Ικανοποιημένοι, όπως πάντα...
Μην έχετε ελπίδες ότι τα κόμματά μας θα αλλάξουν νοοτροπίες, παρά τον πρωτοφανή βιζινόπατσο που έφαγαν από τους πολίτες στις Ευρωεκλογές της Κυριακής. Από το ίδιο κιόλας βράδυ των εκλογών, εξέφρασαν όλοι την... ικανοποίησή τους για το αποτέλεσμα, έστω και αν όλοι βγήκαν χαμένοι. Ακόμα και ο ΔΗΣΥ, που κατέγραψε το υψηλότερο ποσοστό. Στην ουσία, όμως, σε πραγματικούς αριθμούς στο σύνολο των Κυπρίων ψηφοφόρων και όχι μόνο των ψηφισάντων, ο ΔΗΣΥ μόλις εξασφάλισε ένα ποσοστό 16%! Ο Αβέρωφ εξέφρασε την ικανοποίησή του για το ποσοστό και το ερμήνευσε ως ψήφο εμπιστοσύνης στην πολιτική της Κυβέρνησης.

Το ΑΚΕΛ ήταν τόσο ενθουσιασμένο που κατάφερε στο τσακ να μην χάσει τη δεύτερη έδρα, που κουβάλησε Εδονόπουλα με τα λάβαρά τους στο Συνεδριακό για να φωνάζουν «Και τώρα και πάντα ΑΚΕΛ, ΑΚΕΛ, ΑΚΕΛ»! Ο Νικόλας έδειξε ικανοποιημένος που το ΔΗΚΟ κατέγραψε το χαμηλότερο ever ποσοστό σε εκλογές, με τη δικαιολογία ότι το ποσοστό απωλειών ήταν μικρότερο από των άλλων κομμάτων. Η ΕΔΕΚ, που συνέπραξε με τους Οικολόγους, είδε τα ποσοστά της να παθαίνουν καθίζηση, αλλά είναι ικανοποιημένη επειδή ο... ενδιάμεσος χώρος ως σύνολο πήγε καλά. Η Συμμαχία Πολιτών είναι κι αυτή ευχαριστημένη που κατέγραψε υψηλό ποσοστό, έστω κι αν δεν κατάφερε να εκλέξει ευρωβουλευτή. Όλοι ικανοποιημένοι, λοιπόν. Κι όταν είσαι ικανοποιημένος, γιατί να αλλάξεις αυτό που σε αφήνει ικανοποιημένο;
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

Πήραν το μήνυμα, αλλά θα το... ξεχάσουν
Έξι στους δέκα ψηφοφόρους δεν πήγαν να ψηφίσουν στις Ευρωεκλογές, απαξιώνοντας επιδεικτικά το πολιτικό σύστημα και τα κόμματα. Κάπου 340.000 Κύπριοι προτίμησαν τον καναπέ τους ή τη θάλασσα ή μια καφετέρια ή μια ωραία σουβλούδα στα ορεινά. Όλα τα κόμματα πήραν, όπως μας είπαν, το μήνυμα της τεράστιας αποχής (56%) και προβληματίζονται. Την ίδια ώρα, επιχείρησαν να παρηγορηθούν, υποδεικνύοντας ότι η αποχή είναι πανευρωπαϊκό πρόβλημα. Ναι, είναι πανευρωπαϊκό, αλλά ανέκαθεν ο Κύπριος ήταν περισσότερο πολιτικοποιημένος από τους άλλους Ευρωπαίους και κατέγραφε υψηλά ποσοστά προσέλευσης στην ττενέκκα.

Γι’ αυτό είναι και πιο «αντιναχτό» το μήνυμα που έστειλε σε αυτές τις εκλογές. Κάτι που ανάγκασε τα κόμματα να υποσχεθούν ότι θα προχωρήσουν σε τομές για εξυγίανση του πολιτικού συστήματος και βελτίωση των θεσμών. Αλλά υποσχέσεις που παραμένουν ανεκπλήρωτες ακούμε από τους πολιτικούς κάθε φορά που έχουμε εκλογές. Μια από τις υποσχέσεις αυτές, για καθιέρωση της οριζόντιας ψηφοφορίας, ριχνόταν σε βαθύ πηγάδι και ανασυρόταν λίγο πριν από τις εκλογές, για να μας πούνε τα κόμματα ότι δεν ήταν σωστό να την ψηφίσουν προεκλογικά. Και όμως η οριζόντια ψηφοφορία θα μπορούσε να μειώσει το ποσοστό της αποχής των πολιτών. Θα τολμήσουν, άραγε, τα κόμματα να υιοθετήσουν δραστικά μέτρα και να πάρουν αποφάσεις που θα μπαίνουν βαθιά μέχρι τη ρίζα του προβλήματος και των αιτίων της αποχής; Ή θα περιοριστούν σε απλό... κομματικό μπότοξ, μέχρι τις επόμενες εκλογές που θα τους γράψουν πάλι οι πολίτες;
ΜΠΟΞΕΡ

Θυμήθηκαν πάλι τον «ενδιάμεσο»
Αμέσως μετά τις Ευρωεκλογές και τη μείωση των ποσοστών του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ (κυρίως αυτής) άρχισε και πάλι να ψέλνεται το τροπάριο του «ενδιάμεσου χώρου». Πρώτος ο Γιαννάκης Ομήρου, από το ίδιο κιόλας βράδυ των εκλογών, δήλωσε: «Το εκλογικό αποτέλεσμα, πέραν των επιμέρους ποσοστών καταδεικνύει ότι οι πολίτες που στήριξαν τον ενδιάμεσο πολιτικό χώρο στέλλουν ένα σαφές μήνυμα για ευρύτερη συνεργασία των κομμάτων που το συναποτελούν». Δεν ξέρω τι λένε επ’ αυτού ο Νικόλας και ο Λιλλήκας, αλλά αν θυμηθούμε τι έγινε στις προεδρικές εκλογές, πριν από ένα μόλις χρόνο, με τη φαρσοκωμωδία των αποτυχημένων προσπαθειών για κοινό υποψήφιο του κέντρου, δεν πολυπιστεύουμε ότι αυτή τη φορά θα τα βρούνε.

Στο Κυπριακό, εντάξει, κουτσά-στραβά έχουν παρόμοιες θέσεις ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ και Συμμαχία Πολιτών. Αλλά στην οικονομία, πώς θα συμβιβαστούν οι αντιμνημονιακές απόψεις του Λιλλήκα και της ΕΔΕΚ με τις θέσεις του Νικόλα που είναι σαφώς υπέρ της εφαρμογής του μνημονίου; Από την άλλη, πώς θα υπάρξει συνεργασία της ΕΔΕΚ με ένα Κίνημα, το οποίο κόντεψε να της φάει την έδρα στο Ευρωκοινοβούλιο και το οποίο κανονικά...δεν θα έπρεπε να υπάρχει στο πολιτικό σκηνικό, αφού ο Γ. Λιλλήκας διαβεβαίωνε τους Εδεκίτες (και τους Δηκοϊκούς) ότι δεν θα προχωρούσε στην ίδρυση κόμματος; Λιγάκι δύσκολο, λοιπόν, το...συνοικέσιο, με μια νύφη και... τρεις γαμπρούς. Και μάλιστα φιλόδοξους.
ΚΥΠΡΟΦΡΕΝΗΣ

«Το κόμμαν τζιαι τ’ αμμάθκια σας»
Ο Δημήτρης Χριστόφιας, σε ανύποπτο χρόνο είχε έντονα υποβάλει στους συντρόφους του πως πρώτη έγνοια πρέπει να είναι το ΑΚΕΛ. «Το κόμμαν τζιαι τ’ αμμάθκια σας», τους υπέδειξε και φαίνεται πως επαληθεύεται. Λογικά, το ΑΚΕΛ έπρεπε να φάει έναν βουζουνόπατσον και να κάνει χρόνια να συνέλθει, εξαιτίας της πενταετούς διακυβέρνησης Χριστόφια και όλων των δεινών που επισώρευσε στον τόπο. Λογικά, επίσης, τα μέλη και οι συμπαθούντες το ΑΚΕΛ έπρεπε να στραφούν αλλού, προς άλλες όμορες δυνάμεις.

Όμως, δεν πρέπει να υποτιμάται ούτε και να παραγνωρίζεται ο ισχυρός ακόμα κομματικός μηχανισμός όπως και εκείνος ο αήττητος, ακόμα, «κομματικός πατριωτισμός». Για το ΑΚΕΛ ήταν ένα ισχυρό στοίχημα να κρατήσει όσο το δυνατόν τα ποσοστά του. Σημείωσε πτώση αλλ’ αυτή, λογικά, έπρεπε να ήταν μεγαλύτερη από τις οκτώ ποσοστιαίες μονάδες που έχασε. Τελικά, σε αυτό τον τόπο, οι αλλαγές κινούνται με βήμα σημειωτόν αντί με ζείδωρες εκτινάξεις. Το «κόμμαν» εξακολουθεί ακόμα να είναι ο… θεός για πολλούς και για έναν άλλο, πολύ σημαντικό λόγο: Δεν έχουν εκείνες τις εναλλακτικές επιλογές που θα κατανικήσουν την επιθυμία ή και την πρόθεση να ψηφιστεί ξανά το «κόμμαν».
Σ.Ι.

Έξι στους δέκα ψηφοφόρους
Η αποχή από τις κάλπες δεν είναι λύση στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος. Όμως, οι πολίτες είναι θυμωμένοι, οργισμένοι, απογοητευμένοι, απελπισμένοι για μια πλειάδα λόγων που σχετίζονται με το σάπιο, ξεπερασμένο, απαρχαιομένο κυπριακό πολιτικό σύστημα, με τους πολιτικάντηδες, με τη δημαγωγία, τον λαϊκισμό, τον ξύλινο λόγο, την αθέτηση υποσχέσεων, την ανυπαρξία μηνυμάτων και την έλλειψη οραμάτων, που θα βγάλουν τον τόπο και τους ανθρώπους από τα αδιέξοδα και την κρίση.

Και, φυσικά, είναι εξωγενείς παράγοντες, όπως η συμπεριφορά της Ευρώπης (και του ΔΝΤ) έναντι της Κύπρου για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Όλα αυτά, όμως, και πολλά άλλα δεν δικαιολογούν την τρομακτική αποχή που σημειώθηκε προχθές. Οι πολίτες θέλησαν να στείλουν μηνύματα και να εκφράσουν την αγανάκτησή τους. Τώρα εναπόκειται στα κόμματα αν θα κατανοήσουν επιτέλους αυτά τα μηνύματα και αν θα αλλάξουν νοοτροπίες, συμπεριφορές, τεχνοτροπίες και πρακτικές που μέχρι σήμερα ήταν απρόσοδες και αδιέξοδες, προκλητικές για τους πολίτες. Όταν έξι στους δέκα ψηφοφόρους απαξιώνουν το αναφαίρετο δικαίωμά τους να αποφασίσουν ποιοι θα τους εκπροσωπούν στο Ευρωκοινοβούλιο, τότε έχουμε σοβαρότατο πρόβλημα. Αφορά όλους, όχι μόνο τα κόμματα.
Σ.Ι.

«Υποσχέσεις που δεν υλοποιούνται…»
Πρέπει να παραδεχτούμε: Η δήλωση του προέδρου του ΔΗΣΥ, Αβέρωφ Νεοφύτου, ευθύς μετά την οριστικοποίηση των αποτελεσμάτων των ευρωεκλογών και του ποσοστού του κόμματος, ήταν μετρημένη και συνετή. Δεν παρέλειψε, όμως, μιαν ευθεία μπηχτή για τον πρόεδρο Αναστασιάδη. Είπε: «Στις ευρωεκλογές σημειώθηκε το μεγαλύτερο μέχρι τώρα ποσοστό αποχής. Η αποχή στέλνει το δικό της ηχηρό μήνυμα προς όλους μας. Και στην Κύπρο και στην Ευρώπη. Επιβεβαιώνει την απώλεια αξιοπιστίας της πολιτικής, όπως γινόταν μέχρι σήμερα, σε σημαντικό μέρος της κοινωνίας μας. Αυτή την πραγματικότητα τονίζω συνεχώς, παρά τις επικρίσεις που δέχομαι γι' αυτό. Υποσχέσεις που δεν υλοποιούνται, ξύλινος πολιτικός λόγος, αδυναμία ανάληψης πολιτικού κόστους, έσπρωξαν μακριά τους πολίτες από την εκλογική διαδικασία».

Ποιος δεν υλοποιεί υποσχέσεις και δεσμεύσεις του; Μα, ο Ν. Αναστασιάδης. Ποιοι αδυνατούν να αναλάβουν πολιτικό κόστος; Μα, υπουργοί της κυβέρνησης, εκτός πολλών άλλων. Ανεξάρτητα από αυτά, ο Αβέρωφ κινήθηκε σε μετρημένα, συναινετικά πλαίσια. Δεν είναι καιρός…θριαμβολογίας, όπως επιπόλαια τιτλοφορούσε προεδρική θεραπαινίς, αλλά της μελέτης για τα αίτια της αποχής και της απαξίωσης της πολιτικής και των πολιτικών.
Σ.Ι.