Καταστράφηκε η εικόνα της Ελλάδας μας
Θυμηθείτε: Μετά την εκλογή Τσίπρα, τον περ. Ιανουάριο, όλος ο παγκόσμιος Τύπος τηρούσε μια γενικά θετική στάση έναντι της Ελλάδος. Οι αναλύσεις και η αρθρογραφία αναφέρονταν μεν στα προβλήματα της χώρας, αλλά εκτιμούσαν ότι ο νέος Πρωθυπουργός, που δεν είχε εξαρτήσεις και διαπλοκές με τον παλαιοκομματισμό και τα γνωστά τζάκια, θα μπορούσε να επιδιώξει μια σωτήρια λύση στα οικονομικά της Ελλάδος. Βέβαια, δεν παραγνώριζαν τις αριστερές καταβολές του νέου Έλληνα Πρωθυπουργού ούτε τις διακηρύξεις του ότι θα αντιμετωπίσει τη λιτότητα και θα πολεμήσει την Τρόικα και τα μνημόνια.

Τα διεθνή ΜΜΕ φαίνεται να έκαναν έναν λάθος υπολογισμό: Πόσο αποφασισμένος ήταν ο Αλ. Τσίπρας να αναμετρηθεί με όλη την Ευρωζώνη και την Ευρώπη, για να καταργήσει τις πρακτικές λιτότητας και να λειτουργήσουν οι αρχές της αλληλεγγύης και της συναίνεσης στην Ένωση. Τα πρώτα «ωσαννά» διαδέχθηκαν έκτοτε σκληρές κριτικές και επικρίσεις κατά της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία κατ' ισχυρισμόν κατηγορείται ότι δεν ήξερε τι ήθελε, άλλαζε διαρκώς θέσεις και κωλυσιεργούσε, με αποτέλεσμα να προκαλέσει την καθολική οργή των εταίρων και των δανειστών. Βέβαια, υπάρχει και ο ελληνικός αντίλογος, που υποστηρίζει πως εταίροι (κυρίως η Γερμανία) και οι θεσμοί συμπεριφέρθηκαν σκάρτα και αχρεία έναντι της Ελλάδος. Ο Τσίπρας, ακόμα και να είχε δίκαιο, απέτυχε να προβάλει τις θέσεις του. Απέτυχε και επικοινωνιακά, με αποτέλεσμα σήμερα η εικόνα της Ελλάδος μας να είναι η χείριστη διεθνώς.
Σ.Ι.

Η αξιοπιστία στις διακρατικές σχέσεις

Η αξιοπιστία και η συνέπεια, μαζί με υπεύθυνους και σοβαρούς χειρισμούς, είναι η πιο αποδοτική συνταγή στις διακρατικές και διεθνείς σχέσεις. Τι επισημαίνουν όλα τα διεθνή ΜΜΕ; Το πρωτοφανές γεγονός, ένα ανεπτυγμένο κράτος, η Ελλάδα, να μην μπορέσει να ξεπληρώσει χρέος της στο ΔΝΤ. Όλοι σχεδόν οι εταίροι μας, ακόμα και φίλα διακείμενοι, όπως ο Ιταλός Πρωθυπουργός Ρέντσι, φαίνονται και φέρονται να απηύδησαν με τους χειρισμούς από την ελληνική κυβέρνηση. Στις Βρυξέλλες, το θέμα που κυριαρχεί είναι η ανυπαρξία αξιοπιστίας και συνέπειας της Αθήνας. Αυτό δεν σημαίνει πως εταίροι και δανειστές ήταν είτε σοβαροί είτε αξιόπιστοι στις διαπραγματεύσεις τους με την Ελλάδα.

Εκατέρωθεν διαπράχθηκαν λάθη σε αποφάσεις, δράσεις και ενέργειες. Συχνά πρυτάνευσαν εγωισμοί και σκοπιμότητες, που ανάγονται σε εσωτερικούς περισπασμούς και εκλογικές δεσμεύσεις. Εκείνο που φαίνεται να εξόργισε τους εταίρους είναι η συνεχής υπόμνηση από τον Έλληνα Πρωθυπουργό της λαϊκής εντολής που έλαβε, για να αντιμετωπίσει τη λιτότητα και να αναμετρηθεί με την Τρόικα και τα μνημόνια. Και πού βρίσκεται σήμερα; Αυτοεγκλωβίστηκε στη ρητορική και σε δεσμεύσεις που εκ προοιμίου γνώριζε πως δεν θα μπορούσε να υλοποιήσει. Το δημοψήφισμα μπορεί να αιφνιδίασε και να προκάλεσε κόστος στους εταίρους, αλλά στο τέλος τον οδυνηρότατο λογαριασμό θα καταβάλει και πάλιν ο δεινοπαθών ελληνικός λαός. Γιατί; Γιατί;
Σ.Ι.

Το καταραμένο «πολιτικό κόστος»

Οι πολίτες, στη συντριπτική πλειοψηφία τους, στην Ελλάδα και στην Κύπρο, νοιάζονται για ένα μόνο ζήτημα: Το συμφέρον της Ελλάδος και της Κύπρου. Δεν έχουν υστεροβουλίες, δεν ασχολούνται με κομματικές κρυψιβουλίες και δεν ενδιαφέρονται για πολιτικούς τυχοδιωκτισμούς. Η έγνοια τους είναι η Ελλάδα και η Κύπρος να πάνε καλά, τα εθνικά συμφέροντα να είναι πάνω απ’ όλα και ο Ελληνισμός να ευημερεί. Διότι, αν συντρέχουν αυτές οι προϋποθέσεις, ευημερούν και ευτυχούν και οι άνθρωποι. Γιατί στην Ελλάδα και στην Κύπρο οι πολίτες απαξιώνουν τους πολιτικούς; Διότι και εκεί και εδώ αποδεικνύονται ανεπαρκείς, ανίκανοι και ανάξιοι των περιστάσεων. Γιατί;

Διότι στο μυαλό κάθε πολιτικάντη δεν υπάρχει η έγνοια για τις επόμενες γενιές, αλλά η αγωνία για τις επόμενες εκλογές, η καρέκλα, το ρουσφέτι, η διαπλοκή και η εξάρτηση από ισχυρά οικονομικά και επιχειρηματικά κέντρα, και, φυσικά, πρώτα η επιβίωση και η άνδρωση του κόμματος και των παρατρεχάμενών του και ύστερα η πατρίδα. Αυτά συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα και στην Κύπρο; Όχι, βέβαια, παρατηρούνται παντού. Η διαφορά είναι ότι η Ελλάδα μας, αυτήν τη στιγμή, είναι στον αναπνευστήρα. Και η Κύπρος ασθμαίνει αλλά επιβιώνει. Όταν οι πολιτικοί αφαιρέσουν από το λεξιλόγιό τους το καταραμένο «πολιτικό κόστος», τότε και η Ελλάδα και η Κύπρος θα ορθοποδήσουν.
Σ.Ι.

Με ποια εντολή θα πάει;

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις για το δημοψήφισμα της Κυριακής στην Ελλάδα έδειχναν περίπου μοιρασμένους τους ψηφοφόρους. Αν επιβεβαιωθεί και στην κάλπη αυτό το «φίφτι-φίφτι», με ποια εντολή θα πάει ο Πρωθυπουργός να διαπραγματευθεί; Των μισών Ελλήνων; Αν υπερισχύσει, ας πούμε, οριακά το «όχι», πόσο ισχυρός θα αισθάνεται στη διαπραγμάτευση; Και τι θα πει στους δανειστές; «Ήρθα να σας πω ότι ο μισός κυρίαρχος λαός δεν θέλει την πρότασή σας»; Κι αν του απαντήσουν «δεν μας ενδιαφέρει, εμείς επιμένουμε στην πρότασή μας που τη θεωρούμε γενναιόδωρη», τι θα κάνει; Θα πάρει την πρόταση και θα την υπογράψει, ή θα πάρει τη χώρα και θα βγει από το ευρώ;

Από την άλλη, θα πρέπει να πούμε ότι και οι εταίροι, εάν η κάλπη βγάλει οριακά «όχι», δεν θα πρέπει να το θεωρήσουν ως επιθυμία του ελληνικού λαού για έξοδο από το ευρώ. Διότι θα μπορούσε να είχε υπερισχύσει, έστω οριακά, και το «ναι». Οπότε, ας μη δούνε το θέμα καθαρά αριθμητικά. Αν επιθυμούν πραγματικά να βοηθήσουν την Ελλάδα να βγει από το τέλμα, ας δείξουν επιτέλους μεγαλοψυχία και ανθρωπιστική μεταχείριση. Ήδη, καθώς είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι, εξουθενωμένη και απελπισμένη, της αφαίρεσαν τους ορούς, με την απόφαση της ΕΚΤ να κόψει τη ρευστότητα των τραπεζών. Ας μην της βγάλουν οριστικά και την πρίζα του αναπνευστήρα.
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Τι θα κάνει με το «ναι»;

Αν υπερισχύσει το «ναι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής, το πιο έντιμο που θα έχει να κάνει ο κ. Τσίπρας είναι να παραιτηθεί ή να καταφύγει στον σχηματισμό μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Διότι, αυτός ζήτησε ένα ισχυρό «όχι» και ο λαός θα του έχει απαντήσει με ένα «ναι», άσχετα από το ποσοστό που θα πάρει. Ήδη, πάντως, ο «ροκ σταρ» της κυβέρνησης Γιάνης Βαρουφάκης προανήγγειλε ότι θα παραιτηθεί σε περίπτωση που υπερισχύσει το «ναι». Αν, λοιπόν, ο λαός πει τελικά «ναι» στην πρόταση των δανειστών, τι θα κάνει ο Πρωθυπουργός; Θα πάει στους δανειστές και θα τους πει «ήρθα να δεχτώ αυτό που απέρριψα, επειδή το δέχεται ο λαός»;

Μα ο λαός τον εξέλεξε και μάλιστα με ισχυρή πλειοψηφία, για να διαπραγματευθεί μια έντιμη συμφωνία και να πάρει εκείνος τις αποφάσεις. Κι αυτός σπατάλησε πέντε μήνες άκαρπων συνομιλιών, για να έρθει την τελευταία στιγμή και να διαπραγματεύεται με το κανόνι στον κρόταφο και αντί να δεχτεί την τελευταία πρόταση Γιούνκερ (με την οποία συμφωνούσε κατά 90%), προτίμησε να την απορρίψει και να πάει σε δημοψήφισμα, για να του πει ο λαός να πάει πίσω... και να τη δεχτεί. Είναι αυτή συμπεριφορά σοβαρού ηγέτη;
ΜΠΟΞΕΡ