Μόνο λαγό από το καπέλο του έμεινε να βγάλει ο Πρόεδρος Ανστασιάδης, βάζοντας γυαλιά στον μαθητευόμενο μάγο Χάρη Γεωργιάδη. Μερικά εικοσιτετράωρα αγωνιζόταν ο δεύτερος να πείσει τις συντεχνίες να ματαιώσουν την απεργία τους και δεν τα κατάφερε.

Μερικά λεπτά, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, χρειάστηκε ο Πρόεδρος με τους ισχυρούς και βλοσυρούς συντεχνιακούς της ΠΑΣΥΔΥ, της ΟΕΛΜΕΚ, της ΠΟΕΔ και της ΟΛΤΕΚ, για να τους μαλακώσει και να πουν «ναι» στην αναστολή της απεργίας.

Αυτοί που δεν ήθελαν να ακούσουν λέξη για άρση της εξαγγελίας για απεργία, αυτοί που απέρριπταν εκ προοιμίου ακόμα και τον διάλογο, εξήλθαν του Προεδρικού Μεγάρου ικανοποιημένοι και χαμογελαστοί.

Τέτοια μεταμόρφωση, ούτε ο επιφανέστερος φακίρης δεν μπορεί να πετύχει. Το πέτυχε ο Πρόεδρος Αναστασιάδης, αφήνοντας σύξυλους πολλούς που νόμιζαν ότι άρχισε να χάνει τον έλεγχο της κατάστασης.

Όταν όμως έχεις φιλαράκια σε καίρια πόστα, τα πράγματα γίνονται εύκολα. Ρωτήστε Γλαύκο, Δημήτρη, Φίλιο και λοιπούς. Τυχαία έλεγαν οι παλιοί «ριάλια χάνε, φίλους μεν χάνεις».

Ενώ ο Χάρης έχασε γιατί δεν είχε φίλους. Αυτός προτιμά να κερδίζει χρήματα παρά φίλους. Αυτόν τον ρόλο του ανέθεσαν. Αλλά στην περίπτωση έχασε και το εφάπαξ έχασε και τους φίλους.

Εκτός κι αν επανέλθει. Πάντως, αν θέλει μπορεί να ανοίξει άλλο μέτωπο και να είναι σίγουρος ότι τη φορά αυτή θα κερδίσει. Ας βάλει τους μανδαρίνους στο Υπουργείο του να του βρουν πόσα στοιχίζει ο κυβερνητικός συνδικαλισμός.

Πόσα στοιχίζει στον φορολογούμενο πολίτη για να κάνουν συνδικαλισμό στην ΠΑΣΥΔΥ, στην ΟΕΛΜΕΚ, στην ΠΟΕΔ, στην ΟΛΤΕΚ, στην ΠΑΣΥΚΙ, στην εκείνη, στην ετούτη, στον δημόσιο τομέα, στον κρατικό τομέα, στους ημικρατικούς οργανισμούς και πάει λέγοντας.

Μερικά εκατομμύρια σίγουρα μπορεί να εξοικονομήσει ο Χάρης. Σε χρήμα και σε χρόνο. Σε κεντρικό και επαρχιακό επίπεδο. Πόσοι υψηλόμισθοι και υψηλόβαθμοι πληρώνονται από το κράτος για να συνδικαλίζονται;

Και πόσους πληρώνει το κράτος για να αναπληρώνουν τη στρατιά των συντεχνιακών που αφήνουν τη δουλειά τους για να σχεδιάζουν απεργίες; Καλά, σπάνια το κάνουν. Τον υπόλοιπο χρόνο πού τον σπαταλούν;

Πάντως, εξέπληξαν οι συμπαθείς συντεχνιακοί με την ταχύτητα που έσπευσαν να προκηρύξουν την απεργία, προσφέροντας χαρά μεγάλη στα μέλη τους. Έτριβαν τα χέρια και ανέπεμπαν ευχές στους τρισμέγιστους ηγέτες τους για την έμπνευσή τους να ορίσουν την Παρασκευή, μέρα της απεργίας.

Τώρα, αν στη συνέχεια οι ευχές μετατράπηκαν σε κατάρες, Κύριος οίδε. Δεν είναι δα και λίγο πράγμα να σχεδιάζεις τριήμερη απόδραση στις γύρω κοσμοπολίτικες πόλεις και ξαφνικά να σου λένε άκυρον...

Εντάξει, υπάρχει και ο άλλος δρόμος. Αυτός του σίκλιβ. Πανεύκολος, δοκιμασμένος και πετυχεμένος. Μια ακόμα μέρα απουσίας με χαρτί και βούλα του γιατρού δεν χάθηκε ο κόσμος. Κεκτημένο δικαίωμα κι αυτό, όπως το εφάπαξ. Κι ας φωνάζει ο Χάρης, ότι αυτά που ήξεραν πρέπει να τα ξεχάσουν.

Εύκολο είναι, Χάρη μου; Έξις δευτέρα φύσις. Κι όταν έχεις να κάνεις και με το κυπραίικο γινάτι, τα πράγματα γίνονται πολύ δύσκολα. Μη βλέπεις εσένα με τη δυτικότροπη στάση, όλο ευγένεια, τακτ και συγκατάβαση, που δεν θέλεις με τίποτε να δυσκολέψεις τους φίλους σου τους τροϊκανούς.

Όλο ναι και ναι τους απαντάς. Άντε και καμιά φορά, για ποικιλία και αλλαγή, να τους πεις και κανένα yes. Και φεύγουν αυτοί κατευχαριστημένοι και μένουμε εμείς με δυο χείλη καμένα.