Διζωνική ομοσπονδία για τους Κούρδους
Όταν τον Νοέμβριο του 2002 κατατέθηκε το τερατούργημα Ανάν, ο γράφων είχε προτείνει όπως παρόμοιο σχέδιο εφαρμοστεί και για τους Κούρδους. Γιατί όχι; Δεν είναι δυνατόν η κατοχική χώρα να κορδακίζεται πως υποστήριζε το σχέδιο Ανάν για την Κύπρο αλλ’ όχι παρόμοιο σχέδιο για τους Κούρδους. Αφού εκείνο το ανοσιούργημα ήταν τόσο καλό για τους Κυπρίους, γιατί όχι και για τα 25 εκ. των Κούρδων; Γράφουμε αυτά με αφορμή την τουρκοφρενή διζωνική που και οι δικοί μας ηγέτες επιχειρούν να μας μπήξουν, επειδή, τάχα, αυτήν δέχτηκε ο Μακάριος. Μας το είπε τις προάλλες ο Ν. Αναστασιάδης ως άλλοθι στην ολέθρια πολιτική που ακολουθεί και που οδηγεί στην τουρκοποίηση κα ισλαμοποίηση της Κύπρου και του Ελληνισμού.

Αφού η διζωνική είναι τόσο ωραία, τόσο δημοκρατική και καθόλου ρατσιστική, όπως την εκθειάζει ο Ν. Αναστασιάδης, γιατί δεν εισηγείται αυτή να εφαρμοστεί και στην Τουρκία; Να γίνουν δύο ζώνες, μία τουρκική και μία κουρδική. Και μάλιστα στην κουρδική περιοχή να ισχύουν πλειοψηφίες περιουσίας και πληθυσμού, να απαγορεύεται σε Τούρκους να κατοικούν εκεί και να έχουν μόνο ένα εξοχικό, όπως μας συστήνει ο υποτελής Ακιντζί. Θα άρεσε αυτό στον σουλτάνο και στον χαλίφη του; Όχι, βέβαια. Γιατί, λοιπόν, οι Τούρκοι επιμένουν και τα δικά μας γιουσουφάκια υπερθεματίζουν για μια λύση που, εκ προοιμίου, είναι καταδικασμένη να καταρρεύσει με τουρκοποίηση-ισλαμοποίηση του Ελληνισμού;
Σ.Ι.

Όταν δεν διαθέτεις ναυαρχίδα...
Ιδιαιτέρως σημαντική είναι η συμφωνία την οποία υπέγραψαν οι Υπουργοί Άμυνας της Κύπρου και του Ισραήλ, για την ενίσχυση της συνεργασίας των δύο χωρών στους τομείς άμυνας και ασφάλειας, με στόχο την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας και των ασύμμετρων απειλών, καθώς και τη διασφάλιση της σταθερότητας και της ασφάλειας στην περιοχή. Τέτοιες συμφωνίες αναβαθμίζουν και την Κυπριακή Δημοκρατία, την ύπαρξη της οποίας επιβουλεύεται διαρκώς η Τουρκία.

Στο μεταξύ, στενότερες καθίστανται και οι σχέσεις μας με τις Ηνωμένες Πολιτείες και, στο πλαίσιο αυτό, η ναυαρχίδα του Έκτου Αμερικανικού Στόλου, το USS Mount Whitney, κατέπλευσε στο λιμάνι της Λεμεσού, ενώ το Αμερικανικό Ναυτικό και το Υπουργείο Άμυνας μαζί με τις Αρχές της Πολιτικής Άμυνας της Κυπριακής Δημοκρατίας, όπως αναφέρεται σε επίσημη ανακοίνωση, «οικοδομούν τη διαρκή τους συνεργασία και προετοιμάζονται για την άσκηση έρευνας και διάσωσης μετά την επίσκεψη». Στην ανακοίνωση γίνεται επίσης λόγος για «στενή σχέση μεταξύ των στρατιωτικών δυνάμεων των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κυπριακής Δημοκρατίας». Ε, τι να κάνουμε κι εμείς οι φουκαράδες; Μη διαθέτοντας στόλο και ναυαρχίδα, ας συνεργαζόμαστε με χώρες που διαθέτουν. Για να στέλνουμε και τα ανάλογα μηνύματα προς τους Τούρκους. Οι οποίοι είναι πάντοτε πρόθυμοι, αν τους δείξεις τα οπίσθιά σου, να σου δείξουν τη... ναυαρχίδα τους.
ΜΠΟΞΕΡ

Ο ευρωπαϊκός «Τιτανικός»
Μα τι είδους ευρωπαϊκή αλληλεγγύη είναι αυτή; Στο τέλος θα αφήσουν την Ελλάδα να φορτωθεί μόνη της το πρόβλημα των προσφυγικών ροών και οι εταίροι της θα σφυρίζουν αδιάφορα. Κανένας δεν θέλει το πρόβλημα στην αυλή του. Βεβαίως ούτε και η Ελλάδα θέλει το πρόβλημα στην αυλή της, αλλά δυστυχώς καταλήγει ολόκληρο εκεί. Ο κίνδυνος μιας ανεξέλεγκτης ανθρωπιστικής κρίσης στην Ελλάδα είναι υπαρκτός και άμεσος. Και, δυστυχώς, δεν υπάρχει ενιαία στάση από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μερικές, μάλιστα, έχουν προχωρήσει και σε εχθρικές ενέργειες σε βάρος της Ελλάδας, όπως η Αυστρία, η οποία συγκάλεσε παρασύσκεψη για το προσφυγικό με διάφορες βαλκανικές χώρες (κάποιες δεν είναι καν μέλη της Ε.Ε.), χωρίς την παρουσία της Ελλάδας, της χώρας στην οποία πέφτει το κύριο βάρος του προσφυγικού.

Και σαν να μη έφτανε αυτό, η Βιένη ζήτησε να ασκηθούν πιέσεις στην Ελλάδα, «ώστε να επιβάλει, επιτέλους, την προστασία των εξωτερικών συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Δηλαδή τι μπορεί να κάνει η Ελλάδα για να προστατεύσει τα εξωτερικά σύνορα της Ευρώπης; Να κλείσει κι αυτή τα σύνορά της και να ρίχνει τους πρόσφυγες στη θάλασσα; Γιατί η Αυστρία δεν ζητά να ασκηθούν πιέσεις στην Τουρκία, απ' όπου ξεκινούν οι προσφυγικές ροές προς την Ευρώπη; Είναι φανερό ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί το προσφυγικό ως εκβιαστικό χαρτί προς την Ευρώπη, αλλά και ως όπλο ασύμμετρου πολέμου κατά της Ελλάδας. Αν δεν αλλάξουν συμπεριφορά κάποιες χώρες της Ε.Ε., το κοινό ευρωπαϊκό όραμα θα βυθιστεί σαν τον «Τιτανικό». Και η ορχήστρα θα παίζει... βιενέζικο βαλς.
ΜΠΟΞΕΡ

Ζέτα, όπως... Ζορό
Το «Ζ» ήταν το σημάδι του θρυλικού Ζορό, που το άφηνε μετά τις εντυπωσιακές παρεμβάσεις του, με τις οποίες βοηθούσε εκείνους που είχαν ανάγκη. Το τελευταίο διάστημα ανακαλύψαμε ότι διαθέτουμε και στην Κύπρο έναν... θηλυκό Ζορό, την κυρία Ζέτα μας (όχι την Κάθριν Ζέτα Τζόουνς, που κατά σύμπτωση πρωταγωνιστούσε στην ταινία «Ζορό» με τον Μπαντέρας). Η κυρία Ζέτα, λοιπόν, περνά και αφήνει με επιτυχία το σημάδι «Ζ» όπου υπάρχει εργατική διαφορά. Το τελευταίο κατόρθωμά της ήταν η σωτηρία του τουρισμού, με την παρέμβασή της στη διαφορά μεταξύ ξενοδόχων και ξενοδοχοϋπαλλήλων, που απειλούσε να τινάξει στον αέρα την ξενοδοχειακή βιομηχανία λίγο πριν από την έναρξη της τουριστικής περιόδου. Με τη μεσολάβηση της κυρίας «Ζ» οι ξενοδόχοι και οι συντεχνίες κατέληξαν τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής σε κατ' αρχήν συμφωνία, η οποία ικανοποιεί και τις δύο πλευρές. Θυμίζουμε ότι πρόσφατα, η κυρία Ζέτα, με μια δυναμική παρέμβασή της, πέτυχε τον τερματισμό της ζημιογόνου απεργίας στα λεωφορεία της Λάρνακας, αφού υπέβαλε μεσολαβητική πρόταση που έγινε αποδεκτή. Τώρα ο Πρόεδρος είναι ήσυχος. Ξέρει ότι σε οποιαδήποτε εργατική διαφορά ήθελε προκύψει, έχει έτοιμη τη λύση: Ζέτα... παντός προβλήματος!
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Ο σουλτάνος στον βάλτο της Μ. Ανατολής
Δεν τα γράφουμε μόνο εμείς, τα επισημαίνουν και Τούρκοι. «Τα αυταρχικά καθεστώτα δεν σέβονται τους νόμους, δεν συμβουλεύονται κανέναν και δεν επιτρέπουν σε κανέναν να εποπτεύει ή να αντισταθμίζει τις ενέργειές τους. Αυτός είναι ο λόγος που είναι τόσο επιρρεπή στα λάθη. Τα αυταρχικά καθεστώτα που δρουν με βάση τη φόρμουλα δοκιμάζω -και- αποτυγχάνω, στο τέλος πάντα καταρρέουν. Υπάρχουν αμέτρητα παραδείγματα ανά τον κόσμο. Φαίνεται πως αυτός είναι ο δρόμος προς τον οποίο κατευθύνεται το καθεστώς Ερντογάν […]. Τα αυταρχικά καθεστώτα, των οποίων η πολιτική ισχύς είναι λιγοστή στο εσωτερικό, συχνά επιδιώκουν τη διεξαγωγή επεισοδιακών στρατιωτικών επιχειρήσεων, ώστε να φαίνονται επιτυχημένα. Αυτές οι επιχειρήσεις μπορούν να διεξαχθούν στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό. Αυτήν τη στιγμή η Άγκυρα επιδιώκει και τα δύο».

Αυτά γράφει σε άρθρο του στην αγγλόφωνη έκδοση της εφημερίδας «Ζαμάν» ο Τούρκος ακαδημαϊκός, δημοσιογράφος και συγγραφέας, Τζενγκίζ Ακτάρ, κάνοντας λόγο για παταγώδη αποτυχία της τουρκικής κυβέρνησης όσον αφορά την εξωτερική πολιτική που ακολουθεί. Και προσθέτει: «Το καθεστώς Ερντογάν βούτηξε στον βάλτο της Μέσης Ανατολής με μηδενικές γνώσεις και καμία εμπειρία […] Και μη υπολογίζοντας την έλλειψη γνώσεων και εμπειρίας του Υπουργείου Εξωτερικών σε αυτά τα ζητήματα, δύσκολα μπορεί να βρει κανείς άτομα στην πρωτεύουσα της Τουρκίας που μιλάνε αραβικά». Τ’ ακούτε, Αναστασιάδη, Κασουλίδη, Αβέρωφ και Άντρο που ξελιγωθήκατε να γλείφετε τον τζιχαντιστή σουλτάνο;
Σ.Ι.