Οι… συμπολίτες τους, οι έποικοι
Ο υποτελής της τουρκικής κατοχής, Ακιντζί, ήταν εξ αρχής ξεκάθαρος. Αλλ’ οι δικοί μας Ακιντζολιγούρηδες ούτε άκουσαν ούτε κατάλαβαν ούτε τώρα θέλουν να καταλάβουν. Ο Μουσταφά είχε δηλώσει προ καιρού ότι οι έποικοι είναι «πολίτες» του ψευδοκράτους και ως τέτοιοι θα μεταλλαχθούν, μετά τη λύση, σε… Ευρωπαίους! Καμία αντίδραση από τον Ν. Αναστασιάδη, τον Αβέρωφ, τον Άντρο. Τώρα ο Μουσταφά είναι ακόμα πιο σαφής. Μετά την ενημέρωση του «υπουργικού» του, δήλωσε:

«Υπάρχουν άτομα που ήρθαν εδώ χρόνια πριν, εγκαταστάθηκαν, θεωρούν τον τόπο πατρίδα τους, πολλοί απέκτησαν παιδιά, είτε παντρεύτηκαν εδώ, είτε ήρθαν ως ζευγάρι από εκεί (Τουρκία), έχουν πλέον παιδιά και εγγόνια εδώ. Υπάρχουν συμπολίτες μας. Δεν είναι δική μας δουλειά να κάνουμε διαχωρισμούς ανάμεσα στους συμπολίτες. Δεν είναι κανενός δουλειά». Τ’ ακούτε, Αναστασιάδη, Αβέρωφ, Άντρο; Αύριο, αν εξευρεθεί λύση, οι έποικοι θα είναι συμπολίτες σας! Ποιος στη χάρη σας! Τ’ ακούτε; Οι έποικοι, που σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης (1949) είναι προϊόν διεθνούς εγκλήματος, «ήρθαν εδώ», προφανώς ως… τουρίστες, τους άρεσε το νησί και αποφάσισαν να μείνουν. «Ήρθαν», δεν εισέβαλαν, δεν άρπαξαν, δεν έκλεψαν, δεν σφετερίστηκαν, δεν λήστεψαν. «Ήρθαν», οι συμπολίτες σας και Ευρωπαίοι συμπατριώτες σας. Ο Μουσταφά χτυπά καμπάνες διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας και οι δικοί μας Ακιντζολιγούρηδες νομίζουν πως ακούνε τη μελωδία της ευτυχίας!
Σ.Ι.

Ο χρήστης και η... άχρηστη
Συνεχίζονται οι έντονες συζητήσεις και αντιπαραθέσεις γύρω από το θέμα του περιουσιακού, και ειδικότερα για τα δικαιώματα του ιδιοκτήτη και τα «δικαιώματα» του χρήστη. Η τουρκοκυπριακή πλευρά αναγνώρισε μεν το δικαίωμα του ιδιοκτήτη, αλλά την ίδια στιγμή θέλει τον χρήστη να έχει τον πρώτο λόγο. Σε τέτοια περίπτωση, όμως, θα έχουμε ένα χρήστη και μια... άχρηστη. Ποια θα είναι η άχρηστη; Μα η θεμελιώδης διεθνής αρχή του δικαιώματος της ιδιοκτησίας. Την ίδια ώρα παραμένει αγκάθι και το ποιος θα επωμιστεί το κόστος της λύσης, δεδομένου ότι η Τουρκία ξεκαθάρισε ότι δεν είναι διατεθειμένη να πληρώσει ούτε σεντ και θέλει το κόστος της λύσης να καλυφθεί από τα έσοδα του φυσικού αερίου. Δηλαδή, για να το θέσουμε και με τη διατύπωση μιας εύγλωττης κυπριακής παροιμίας, θέλουν «Με την μύλλαν μας να τηανίσουμεν το βλαντζίν μας»! Ας έρθουμε και στο άλλο θέμα που συζητήθηκε ευρέως πρόσφατα και έδωσε την ευκαιρία για τον περίφημο αστεϊσμό του Προέδρου με τις «Ηνωμένες Πολιτείες Κύπρου», δηλαδή την ονομασία του κράτους που θα συμφωνηθεί. Αν δεν έχουμε μια βιώσιμη λύση, τι σημασία έχει πώς θα βαφτιστεί η ομοσπονδία που στην πράξη θα είναι συνομοσπονδία; Να μην πάθουμε όπως αυτό που διατυπώνει μια άλλη χαρακτηριστική κυπριακή παροιμία που λέει «Ας με κράζουσιν χατζήν τζι ας μου λείπει το βρατζίν»!
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Δελεάζεται με τέτοια η Τουρκία;
Η Κύπρος θα μπορούσε να αποτελέσει για την Τουρκία ό,τι και το Χονγκ Κονγκ για την Κίνα, σε περίπτωση διαρκούς και λειτουργικής λύσης στο Κυπριακό, υποστήριξε ο Πρόεδρος της ΟΕΒ Χρίστος Μιχαηλίδης, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης στα κατεχόμενα για τον ρόλο της επιχειρηματικής κοινότητας στην εξεύρεση λύσης. Μα τι μανία μας έπιασε να προσπαθούμε ντε και καλά να πείσουμε την Τουρκία ότι θα είναι επωφελής και για την ίδια η λύση του Κυπριακού; Και αγωγούς φυσικού αερίου της τάξαμε και συμμετοχή στην πίτα της οικονομικής ανάπτυξης της υποσχεθήκαμε και με διάφορα άλλα δέλεαρ προσπαθήσαμε να την πείσουμε ότι θα βγει κερδισμένη από μια λύση. Αλλά αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα με την Τουρκία; Να της κουνήσουμε τα ευρώ μπροστά στη μύτη της και ν’ αρχίσει να χορεύει όπως θέλουμε εμείς; Κατ’ αρχάς, για να βρεθεί μια βιώσιμη και λογική λύση, θα πρέπει η Τουρκία να δεχτεί να εγκαταλείψει τα διαχρονικά σχέδιά της για έλεγχο της Κύπρου, άμεσο και έμμεσο. Θα πρέπει επίσης να πάψει να διεκδικεί ευρύτερο ρόλο επικυρίαρχου στην περιοχή σε βάρος των γειτόνων της και να συμπεριφέρεται με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Ας τα κάνει πρώτα αυτά η Τουρκία και ύστερα συζητάμε για τα οφέλη που θα αποκομίσει. Ακούγεται κάπως αφελές να φανταζόμαστε ότι θα γίνουμε το Χονγκ Κονγκ της Τουρκίας, τη στιγμή που οι Τούρκοι, όταν ακούνε για αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, κάνουν... τους Κινέζους.
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Ένα κομμάτι... σε δυο κομμάτια
«Το δικό μου το Κόμμα έχει μοιραστεί στα δυο, ποιο από τα δυο κομμάτια πρέπει να αγαπώ;». Θυμήθηκα αυτό το δίλημμα που είχε θέσει με δραματικό τόνο η βουλευτίνα του ΔΗΚΟ Αθηνά Κυριακίδου σχολιάζοντας, πέρυσι τον Μάρτιο, την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής για αποχώρηση από την Κυβέρνηση, όταν διάβασα στον Τύπο τις πληροφορίες που φέρουν τον Μάριο Καρογιάν να προβληματίζεται κατά πόσο θα προχωρήσει στην ίδρυση νέου κόμματος. Όμως και εδώ υπάρχουν... δυο κομμάτια, στα οποία έχει μοιραστεί το καρογιανικό στρατόπεδο. Κάποιοι συνεργάτες του υποστηρίζουν την παραμονή στο κόμμα του κ. Καρογιάν και των διαφωνούντων, ενώ άλλοι επιδιώκουν την ηρωική έξοδο και τη δημιουργία νέου κόμματος. Τα πράγματα ίσως ξεκαθαρίσουν μέσα στο φθινόπωρο. Πρέπει να πούμε, πάντως, ότι η διάσπαση του ΔΗΚΟ δεν είναι νέο φρούτο. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια (επί διακυβέρνησης Χριστόφια και σήμερα), κάποια στελέχη προτιμούν να αγαπούν το ένα κομμάτι του κόμματος και κάποια άλλα το άλλο, ανάλογα και με την... ερωτική διάθεση (και τα συμφέροντα) της εποχής. Και το ίδιο επεκτείνεται και στις σχέσεις με τα κατά καιρούς συγκυβερνώντα με το ΔΗΚΟ κόμματα. Όπου μπορεί να... κοιμούνται με το ένα κόμμα και να φλερτάρουν το άλλο, ή το ανάποδο. Εν πάση περιπτώσει, δεν θέλουμε να αναμειγνυόμαστε στα... αγαπησιάρικα του ΔΗΚΟ. Ας τα ξεκαθαρίσουν μόνοι τους. Δεν είμαστε... κουτσομπολίστικη στήλη.
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Τι γύρευε ο υποτελής στην Αγία Τηλλυρία;
Το γράψαμε πολλές φορές, θα το ξαναπούμε: Ο υποτελής της τουρκικής κατοχής, Ακιντζί, είναι ο ιδεωδέστερος Δούρειος Ίππος της Τουρκίας. Το επιβεβαιώνει κάθε μέρα αλλά ο Ν. Αναστασιάδης, ο Αβ. Νεοφύτου και ο νυν αυτάδελφός τους ΓΓ του ΑΚΕΛ, ούτε ακούνε, ούτε καταλαβαίνουν, ούτε αντιδρούν. Ο Ακιντζί, κατ΄ εντολήν της κατοχικής Τουρκίας, είναι ανένδοτος για τις εγγυήσεις, την εκ περιτροπής προεδρία και τους έποικους. Ο Αναστασιάδης, ο Αβέρωφ, ο Άντρος, ο Κασουλίδης και η γνωστή ομοχειρία των τουρκολάγνων και Ακιντζοπαρμένων, έκτισαν, ως μη όφειλαν και ως μη δικαιούνταν, ένα ωραιοποιημένο πορτρέτο του εκφραστή του Αττίλα. Τους προειδοποιήσαμε πως οσημέραι θα ξεσκεπαζόταν και θα στρεφόταν εναντίον μας. Δεν ακούνε!

Υποβάλαμε πως, αν ο Ακιντζί εννοούσε αυτά που έλεγε στους δικούς μας αλλοπαρμένους, θα έσβηνε από τον γέρο-Πενταδάκτυλο εκείνη τη βρομιά της σημαίας του ψευδοκράτους. Ουδέν έπραξε, αφού ο ίδιος κορδακίζεται ότι είναι ισότιμος του Αναστασιάδη. Και αυτός ουδέν απάντησε. Τώρα μετέβη στην Αγία Τηλλυρία μας, που τον Αύγουστο του 1964 κατέκαυσαν οι τουρκικές ναπάλμ. Τι γύρευε στην Τηλλυρία; Απάντηση: Για να υποδείξει στους αφελείς δικούς μας πως τιμά τα εγκλήματα της Τουρκίας! Και να τους θυμίσει ότι η Άκυρα δεν αφίσταται του τελικού στόχου της που είναι η κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αγναντίμ, Αναστασιάδη, Αβέρωφ, Άντρο, Κασουλίδη;
Σ.Ι.