοί και στη συνέχεια τον κατηγόρησαν ότι τους επιτέθηκε και τους προκάλεσε πραγματική σωματική βλάβη.

Καθοριστική ήταν η ανεξάρτητη μαρτυρία γυναίκας δικηγόρου, που περνούσε τη στιγμή εκείνη από τη σκηνή του επεισοδίου και η οποία κατέθεσε ότι της είχε κάνει μεγάλη εντύπωση η βιαιότητα με την οποία κτυπούσαν οι αστυνομικοί τον 28χρονο, ο οποίος βρισκόταν μπρούμυτα στο έδαφος, με τα χέρια του δεμένα στην πλάτη με χειροπέδες.

Κι αυτό λίγες μέρες μετά την καταδίκη σε φυλάκιση δυο αστυνομικών για τη γνωστή υπόθεση της κακοποίησης πολίτη σε κελί του αστυνομικού σταθμού Πόλεως Χρυσοχούς. Συγκρατηθείτε, κύριοι. Εμείς θέλουμε τους αστυνομικούς στο πλευρό του πολίτη, όχι... πάνω στο πλευρό του πολίτη να τον βαράνε.
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Οι αδίστακτοι Βρετανοί διχοτόμοι
Η ακούραστη ερευνήτρια και δημοσιογράφος, εκλεκτή συνεργάτιδα της «Σ», Φανούλα Αργυρού έφερε στο φως της δημοσιότητας ακόμα μία τεκμηρίωση της αδίστακτης διχοτομικής πολιτικής της Βρετανίας σε βάρος της Κύπρου και της σταθερά φιλοτουρκικής στάσης της. Ιδού τι γράφει:

«Πριν από εξήντα χρόνια ακριβώς (31.5.1956), στο Υπ. Εξωτερικών της Βρετανίας, καθώς συζητούσαν λύση του Κυπριακού, ο μοχθηρός ανθέλληνας υψηλόβαθμος αξιωματούχος σερ ΄Ιβον Κιρκπάτρικ ήταν ο πρώτος που αναφέρθηκε σε λύση διχοτόμησης της Κύπρου. 'Αν είναι να ανακοινώσουμε λύση, πρέπει, πιστεύω, να σκεφτούμε σοβαρά τη διχοτόμηση'. Ήταν 31 Μαΐου του 1956, όταν ο σερ Ίβον Κιρκπάτρικ έγραψε σε εσωτερικό σημείωμά του τη συγκεκριμένη εισήγηση. Στις 18 Ιουνίου 1956, ο Βρετανός Υπ. Εξωτερικών και ο Τούρκος πρέσβης στο Λονδίνο συζήτησαν την πιθανότητα διχοτόμησης.

»Αλλά ένα χρόνο νωρίτερα, στις 21 Ιουνίου 1955, οι Βρετανοί είχαν ήδη ενημερώσει τους Τούρκους να μην ανησυχούν και τα σχέδιά τους αυτά θα έφερναν τους Τούρκους της Κύπρου επί ίσοις όροις (equal footing) με τους Έλληνες. Γι’ αυτό σχεδιάστηκε εξάλλου η επαναφορά της Τουρκίας ως ενδιαφερόμενου μέρους με την Τριμερή τον Αύγουστο του 1955 από τον Σερ ΄Ιβον Κιρκπάτρικ…». Έκτοτε, όποια πέτρα και να σηκώσεις για το Κυπριακό, θα βρεις αποκάτω τους Βρετανούς. Πέραν των τουρκολάγνων, αφθονούν στην κυπριακή μπανανία και οι αγγλολιγούρηδες. Πώς ο τόπος να δει προκοπή και σωτηρία…
Σ.Ι.

Ο κλέφτης και καταχραστής Σερντάρ Ντενκτάς
Ο καλός φίλος, καθηγητής Μάριος Ευρυβιάδης, σε ένα εκπληκτικό κείμενό του στον «Φιλελεύθερο», κάνει με τα κρεμμυδάκια τον υιό Ντενκτάς, Σερντάρ. Αυτός πρόσφατα δήλωσε πως είναι «αναγκαίες οι τουρκικές εγγυήσεις» για να μην ξανασφάξουν οι Έλληνες τους poor Turks. O Τ/κ δημοσιογράφος, Σενέρ Λεβέντ, του απάντησε ότι «φοβάται επειδή είναι ένοχος».

Ιδού τι γράφει και ο Μάριος Ευρυβιάδης: «Ο πολιτικός μύθος πως οι Έλληνες “έσφαζαν” τους Τούρκους από το 1963 μέχρι που τους “έσωσε” η Άγκυρα τον Ιούλιο του 1974 - και ο οποίος δυστυχώς υιοθετήθηκε και από μεγάλο μέρος της πολιτικής ελίτ της Κύπρου [ΑΚΕΛ και λοιπούς τουρκολάγνους] με το κλισέ “εκάμαμεν τζιαι εμείς πολλά”, - είναι ακριβώς αυτό: ένας πολιτικός μύθος.

Όπως όλοι οι μύθοι εξυπηρετούν σκοπιμότητες, έτσι και ο συγκεκριμένος χρησιμοποιείται από Τούρκους της κοπής του τζούνιορ, για να συνεχίζουν να κατακρατούν τα κλεμμένα της κατοχής. Επιπλέον ο μύθος δίνει “άλλοθι” στους δικούς μας “πλατφορμιστές”, “προσεγγιστές”, “επαναπροσεγγιστές” και τα λοιπά μπουμπούκια του μπαξέ, που έχουν “σωματοποιήσει” την Τουρκική/Οσμανλική “ιστορική” θεώρηση για τα πράγματα, γενικά, και που στην περίπτωση της Κύπρου έχουν ελληνοποιήσει την Τουρκική/ντεκτασική προπαγάνδα.

Ετεροχρονισμένα, ο Λεβέντ λέει στον Ντενκτάς τζούνιορ και στον κάθε σφετεριστή που καλοπερνά και τρώει από τα κλεμμένα του 1974, πως “φοβάται” διότι είναι κλέφτης και καταχραστής ξένης περιουσίας και όχι ότι φοβάται” πως θα έλθουν οι Έλληνες να του ξανακάνουν “τα ίδια”».
Σ.Ι.

Να ενισχύσουν την απομόνωση του Αττίλα
Η Αθήνα και η Λευκωσία οφείλουν να ακούνε τις εισηγήσεις των ειδημόνων. Σε ανάλυσή του στην κυριακάτικη «Σ», ο Χρ. Γιαλλουρίδης, Καθηγητής Διεθνούς Πολιτικής, Κοσμήτορας Σχολής Διεθνών Σπουδών, Επικοινωνίας και Πολιτισμού του Παντείου Πανεπιστημίου, για τον Ελληνισμό έναντι της αναβαθμισμένης ρωσικής πολιτικής, αναφέρεται και στην Τουρκία και γράφει: «Αθήνα και Λευκωσία πρέπει να σχεδιάσουν τις επόμενές τους κινήσεις έναντι της Άγκυρας, όχι κατευνάζοντας το θηρίο, αλλά ενισχύοντας την απομόνωσή του.

Εμείς χρειαζόμαστε να οπλιστούμε με υπομονή και στρατηγική στοχοθεσία σε σχέση με το τι θέλουμε. Ο χρόνος εργάζεται υπέρ μας εφόσον έχουμε σχέδιο. Η Ρωσία μπορεί να αποτελέσει έναν κρίσιμο παράγοντα στήριξης και προώθησης των δικαίων του κυπριακού Ελληνισμού, κάτι που πρέπει να κατανοήσει ιδιαιτέρως η Λευκωσία, η οποία κινείται στην ομίχλη της αβεβαιότητας, που φτάνει τα όρια της αυτοπαγίδευσης.

Εδώ και πολλά χρόνια οδηγεί την ηγεσία της Κύπρου ο βρετανικός και αμερικανικός παράγοντας σε μια ψευδαίσθηση, ότι μπορεί να πεισθεί η Άγκυρα να κάνει τέτοιες υποχωρήσεις, που να καταστήσουν τη λύση του κυπριακού προβλήματος πραγματικά βιώσιμη, λειτουργική, αλλά και δίκαιη, απαλλαγμένη κυρίως από την απειλή και τον κίνδυνο της τουρκικής επιβουλής. Η Ρωσική Ομοσπονδία μπορεί να στηρίξει την κρατική οντότητα της Κύπρου και τη συνέχιση της παρουσίας της ως υποκειμένου διεθνούς δικαίου». Αθήνα και Λευκωσία ακούνε; Θα δράσουν;
Σ.Ι.

Και η γενοκτονία των Κούρδων;
Τα έβαλε και με τη Γερμανία ο σουλτάνος, με αφορμή το ψήφισμα στη γερμανική Μπούντεσταγκ, με το οποίο αναγνωρίζεται η γενοκτονία των Αρμενίων από τους Τούρκους. Πρέπει να σημειωθεί ότι η πρωτοβουλία για το ψήφισμα ανήκει στον ηγέτη των Πρασίνων της Γερμανίας Τζεμ Εζντεμίρ, ο οποίος μάλιστα είναι και τουρκικής καταγωγής. Ο Εζντεμίρ τόνισε ότι δεν πρέπει να αποσιωπηθεί η ιστορική αλήθεια. Στο μεταξύ, η Ευρώπη πρέπει να στρέψει την προσοχή της σε ακόμα μια γενοκτονία που διαπράττεται αυτήν τη στιγμή από την Τουρκία, σε βάρος των Κούρδων αυτήν τη φορά.

Μπορεί να μην έχει την έκταση και τα χαρακτηριστικά της γενοκτονίας των Αρμενίων, αλλά οι φρικτές και τρομοκρατικές διώξεις που υφίσταται ο κουρδικός πληθυσμός από τον τουρκικό στρατό ισοδυναμούν με προσπάθεια ξεριζωμού του από τις πατρογονικές του εστίες. Ο Σενέρ Λεβέντ περιγράφει πολύ παραστατικά την κατάσταση στις κουρδικές περιοχές: «Ο τουρκικός στρατός γκρεμίζει και καίει τα σπίτια τους...

Όσοι μείνουν ζωντανοί μέσα στην κόλαση μεταναστεύουν σε άλλα μέρη, κρατώντας μικρούς μπόγους στα χέρια. Ο τουρκικός στρατός καίει ζωντανούς τους Κούρδους, σέρνει ακόμα και τις σορούς τους στις πλατείες ξεντύνοντάς τες εντελώς... Οι Κούρδοι δολοφονούνται επειδή είναι Κούρδοι. Ακριβώς όπως δολοφονούνταν οι Εβραίοι στη ναζιστική Γερμανία επειδή ήταν Εβραίοι». Η δική μας Κυβέρνηση δεν έχει άποψη για τη συντελούμενη γενοκτονία των Κούρδων; Ή μήπως θα περιμένουμε να την αναγνωρίσουμε ύστερα από μισόν αιώνα;
ΜΠΟΞΕΡ