Επομένως: Όσοι εντός του κυβερνώντος ΔηΣυ διαφωνούν με τους Αβέρωφ - Τορναρίτη στο Κυπριακό, όσοι εντός ΑΚΕΛ διαφωνούν επί του ιδίου θέματος με τους Άντρο - Χριστόφια και όσοι στους Οικολόγους, στο ΕυρωΚο, στην ΕΔΕΚ, στη Συμμαχία Πολιτών, στο ΔΗΚΟ, πράγματι επιμένουν για μια νέα, κοινή Εθνική Στρατηγική Ελλάδος και Κύπρου, απεγκλωβισμένη (α) από την 38χρονη υποταγή στο τουρκικό τρόπαιο της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας και (β) απ’ τις «διακοινοτικές» διαδικασίες διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας τής 23ης Μαΐου 2008 των Χριστόφια - Ταλάτ και 11ης Φεβρουαρίου 2014 των Αναστασιάδη - Έρογλου, συνεπείς εάν θέλουν να είναι στην απόφαση που έλαβε ιδιοχείρως κι αυτοπροσώπως 24 Απριλίου 2004, με το ΟΧΙ, το 76% του κυπριακού Ελληνισμού, έχουν ΤΩΡΑ έναν σημαντικό σύμμαχο, εκφραστή, εντός του κυβερνώντος πλέον, στο ελλα-δικό μας κράτος, ΣΥΡΙΖΑ:

Δυο μέρες μετά που το εκλογικό μας εν Ελλάδι σώμα, έδωσε την εξουσία στον κ. Τσίπρα και στους ΣΥΡΙΖΑ - ΑνΕλ, 62 επώνυμα στελέχη του 1ου, μέλη της κεντρικής επιτροπής, βουλευτές, ευρωβουλευτές κ.ά. στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, έσπευσαν να δημοσιοποιήσουν ένα πολύ σημαντικό κείμενό τους (της 24.7.14) για την αναγκαία, κοινή, Ελλάδος - Κύπρου, Στρατηγική στο Κυπριακό. Εναντίον και προς παράκαμψη της «αδιέξοδης μέχρι σήμερα εφαρμοζόμενης πρακτικής». Μία πρόταση η οποία, όπως το κείμενο γράφει, «απαιτώντας μια γενναία εκ νέου τοποθέτηση στο όλον πρόβλημα, μακριά από τις λογικές εκείνες που τείνουν και μάλιστα επιμένουν να παρουσιάζουν το Κυπριακό ως πρόβλημα απλής δικοινοτικής διαμάχης», εκθέτει ως αδιέξοδες -που, όντως, είναι, επί 40 χρόνια- τις λογικές ΔηΣυ-ΑΚΕΛ για τον «μόνο δρόμο» της υποταγής, των κ.κ. Αβέρωφ, Άντρου κλπ νυν και πρώην κυβερνώντων...

Γράφει και τα εξής το Κείμενο των 62: «Χρειάζεται να αποκτήσουμε μια στρατηγική πολύπλευρης σύγκλισης Ελλάδας και Κύπρου. Αλληλεγγύης, αδελφικής συμπαράταξης χωρών, κοινωνιών και κινήματος, ενάντια στις γεωπολιτικές επιβουλές, για την αποτίναξη των δεσμών της Τρόικας και των Μνημονίων. Να αποτελέσει η Ελλάδα με την Κύπρο έναν πυρήνα αντίστασης, που, απευθυνόμενος στις χώρες και τους λαούς του ευρωπαϊκού Νότου και της Μεσογείου, να σημάνει την απαρχή μιας διαφορετικής πορείας για του λαούς και τους εργαζόμενους ολόκληρης της Ευρώπης […] Η Κυπριακή Δημοκρατία άντεξε στην απόπειρα κατάργησής της μέσω του Σχεδίου Ανάν […] Η αντικατάστασή της από δύο προτεκτοράτα, συγκροτημένα σε εθνο-θρησκευτική βάση, όχι μόνο δεν συνιστά επανένωση του νησιού, αλλά σημαίνει την οριστική υπαγωγή του σε καθεστώς πολλαπλής, νεο-αποικιακής δουλείας και λεηλασίας των φυσικών του πόρων»…

Δεν είναι το κείμενο αυτό, κοινή συναντίληψη των συναποτελούντων τον ΣΥΡΙΖΑ. Και διακυβεύεται κατά πόσον θ’ αποτελεί την κυβερνητική πολιτική του Πρωθυπουργού Τσίπρα. Μπορούν, άραγε, οι αναφερθέντες στην 1η παράγραφο Έλληνες Κύπριοι να συμβάλουν ως προς τούτο;
ΛΑΖΑΡΟΣ Α. ΜΑΥΡΟΣ