Ο Πρόεδρος και ο Πανίκος

Προεκλογικά και μετεκλογικά, ο Ν. Αναστασιάδης είχε στραφεί έντονα κατά του τέως Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, Πανίκου Δημητριάδη. Μάλιστα είχε δηλώσει πως θα αξιοποιούσε κάθε νόμιμο και συνταγματικό μέσο για την απομάκρυνσή του. Τελικά, υπό αδιευκρίνιστες ακόμα συνθήκες, ο Παν. Δημητριάδης υπέβαλε την παραίτησή του και αφού ανταμείφθηκε για όσα του καταμαρτυρούσαν για την καταστροφή της οικονομίας και των τραπεζών, ώχετο απιών εις την γηραιάν Αλβιώνα.

Τα κορόιδα οι πολίτες τον πλήρωσαν για όσα παρέλειψε να κάνει για να αποτρέψει την κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος. Η προχθεσινή ανάλυση των «New York Times» είναι αποκαλυπτική σε πολλά σημεία. Ιδιαίτερα όταν ο Παν. Δημητριάδης ρωτήθηκε από την εφημερίδα γιατί απέκρυψε από τον Πρόεδρο Αναστασιάδη και την Κυβέρνηση ότι, με βάση μελέτη της «Μπλακ Ροκ», το ποσό που χρειαζόταν για την αναδιάρθρωση των τραπεζών ήταν κατά ένα δισεκατομμύριο ευρώ λιγότερα από τα 8,8 δισεκ. της Pimco, απάντησε πως το θέμα ήταν πολύ τεχνικό και δεν θα καταλάβαιναν.

Δηλαδή, οι τεχνοκράτες του Υπουργείου Οικονομικών και δη της ΚΤΚ δεν είχαν τόσο υψηλό επίπεδο ευφυΐας όπως ο Πανίκος και δεν θα καταλάβαιναν. Αυτόν τον άνθρωπο, κ. Πρόεδρε της Δημοκρατίας, αντάμειψες και άφησες να αποχωρήσει, και αυτός «με το κεφάλι ψηλά», όπως τον μέντορά του. Λοιπόν, τώρα, τι θα κάνεις; Θα τον διώξεις για την εξαπάτηση;
Σ.Ι.

«Σαράντα αναθεματισμένα χρόνια»
Την περ. Κυριακή, 20 Ιουλίου, αποφράδα ημέρα της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο, σε ομιλία του σε παγκομματική εκδήλωση στο Προεδρικό, ο Πρόεδρος Αναστασιάδης επισήμανε πως 40 χρόνια κατοχής είναι πολλά. Στο τελευταίο τεύχος του έγκυρου αμερικανικού περιοδικού, «Νιου Γιόρκερ», δημοσιεύεται 14σέλιδο αφιέρωμα στον Αμερικανό Αντιπρόεδρο, Τζο Μπάιντεν. Σε αυτό γίνεται αναφορά και στο Κυπριακό και σε συνάντηση του Μπάιντεν με πολυμελή αντιπροσωπία των Ελληνοαμερικανών.

Ο δημοσιογράφος που έγραψε το αφιέρωμα, δίνοντας μία περιγραφή της συζήτησης που έλαβεν χώραν, αναφέρει: «O Μπάιντεν ξεκίνησε σε μια υψηλής ενέργειας ανασκόπηση του ταξιδιού του (στην Κύπρο, τον περ. Μάιο). Αναπαριστώντας τις συνεδριάσεις του, ψιθύριζε εμπιστευτικά, άπλωνε τα χέρια του προς τον ουρανό, ορκίστηκε να βρει λύση στη σύγκρουση, η οποία συνεχίζεται, όπως είπε, για "σαράντα αναθεματισμένα χρόνια!’’. Σκούπισε τον ιδρώτα και έβγαλε το σακάκι του κοστουμιού του».

Σαράντα αναθεματισμένα χρόνια με τον αναθεματισμένο τον Αττίλα και τους αναθεματισμένους τους εποίκους και την αναθεματισμένη την Τουρκία να πατά στον λαιμό και να καταπνίγει την ελευθερία μας και την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο Μπάιντεν ορκίστηκε να βρει λύση. Άμποτες… Αλλ’ επειδή φάγαμε πολλές χυλόπιτες, κρατάμε μικρό καλάθι.
Σ.Ι.

Υπεύθυνες κινήσεις
Πολύ θετικής υποδοχής έτυχαν από τους Λαρνακείς, δύο κινήσεις του Δημάρχου της πόλης σε σχέση με την αδειοδότηση (από την Αρχή Λιμένων) εταιρειών, που θα παρέχουν υποστηρικτικές υπηρεσίες στις έρευνες για υδρογονάνθρακες, για χρήση του λιμανιού της πόλης. Από τη μια πρότεινε στο Δημοτικό Συμβούλιο τη δημιουργία Επιτροπής Εργασίας, η οποία θα παρακολουθεί το θέμα με στόχο να διασφαλιστούν, αφενός η προσωρινότητα της χρήσης και, αφετέρου, η υλοποίηση όλων των συμφωνηθέντων σε σχέση με την υγεία και την ασφάλεια των κατοίκων. Από την άλλη, ανέθεσε, κατόπιν προσφορών, στη γνωστή διεθνώς εταιρεία Lloyd’s Register Energy τη διενέργεια ανεξάρτητης μελέτης, η οποία πέραν των θεμάτων υγείας, ασφάλειας και περιβάλλοντος, θα διερευνήσει και τον βαθμό επηρεασμού των προοπτικών ανάπτυξης της Λάρνακας.
Ο ΚΟΥΡΕΜΕΝΟΣ

Ο «νέος ισχυρός εταίρος των ΗΠΑ»
Ο εκλεκτός συνάδελφος, ανταποκριτής του MEGA, Μιχάλης Ιγνατίου, ρώτησε την αν. Εκπρόσωπο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Μαρί Χαρφ: «Εσείς και άλλοι αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης, ζητάτε από τους Ρώσους να αποχωρήσουν από την Ουκρανία και το πράττετε καθημερινά. Την ίδια στιγμή, ποτέ δεν ζητάτε από τη φίλη και σύμμαχό σας Τουρκία, για παράδειγμα, να αποσυρθεί από την Κύπρο. Όπως γνωρίζετε η Τουρκία κατέχει την Κύπρο για 40 χρόνια. Ποια η διαφορά ή οι διαφορές μεταξύ των δύο περιπτώσεων;».
Η κ. Χαρφ απάντησε ότι «υπάρχουν πολλές διαφορές που θα ήταν ευτυχής να συζητήσει. Στην περίπτωση της Κύπρου, υποστηρίζουμε πλήρως την συνεχιζόμενη διαδικασία υπό την αιγίδα των καλών υπηρεσιών των Ηνωμένων Εθνών. Έχουμε προτρέψει και τα δύο μέρη ν’ αδράξουν την ευκαιρία για να επιτύχουν πραγματική και ουσιαστική πρόοδο στην κατεύθυνση μιας διευθέτησης, η οποία επανενώνει το νησί ως μία διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Εμείς ως ΗΠΑ, είμαστε πρόθυμες να βοηθήσουμε με όποιο τρόπο βρούμε χρήσιμο».

Πρόσθεσε ότι γνωρίζει πως «υπάρχουν ισχυρά συναισθήματα για το θέμα αυτό, αλλά υπάρχει μία διαδικασία σε εξέλιξη για να βρεθεί λύση. Υποστηρίζουμε πλήρως αυτήν τη διαδικασία και μπορούμε να βοηθήσουμε μ’ όποιον τρόπο μπορούμε. Όμως, είναι εντελώς διαφορετική κατάσταση», κατέληξε. Ώστε, λοιπόν, άλλο Ουκρανία άλλο Κύπρος. Και εκείνη η αναφορά Μπάιντεν στον «νέο, ισχυρό εταίρο των ΗΠΑ στην περιοχή;». Μάλλον για Κύπρια… εταίρα θα εννοούσαν κι εμείς δεν το καταλάβαμε…
Σ.Ι.

Όταν τα παιδιά πεινάνε...
Νομίζω αρκετά ασχοληθήκαμε με το θέμα της διδασκαλίας της Ομοσπονδίας στα σχολεία μας. Ακούσαμε όλες τις απόψεις, τις αναλύσεις, τις διαφωνίες, τις παραφωνίες κλπ. Πέρα, όμως, από το τι διδάσκονται τα παιδιά μας στα σχολεία, υπάρχει και το θέμα σε ποια κατάσταση πηγαίνουν τα παιδιά μας στα σχολεία. Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε η Επίτροπος Προστασίας των Δικαιωμάτων του Παιδιού, Λήδα Κουρσουμπά, δεκατρείς χιλιάδες παιδιά δεν έχουν να φάνε, χιλιάδες άλλα κινδυνεύουν να ζήσουν χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα, ένεκα της αδυναμίας των γονέων τους να πληρώσουν τις οφειλές τους, και γενικά πολλές χιλιάδες μαθητές ζούνε στο πετσί τους καθημερινά τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης.

Η κ. Κουρσουμπά ανέδειξε και έναν άλλο σοβαρό παράγοντα: «Εμένα αυτό που με ανησυχεί είναι οι ψυχολογικές επιπτώσεις που έχει αυτή η κατάσταση στα παιδιά, ένα τεράστιο κομμάτι που διαφεύγει πολλών. Για το θέμα μίλησα στον Υπουργό Παιδείας και τοποθετήθηκα και στη Βουλή. Είναι κάτι που πρέπει να προσέξουμε». Ναι, είναι κάτι που πρέπει όχι μόνο να προσέξουμε, αλλά και να εγκύψουμε όλοι με στοργή και αγάπη. Κυβέρνηση, κόμματα, οργανώσεις, ΜΜΕ έχουμε χρέος απέναντι σ’ αυτά τα παιδιά, που είναι το μέλλον του τόπου. Αν δεν μπορέσουμε να τους προσφέρουμε ένα υποφερτό παρόν, για ποιο μέλλον μιλάμε;
ΜΠΟΞΕΡ