Ο ογκόλιθος της ασφάλειας και οι εγγυήσεις
Η ασφάλεια είναι το μέγιστο και κρισιμότερο πρόβλημα - πρώτα για τους Έλληνες της Κύπρου αλλά και για τους Τούρκους. Ο εκλεκτός συνάδελφος Κ. Βενιζέλος, αρχισυντάκτης του «Φιλελευθέρου», σε ρεπορτάζ του επισημαίνει πως, τον Οκτώβριο του 2010, η τ/κ πλευρά κωδικοποίησε τις απόψεις της ως εξής: Πρώτον, επιμένει στη διατήρηση των εγγυήσεων της Τουρκίας και επέκτασή τους στα συνιστώντα κρατίδια.

Δεύτερον, σε σχέση με τα στρατεύματα υποστηρίζουν παραμονή τους με σταδιακή αποχώρηση, μέχρι όμως ενός σημείου, στη βάση και της οροφής που καθορίσθηκε και στο σχέδιο Ανάν (μεταβατικό χρονοδιάγραμμα 14 χρόνων). Αυτά, βέβαια, σε συνδυασμό με τη διατήρηση και ενίσχυση της Συνθήκης Εγγυήσεων. Διαφορετικά δεν θα έχει αξία η ρύθμιση για τα στρατεύματα. Τρίτον, υποστηρίζουν ότι ο ρόλος της Ειρηνευτικής Δύναμης δεν θα είναι ουσιαστικός μετά τη λύση. Η ΟΥΝΦΙΚΥΠ θα έχει, δηλαδή, αποστολή καταγραφής γεγονότων.

Η ελληνική πλευρά ορθά επιμένει στην κατάργηση των εγγυήσεων αφού η Κύπρος είναι μέλος της ΕΕ και η Ευρώπη είναι η καλύτερη και αποτελεσματικότερη εγγύηση για όλους. ΟΙ Τούρκοι δεν έχουν διαφοροποιήσει την από ετών θέση τους. Εδώ θα σβήσουν τα χαμόγελα και οι ανοησίες περί «καλού κλίματος» και το παράθυρο του Αβέρωφ θα κλείσει ερμητικά. Ο πεφιλημένος τους, Μουσταφά, τις πιο πάνω θέσεις υποστηρίζει αλλ’ οι δικοί μας Ακιντζολιγούρηδες ούτε ακούνε ούτε καταλαβαίνουν.
Σ.Ι.

Οι… «Παλαιστίνιοι της Μεσογείου»
Πολύ παραστατικός αλλά καίριος στις επισημάνσεις του, ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ Ν. Παπαδόπουλος. Μιλώντας στο συνέδριο των αποδήμων υπογράμμισε: «Σήμερα είμαστε κράτος, διεθνώς αναγνωρισμένο, κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μέλος των Ηνωμένων Εθνών. Σήμερα είμαστε κράτος και δυσκολευόμαστε να τα βάλουμε με την Τουρκία. Σκεφτείτε τι πρόκειται να γίνει, αν η Τουρκία πετύχει τον πάγιο και διαχρονικό της στόχο, να μας υποβαθμίσει από κράτος σε κοινότητα. Σκεφτείτε τι θα γίνει, αν μας μετατρέψουν σε ‘‘παλαιστίνιους της Μεσογείου’’ - σε λαό χωρίς κράτος και αντιμέτωπο με την Τουρκία.

»Αν, ω! μη γένοιτο, προκληθεί κάποιο πρόβλημα μετά τη λύση, αν επισυμβούν παρόμοια γεγονότα όπως αυτών του ΄63, του ΄64, του ΄67 και του 1974, τι θα απογίνουμε; Ποιος θα μας ακούσει; Ποιος θα μας εκπροσωπήσει στα Ηνωμένα Έθνη; Ποιο θα είναι το κράτος Μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης;». Μα, γιατί διερωτάται ο Νικόλας; Ο Νίκος θα του απαντήσει πως, με βάση την ολέθρια Κοινή Δήλωση Αναστασιάδη-κατοχικού Έρογλου, θα έχουμε την «Ενωμένη Κυπριακή Ομοσπονδία» που δεν θα είναι μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας - όόόόχι - όπως ψευδώς ισχυρίζεται ο Ν. Αναστασιάδης αλλά αποτέλεσμα χωριστών δημοψηφισμάτων στα δύο συνιστώντα κρατίδια. Άρα, Νικόλα, θα μας εκπροσωπεί η… ΕΚΟ!! Αν θα υπάρχει μέχρι τότε κυπριακός Ελληνισμός. Αν όχι, θα είμαστε οι… «Παλαιστίνιοι της Μεσογείου», κάπου στα Μεσόγεια της Αττικής.
Σ.Ι.

Ποιες είναι οι κόκκινες γραμμές μας;
ΟΙ Τούρκοι είναι ξεκάθαροι στους στόχους τους. Παρά τις ωραιοποιήσεις, τους ανόητους ευσεβείς πόθους και τις ανεδαφικές προσδοκίες δικών μας αιθεροβαμόνων, οι Τούρκοι δεν έχουν αποστεί από τα μεγάλα και κρίσιμα ζητήματα: Επιμένουν σε εγγυήσεις, σε παραμονή εποίκων, σε πρωτογενές δίκαιο, στην ιθαγένεια, στο εδαφικό, κτλ. Με απλά λόγια ξανά και ξανά διασαλπίζουν τις κόκκινες γραμμές τους από τις οποίες δεν φαίνονται διατεθειμένοι να αποκλίνουν. Η απορία και το ερώτημα είναι άλλο. Οι Τούρκοι κάνουν τη δουλειά τους και ενημερώνουν τους ξένους.

Η ελληνική πλευρά, δηλ. η κυβέρνηση Αναστασιάδη, γιατί δεν ξεκαθαρίζει τις δικές μας κόκκινες γραμμές; Βέβαια, κατά καιρούς ο Ν. Αναστασιάδης δηλώνει πως θέλει ένα ευρωπαϊκό κράτος, που να μπορεί να λειτουργήσει μέσα στην ΕΕ, στηριγμένο στις αρχές της και στο κοινοτικό κεκτημένο. Ξαναρωτάμε: Τα ίδια εννοεί και ο καρντάσης του, Ακιντζί; Όχι, βέβαια! Ο υποτελής Τ/κ ηγέτης υπακούει στις εντολές της κατοχικής Τουρκίας που δεν εννοεί να απαγκιστρωθεί από τους στόχους της. Ο Ι. Κασουλίδης δήλωσε στον «Φιλελεύθερο» πως σε ένα ευρωπαϊκό κράτος δεν χρειάζονται ξένοι στρατοί. Γιατί δεν το γυρίζει ούτε και αυτού η γλώσσα να αναφερθεί στον Αττίλα; Το καλόπιασμα του εχθρού και το γλείψιμο δεν αποδίδουν, αντίθετα τον αποθηριώνουν επειδή πιστεύει ότι απέναντί του έχει υποτελή γιουσουφάκια.
Σ.Ι.

Παρακολουθείτε τη... Cytaβίτσιον
Όσα διαδραματίζονται γύρω από το θέμα της Cyta αποτελούν μια μικρογραφία της παράνοιας και των αντιφάσεων που χαρακτηρίζουν τον δημόσιο βίο του τόπου. Το ΑΚΕΛ και η ΠΕΟ φωνάζουν περισσότερο από όλους για την ιδιωτικοποίηση της Cyta, παρ' όλο που τις ιδιωτικοποιήσεις τις είχε δεχτεί πρώτος ο δικός τους ο Πρόεδρος, ο Δ. Χριστόφιας, με το πρώτο μνημόνιο της Τρόικας. Οι συντεχνίες της Cyta φαίνεται να τα έχουν βρει με την Κυβέρνηση στο θέμα της κατοχύρωσης των δικαιωμάτων των εργαζομένων, οπότε δεν υπάρχει αντικείμενο για το ΑΚΕΛ (και κάποια μικρότερα κόμματα) που τάσσονται εναντίον της αποκρατικοποίησης του οργανισμού, με πρόσχημα ότι προστατεύουν τα συμφέροντα των εργαζομένων.

Το ΔΗΚΟ, από το οποίο κρέμεται η έγκριση των νομοσχεδίων για την αποκρατικοποίηση της Cyta, βαρά μια της πρόκκας και μια του καλλιτζιού. Από τη μια καλεί την Κυβέρνηση και τον ΔΗΣΥ «να αναγνωρίσουν την ανάγκη να διατηρηθεί ο δημόσιος χαρακτήρας της ΑΤΗΚ και να μην επιμένουν σε ξεπούλημά της». Και από την άλλη καλεί το ΑΚΕΛ «να σταματήσει να συνθηματολογεί και να μετέρχεται της μεθόδου του ανέξοδου λαϊκισμού, ζητώντας τη σύμπηξη δήθεν μετώπου κατά των αποκρατικοποιήσεων». Η πραγματική στάση του ΔΗΚΟ θα φανεί στη Βουλή, όπου τα νομοσχέδια πρέπει να εγκριθούν μέχρι τον Δεκέμβριο. Δεν πιστεύω ότι τελικά ο Νικόλας θα εμποδίσει την αποκρατικοποίηση της Cyta. Μωρέ εδώ κοτζάμ παsh αντιμνημονιακός Τσίπρας και είναι έτοιμος να ιδιωτικοποιήσει ακόμα και την... Ακρόπολη.
ΜΠΟΞΕΡ

Εμείς συζητάμε, ο σουλτάνος «ποτέ»
Το ακανθώδες θέμα των εγγυήσεων ήταν πρώτο τραπέζι πίστα στην επικαιρότητα τις τελευταίες μέρες. Παραθέτοντας τη θέση της Κυβέρνησης, ο Αναπληρωτής Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Βίκτωρας Παπαδόπουλος δήλωσε ότι «το κυπριακό κράτος είναι ένα σύγχρονο κράτος εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και εφόσον λυθεί το Κυπριακό, δεν θα χρειάζεται αναχρονιστικές μεθόδους και πρακτικές όπως οι εγγυήσεις». Νωρίτερα και ο Υπουργός Εξωτερικών Ιωάννης Κασουλίδης εξέφραζε αντίστοιχες θέσεις. Και μάλιστα, ικανοποιώντας το ΑΚΕΛ που ακούει ΝΑΤΟ και βγάζει σπυράκια, δήλωσε ότι «οι στρατοί δεν μπορούν να αποτελέσουν τον παράγοντα που συνθέτει μια ομαλή συμφωνία μεταξύ των Κυπρίων, και το ίδιο ισχύει και για τη χρήση στρατιωτικών οργανισμών, όπως για παράδειγμα το ΝΑΤΟ».

Ο κ. Κασουλίδης τόνισε επίσης ότι «τη σημερινή εποχή, τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, τα θέματα ασφάλειας δεν λύονται μέσω στρατών. Οι στρατοί δεν μπορούν να δώσουν λύσεις, αλλά δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα, όπως μαρτυρά η ιστορία του Κυπριακού. Σίγουρα, όταν συμφωνήσουν μεταξύ τους οι Κύπριοι, θα χρειαστεί να συζητηθεί και από τις σημερινές εγγυήτριες δυνάμεις». Κύριε Ιωάννη μου, εμείς θέλουμε να συζητηθεί το θέμα από τις εγγυήτριες δυνάμεις. Η Τουρκία όμως θέλει; Ο Ταγίπ Ερντογάν μόλις πρόσφατα διατύπωσε την κατηγορηματική του θέση: «Θα το πω ξεκάθαρα, ότι εμείς ποτέ δεν θα αφήσουμε τα εγγυητικά μας δικαιώματα». Ποτέ, είπε. Και ο ισλαμοφασίστας σουλτάνος δεν είναι από εκείνους που λένε «ποτέ μην πεις ποτέ»...
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Οι άριστοι… πού είναι άριστοι;
Σύμφωνα με ρεπορτάζ στον «Φιλελεύθερο», τα σχολεία μας παράγουν άριστους μαθητές με το τσουβάλι. Να χαρούμε; Όχι, ανησυχούμε επειδή γνωρίζουμε πως οι βαθμοί των περισσότερων είναι περιστασιακοί και προέρχονται από εύκολα μαθήματα. Για μας, άριστος είναι ο μαθητής εκείνος που μπορεί με το σπαθί του να αντέξει στη μέγγενη και στην πίεση της ακαδημαϊκής παιδείας. Όταν, δηλαδή, θα εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο και εκεί θα δοκιμαστούν όχι οι πλούσιοι βαθμοί του αλλά η ικανότητα και η γνώση του να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της ανώτατης παιδείας.

Τι να κάνει τα 18ρια, τα 19ρια και τα 20ρια ένας μαθητής όταν στην πράξη ικανοποιούν μόνο τη βαθμοθηρία των γονιών του αλλά καταδεικνύουν το φτωχό γνωσιολογικό υπόστρωμά του; Τι να κάνει την αριστεία όταν στην πράξη αποδεικνύεται δραματικά ανεπαρκής να αντιμετωπίσει τις υψηλές απαιτήσεις της ακαδημαϊκής παιδείας; Δεν ευθύνονται τόσο οι μαθητές όσο το σύστημα, εκπαιδευτικοί και, φυσικά, γονείς που νομίζουν πως αν ο κανακάρης τους ή η θυγατέρα τους αριστεύσει στους βαθμούς θα είναι και άριστος/στη και στο Πανεπιστήμιο ή στη σπουδή που έχει επιλέξει. Οι υψηλοί βαθμοί δεν ήταν και δεν είναι ένδειξη της ικανότητας και της δυνατότητας ενός μαθητή. Να το καταλάβουν πρώτα πολλοί γονείς, που βαυκαλίζονται πως με τους υψηλούς βαθμούς τα παιδιά τους θα είναι άριστα και στο Πανεπιστήμιο και στη ζωή.
Σ.Ι.