Σκεφτείτε ένα κράτος στο οποίο τέσσερεις στη σειρά κεντρικοί τραπεζίτες λοιδωρούνται, επικρίνονται, κατηγορούνται, φυλακίζονται και ακούνε χίλια δυο για τις ικανότητές τους, την εντιμότητά τους, την αποτελεσματικότητά τους.

Ο Γλαύκος Κληρίδης διόρισε τον Χριστόδουλο Χριστοδούλου, τον οποίο Χριστόδουλο κληρονόμησε ο Τάσσος Παπαδόπουλος. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος διόρισε τον Αθανάσιο Ορφανίδη, τον οποίο Ορφανίδη κληρονόμησε ο Δημήτρης Χριστόφιας.

Ο Δημήτρης Χριστόφιας διόρισε τον Πανίκο Δημητριάδη, τον οποίο Πανίκο Δημητριάδη κληρονόμησε ο Νίκος Αναστασιάδης, αλλά δεν τον άντεξε και πολύ και τον απέπεμψε κακήν κακώς, αλλά και μετά πολλών επαίνων και περισσότερων εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ.

Και φτάνουμε στον διορισμό της Χρυστάλλας Γιωρκάτζη από τον ίδιο τον Νίκο Αναστασιάδη. Λίγους μήνες μετά τον διορισμό της θέλει να την εκπαραθυρώσει κι αυτήν. Για λόγους που μόνο οι δυο τους γνωρίζουν, αλλά δεν θέλουν να πουν και σ' εμάς.

Είπαμε διαφάνεια, αλλά όχι και να μπούμε με τις ποδίνες στα άδυτα του Προεδρικού Μεγάρου. Μυημένοι στα μυστικά του Μεγάρου, λίγοι κι εκλεκτοί. Αυτοί που συντάσσουν συμβόλαια, αυτοί που αλλάζουν τους όρους των συμβολαίων και αυτοί που τα υπογράφουν.

Ποιοι είναι αυτοί; Μα ούτε και οι παροικούντες το Προεδρικό δεν γνωρίζουν ποιοι κρύβονται πίσω από αυτά. Έτσι είπαν να τα φορτώσουν στον Μακάριο, όχι τον Τρίτο, τον άλλο, τον Δρουσιώτη, για να αποφύγουν τα χειρότερα.

Αυτός πάλι έφυγε νωρίς. Προτίμησε την ασφάλεια των Βρυξελλών κι άφησε τους λοιπούς παρατρεχάμενους να χάνονται στους λαβύρινθους του Προεδρικού και να τρέχουν να καθαρίσουν την τάτσα.

Έτσι το είπε ο Αβέρωφ. Ό,τι και να γίνει, η τάτσα έμεινέ μας, δήλωσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια. Αλλά πριν ακόμα ολοκληρώσει τη φράση του, προέκυψε άλλη τάτσα.

Έρευνα για την οικονομία, για την ακρίβεια κι άλλη έρευνα. Που γρήγορα όμως μετατράπηκε σε εσωτερικό σημείωμα του Προέδρου, το οποίο και πάλι δεν γνωρίζουν ποιος εκπόνησε.

Εξήγηση ανέλαβε να δώσει ο Υπουργός Οικονομικών, ο οποίος την Παρασκευή το πρωί έλεγε στο κρατικό ραδιόφωνο κάτι ακαταλαβίστικα για μένα τον αδαή. Δούλεψαν πολλοί για το σημείωμα, το έγραψαν διάφοροι, δεν είναι μόνο ένας ο συγγραφέας και άλλα παρόμοια.

Εγώ πού να καταλάβω τέτοιας υψηλής νοημοσύνης ρητορεία. Όμως στο τέλος έβαλα κάτω όση φαιά ουσία διαθέτω και το βρήκα. Κατέληξα στο συμπέρασμα. Η συγκεκριμένη έρευνα, λοιπόν, είναι όπως το δημοτικό τραγούδι που βρέθηκε ξαφνικά εκεί και το ακούμε, το απολαμβάνουμε, αλλά δεν ξέρουμε και δεν μας ενδιαφέρει ποιος ή ποιοι είναι οι δημιουργοί του.

Για πολλές έρευνες ακούμε τελευταία. Κι όλες έχουν στον πυρήνα τους το χρήμα. Όχι σαν τον Κυριάκο Μάτση, είχαμε και την επέτειο του ένδοξου θανάτου του πριν από λίγες μέρες. Ο θρυλικός ήρωας λοιπόν δεν είχε προλάβει το κυπριακό οικονομικό θαύμα.

Δεν το πρόλαβε γι' αυτό και είπε το ιστορικό «ου περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα». Οι συμπατριώτες του σήμερα, που βλέπουν τα πράγματα με καθαρό μυαλό, λένε ναι στα χρήματα κι όχι στον αγώνα.

Καλή είναι και η πολυθρόνα, λένε. Ιδιαίτερα αν συνοδεύεται με παχυλούς μισθούς επικουρούμενους με επιδόματα, έξοδα παραστάσεως, λιμουζίνες, μίζες και αδήλωτους πόρους.

Και για να ξεφύγω λίγο από τα πεζά της καθημερινότητας, να τελειώσω με κάτι διαφορετικό. Τι έγινε εκεί στην Πάφο; Συγχύστηκαν; Πολιτιστική πρωτεύουσα είπαμε θα γίνουν, όχι αθλητική. Έργα πολιτισμού να κάνουν, όχι γήπεδα.