Οι νέες τουρκικές Barbarότητες
Α, κύριε Κασουλίδη μου. Τελικά η «εκ του μακρόθεν παρακολούθηση» των γεωτρήσεών μας στο τεμάχιο 9 από τους Τούρκους, έχει μετατραπεί σε «εκ του κοντόθεν σεξουαλική παρενόχληση». Η Τουρκία όχι μόνο έχει στείλει δύο φρεγάτες του πολεμικού ναυτικού να παρακολουθούν το γεωτρύπανο στον Ονασαγόρα, αλλά έχει δεσμεύσει τμήματα των οικοπέδων 2, 3 και 9, στα νότια της Κύπρου, από τις 20 Οκτωβρίου μέχρι τις 30 Δεκεμβρίου, επειδή θα στείλει εκεί και το πειρατικό σεισμογραφικό «Μπαρμπαρός» εκ μέρους, τάχα, των Τουρκοκυπρίων. Οι αφόρητα προκλητικές ενέργειες της Άγκυρας πραγματοποιούνται σε μια περίοδο που ο ειδικός σύμβουλος του ΓΓ του ΟΗΕ καταβάλλει νέες προσπάθειες να σπάσει το αδιέξοδο στο Κυπριακό. Είδατε, κύριε Πρόεδρε;

Οι Τούρκοι πέρασαν ήδη μόνοι τους στη φάση του «πάρε-δώσε», το οποίο με τόση επιμονή ζητά εδώ και καιρό ο Έρογλου. Έτσι, προχωρούν στο... «πάρε», χωρίς να μας ρωτήσουν. Κατά τα άλλα, ο Νταβούτογλου ο «ειρηνευτής» κάλεσε τον Έλληνα Πρωθυπουργό να έρθουν μαζί να πιούνε τσάι στην Κύπρο, πρώτα στον «νότο» και μετά στον «βορρά». Προφανώς εννοούσε να πιούνε το τσάι τους πάνω στο «Μπαρμπαρός», παρακολουθώντας τις έρευνές του στον «νότο». Στο μεταξύ η στήλη πληροφορείται ότι οι δύο τουρκικές φρεγάτες, που καταπλέουν νότια της Λάρνακας και της Λεμεσού, φέρνουν μαζί τους την απάντηση του Ερντογάν στη... συγχαρητήρια επιστολή που του είχε αποστείλει ο Πρόεδρος Αναστασιάδης.
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Βουράτε... εταίροι!
Κανονικά η κυπριακή Κυβέρνηση θα έπρεπε να διακόψει αμέσως τις συνομιλίες, ή καλύτερα αυτή την παράσταση Καραγκιόζη που υποτίθεται ότι είναι συνομιλίες και μαζί με την Ελλάδα να παγώσουν τις περαιτέρω διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ως πρώτη αντίδραση στις τουρκικές κινήσεις στην κυπριακή ΑΟΖ. Στο μεταξύ θα πρέπει να μας απαντήσει η Κυβέρνηση και πού είναι ο «στρατηγικός μας εταίρος», η Αμερική, να βάλει φρένο στις τουρκικές προκλήσεις; Με την ίδια ευκολία που ο Μπάιντεν πήρε τηλέφωνο τον Ερντογάν για να του ζητήσει συγγνώμη, επειδή ο σουλτάνος αγκρίστηκε από αναφορές του Αμερικανού Αντιπροέδρου για την Τουρκία στο Χάρβαρντ, ας τον ξαναπάρει τηλέφωνο, για να του πει να κόψει τα νταηλίκια σε βάρος της Κύπρου.

Αλλά πώς θα κάνει τέτοιο πράμα, τη στιγμή που οι Αμερικανοί στηρίζουν τόσα πολλά στην Τουρκία, περιμένοντάς την να εμπλακεί στρατιωτικά στον πόλεμο κατά του Ισλαμικού Κράτους; Το αντίθετο γίνεται. Οι Τούρκοι, αισθανόμενοι ότι αναβαθμίζεται και πάλι ο ρόλος τους στην περιοχή, θεωρούν ότι έχουν τώρα το ελεύθερο να μπουν παντού (παλιά τους τέχνη κόσκινο), από τη Συρία και το Ιράκ, μέχρι την ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και αύριο και την ΑΟΖ της Ελλάδας. Κι ας μας πούνε επίσης οι εταίροι μας σε τι διαφέρει από το Ισλαμικό Κράτος των τζιχαντιστών, το Ισλαμικό Κράτος της Τουρκίας. Που δεν διστάζει να αποκεφαλίσει τα κυριαρχικά δικαιώματα ενός μικρού κράτους με πρωτοφανή ωμότητα.
ΜΠΟΞΕΡ

Δεν είναι ώρα για αστεία
Όλη μέρα την Κυριακή και σε όλα τα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά δελτία του, το ΡΙΚ διατυμπάνιζε ότι «η Λευκωσία προειδοποιεί την Άγκυρα…». Φυσικά δεν γνωρίζουμε μετά από αυτό αν συνήλθε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας, αλλά εμείς τελικά καταφέραμε να συνέλθουμε από το γέλιο. Στη σοβαρότητα της υπόθεσης και υπό τη σκιά της απειλής της τουρκικής επεκτατικότητας, τα αστεία καλύτερα να μένουν για πιο ευχάριστες στιγμές.
Α.Α.

Ξιπετσισμένος κουρκουτάς!
Τελικά ο «συμμαχικός» μας «εταίρος» αντιπρόεδρος της υπερδύναμης των ΗΠΑ κ. Μπάιντεν ξεφτιλίστηκε με μια μονοκοντυλιά, που λέει ο λόγος, σε ένα ξιπετσισμένο κουρκουτά όταν έτρεξε να απολογηθεί στον σουλτάνο Ερντογάν, γλείφοντας εκεί που έφτυσε μάλιστα σε ένα πανεπιστήμιο όπως το Χάρβαρτ!

Άστε που μίλησε για διόρθωση «αδικίας» στην Κύπρο δίχως να διευκρινίζει ποιος αδίκησε ποιον και ότι θα πρέπει ουσιαστικά να μοιραστούμε με την Τουρκία τον θαλάσσιο πλούτο της κυπριακής ΑΟΖ.
Ε, λοιπόν μια ζωή οι Αμερικανοί ενεργούν ως καουμπόιδες και δεν έχουν αλλάξει για δεκαετίες. Πώς δεν θα τους δουλεύουν στα δάκτυλά τους οι μαστόροι Βρετανοί και να παίζουν μαζί τους «αγάλματα» (musical chairs αγγλιστί).
Φ.Α.

Ο αείμνηστος Σπύρος Παπαγεωργίου
Πέρασε στην αιωνιότητα ο αγαπητός Σπύρος Παπαγεωργίου τον οποίο γνώριζα πολύ πριν ξεκινήσω την συνεργασία μου με τη «Σημερινή» το 1988. Ένας άνθρωπος που πρόσφερε όσο λίγοι τόσο στην Πατρίδα όσο και στην Ιστορία και άφησε πραγματικές παρακαταθήκες για τους ερευνητές και πολιτικούς, όσους ενδιαφέρονται ελεύθεροι από κομματικά συμφέροντα, κακίες, ζήλιες, απαρχαιωμένες ιδεολογίες και παρωπίδες, να μάθουν για τα πάθη αυτής της δύσμοιρης πατρίδας.

Δυστυχώς όμως είμαστε ένας λαός αχάριστος. Και ενόσω ένας βρίσκεται εν ζωή ποτέ δεν κάνουμε εκείνο που επιβάλλεται, όπως άλλοι λαοί.
Παρόλο ότι βραβεύθηκε και τιμήθηκε από τον ΣΙΜΑΕ ο μ. Σπύρος Παπαγεωργίου, αγνοήθηκε και περιφρονήθηκε εν ζωή από την ίδια την Πολιτεία στην υπηρεσία της οποίας ανάλωσε τη ζωή του, με τα βιβλία του, τη δημοσιογραφική προσφορά του και όχι μόνον. Η γνήσια αγάπη του για την Κύπρο μας ήταν όλη του η ζωή.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει.
Φ.Α.

Αν ήταν ασήμαντοι πολίτες…
Κάποια πράγματα σε αυτή την απίστευτη υπόθεση της ουσιαστικά αθώωσης τριών «ευυπόληπτων» πολιτών (δηλ. οι άλλοι δεν είμαστε… ευυπόληπτοι;) της Λεμεσού με τα τρία σοβαρά τροχαία ατυχήματα, δεν στέκουν στη λογική. Αντιπαρέρχομαι το γεγονός ότι και στις τρεις υποθέσεις δικαστής ήταν το ίδιο πρόσωπο. Μπορεί να ήταν σύμπτωση. Αντιπαρέρχομαι ότι συνήγορος ήταν ο ίδιος στις δύο υποθέσεις. Θα ρωτήσω πάντα αρμόδιο, όπως έκανε ο Υπεύθυνος Δυστυχημάτων της Τροχαίας Λεμεσού, Υπαστυνόμος Αιμίλιος Κκαφάς:

Οι κατηγορούμενοι αντιμετωπίζονται βάσει ιδιότητας ή/και της κοινωνικής τους τάξης; Αν οι κατηγορούμενοι ήταν απλοί και ασήμαντοι πολίτες θα τύγχαναν της ίδιας αντιμετώπισης; Οι αποφάσεις για τους τρεις δεν θα αποτελέσουν προηγούμενο για παρόμοιας φύσης αδικήματα; Μα, ασφαλώς και θα αποτελέσουν προηγούμενο! Η ουσία είναι μία και τη γνωρίζουμε, δυστυχώς, όλοι: Αν ένας Γιαννής Κωστή κλέψει ένα χαλλούμι ή ένα πακέτο τσιγάρα, ο Νόμος επιπίπτει αδίστακτα πάνω του. Αν, όμως, πρόκειται για τον «κ. αξιότιμο τάδε», η δήθεν τυφλή δικαιοσύνη βλέπει πεντακάθαρα και αλληθωρίζει. Ισχύει το γνωστό: «Ένας φτωχός ηλίθιος είναι ένας ηλίθιος. Ένας πλούσιος ηλίθιος είναι ένας πλούσιος!».
Σ.Ι.

Τα μάτια της 12χρονης Ρωσίδας…
Νιώθει τύψεις; Τη σκέφτεται πάνω στην αναπηρική καρέκλα; Συνειδητοποιεί ότι είναι πια τετραπληγική; Γνωρίζει τι σημαίνει να έρχεσαι στην Κύπρο για ανέμελες διακοπές και να συναντάς τον χειρότερο εφιάλτη σου; Ξέρει τι είναι να περάσεις την όση σου απέμεινε ζωή πάνω σε ένα αναπηρικό καροτσάκι; Αντιλαμβάνεται το ανείπωτο δράμα των γονιών της, που ταξίδεψαν στο νησί μας αρτιμελείς και επέστρεψαν στη Ρωσία με ένα κοριτσάκι 12 χρονών, παράλυτο εφ’ όρου ζωής;

Κατανοεί τι σημαίνει να έχεις ένα μέλος της οικογένειάς σου, ένα νεαρό βλαστάρι, «νεκρό» πριν ακόμα προλάβει να γευτεί τη ζωή; Μπορεί να μπει στο μυαλό της 12χρονης Ρωσίδας για να καταλάβει τι σημαίνει από τη μια στιγμή στην άλλη, όλος ο κόσμος να γκρεμίζεται και εσύ να καταντάς διά βίου ένα φυτό; Τα λεφτά δεν θα της φέρουν πίσω τη χαμένη αρτιμέλειά της, δεν θα ξανακτίσουν τα όνειρά της και δεν θα της δώσουν τη νιότη της, που χάθηκε σε ένα λεπτό. Προπάντων, τολμά να αντικρίσει στα μάτια τη 12χρονη Ρωσίδα και να της ζητήσει εδαφιαίως, τουλάχιστον συγνώμη;
Σ.Ι.