Φοβερό, όπως θα έλεγε και ο αείμνηστος Βλάσης Μπονάτσος. Μα να βρίσκεται ο Πρόεδρος σε εκστρατεία στις Βρυξέλλες και στην Κύπρο κάποιοι να θέλουν να τον στείλουν στο στόμα του λύκου;

Άκου τώρα κόψιμο του νου του Χρίστου του Ρότσα, στελέχους και πρώην Βουλευτή του ΔΗΣΥ: Να βγει ο Πρόεδρος πάνω σε ένα από από τα πλοιάρια που διαθέτουμε και να επιχειρήσει να πλησιάσει και να διώξει το Μπαρμπαρός από τις κυπριακές θάλασσες.

Κι αν οι Τούρκοι βυθίσουν το σκάφος μας; Δεν θα τολμήσουν, υποστηρίζει ο κ. Ρότσας που επίσης λέει πως αν το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επιβιβαζόταν σε πλοίο και ερχόταν στην Κύπρο δεν θα είχαμε τον δεύτερο Αττίλα.

Δηλαδή αν χάσουμε τους υδρογονάνθρακές μας, θα έρθουμε μετά από κάποια χρόνια να λέμε ότι φταίει ο Αναστασιάδης που δεν τόλμησε να ανεβεί στο πλοίο και να πει στους Τούρκους «μολών λαβέ»;

Όλα αυτά τα σενάρια στη Λευκωσία, τη στιγμή που ο Πρόεδρός μας έδινε τη μάχη από το κρεβάτι του πόνου, και διά μέσου του Αντώνη Σαμαρά, για να πετύχει καταδικαστική απόφαση από τους εταίρους μας σε βάρος της Τουρκίας.

Σιδερένιος, Πρόεδρε, αλλά άμα έχεις, εννοείται, έχουμε, τέτοιους φίλους, τους εχθρούς τι να τους κάνουμε; Πάντως, τουλάχιστον στην Κύπρο, οι φίλοι σου παραμένουν πιστοί και πάντα στο πλευρό σου.

Άκουσα τον Αβέρωφ Νεοφύτου στο «Τετ-α-Τετ» του Τάσου Τρύφωνος να λέει ότι οι σχέσεις σας είναι άριστες κι ότι σε στηρίζει πλήρως και συγκινήθηκα. Μου ήρθε στον νου η ακλόνητη παροιμιώδης φιλία του Δάμωνος και του Φειδίου. Τόσο πειστικός ο Πάφιος.

Ο οποίος Πάφιος δεν έκρυψε και τις άριστες σχέσεις του με τον Νικόλα Παπαδόπουλο. Όπως δεν δίστασε να ομολογήσει ότι δεν πείθει στις πολιτικές του θέσεις τη σύζυγό του Μαρία, η οποία ευτυχώς, είπε, ψηφίζει στην Αμμόχωστο, διαφορετικά θα τον μαύριζε στις εκλογές.

Σαν πολλά αποκαλυπτικός εμφανίστηκε ο συναγερμικός πρόεδρος. Αγνόησε πλήρως το σοφό «τα εν οίκω μη εν δήμω» και ακολούθησε το «όλα στο φως». Μόνο που το πολύ φως τυφλώνει και προκαλεί μέχρι και εγκαύματα.

Μας το είπε άλλωστε και η Ντέλια. Ανεβήκαμε πολύ ψηλά, πλησιάσαμε τον ήλιο και καήκαμε, όπως έπαθε και ο Ίκαρος. Τώρα πού θυμήθηκε τον Ίκαρο η Βελκουλέσκου, όταν εμείς ξεχάσαμε τα χτεσινά και προχτεσινά, είναι να απορεί κανείς.

Έχει έναν όμως που δεν ξεχνά. Δεν ξεχνά τα ουισκάκια και τη χλιδάτη ζωή του Νίκου Κατσουρίδη. Και το λέει με κάθε ευκαιρία. Όπως το είπε και τις προάλλες από την τιβί στον Παύλο Μυλωνά. Και δεν χρειάστηκε να πιεστεί για να τα ξεφουρνίσει.

Άνοιξε το στόμα του ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, παρακαλώ, και μας εξήγησε γιατί δεν έπρεπε να γίνει και δεν έγινε, Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ ο Νίκος Κατσουρίδης. Τέτοια πλέρια διαφάνεια από τον Δημήτρη Χριστόφια ούτε στ' όνειρό μου.

Αλλά ονειροπαρμένος πρέπει να είναι και ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ. Μα να εκφράζει αισιοδοξία ότι με εκείνο και τούτο θα λύσει το Κυπριακό! Ξέρεις, κύριε, πόσοι αισιόδοξοι πριν από σένα έφυγαν μ' αυτό το όνειρο;

Αλλά γιατί να μην αισιοδοξεί ο Μπαν Κι-Μουν; Εδώ αισιοδοξούν κάποιοι ότι θα βρουν άκρη με το οικονομικό έγκλημα κι ακόμη περισσότερο ότι θα καταφέρουν να στείλουν στη φυλακή τους ενόχους. Τόοοοση αισιοδοξία.