Στην πραγματικότητα οι δύο πολιτικοί χώροι ουδέποτε απομακρύνθηκαν όσον αφορά την ουσία του κυπριακού προβλήματος και τη φιλοσοφία μέσα από την οποία το αντικρίζουν.

 

Απλώς, οι πολυμέτωπα ενεργείς διακεκαυμένες ζώνες της εσωτερικής αντιπαράθεσης, με την Εζεκία Παπαϊωάννου να κηρύττει, από καιρού, έναν εφ’  όλης της ύλης «ανένδοτο» εναντίον του Προέδρου Αναστασιάδη (προεξάρχοντος του εθνικού προβλήματος) και την Πινδάρου να αμύνεται, εκάστοτε, από τα χαρακώματα της υπεράσπισης του κυβερνητικού έργου, έκρυπταν κάτω από τον ορυμαγδό και τη στάχτη των δημόσιων αντεγκλήσεων τις αδιατάραχτες και ομόγνωμες συμπλεύσεις τους.

Βεβαίως, ο Πρόεδρος του ΔΗΣΥ είχε, αυτήν τη φορά, κάτω από τα πόδια του, ένα μακρύτερο, από το σύνηθες, ακροβατικό διάνυσμα για να ισορροπήσει, ανάμεσα στις, σχεδόν ταυτιζόμενες, προσεγγίσεις του ΑΚΕΛ με τις τουρκικές θέσεις, ιδιαιτέρως, δε, όσον αφορά τα τεκταινόμενα στο Κραν Μοντανά, τις ευθύνες για την κατάρρευση των συνομιλιών και τη μη επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για τρία ολόκληρα χρόνια, και στις προεδρικές «μετατοπίσεις» προς σχεδόν – σύμφωνα με τις κατηγορίες των πολιτικών αντιπάλων του – «απορριπτικές» και «εθνικιστικές» θέσεις (sic).

Διαβάστε περισσότερα στη «Σημερινή» που κυκλοφορεί.