Το ΔΗ.ΚΟ. θα συνεχίσει την πορεία της ευθύνης, την πορεία της εθνικής συνεννόησης, της πολιτικής συναντίληψης, της κοινωνικής συναίνεσης, επεσήμανε από το βήμα του Παγκύπριου Συνεδρίου του κόμματος ο πρόεδρος, Μάριος Καρογιάν.
Το ΔΗ.ΚΟ., είπε, έχει πλήρη επίγνωση των ευθυνών και των καθηκόντων του σε αυτή την τόσο κρίσιμη περίοδο για την Κύπρο και τείνει χέρι φιλίας και συνεργασίας προς όλες τις πολιτικές δυνάμεις με μοναδικό στόχο τη σωτηρία της πατρίδας.
Πρέπει να καταφέρουμε, επεσήμανε ο Μάριος Καρογιαν, να υπερασπιστούμε και να διεκδικήσουμε τα εθνικά μας δίκαια και μια δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση του κυπριακού προβλήματος που να θέτει τέρμα στην τουρκική κατοχή, την τουρκική στρατιωτική παρουσία, τον εποικισμό και τη διαίρεση της Κύπρου.
Το ΔΗΚΟ, είπε αξιώνει ξεκαθάρισμα τόσο της βάσης της διαδικασίας, όσο και της βάσης της επιδιωκόμενης λύσης, προτού μπούμε σε μια νέα διαδικασία διαπραγματεύσεων.
«Ανήκω σε αυτούς που επέμειναν εξ αρχής ότι το σημερινό Καταστατικό και Ιδεολογικοπολιτικό Συνέδριο θα έπρεπε να προηγηθεί των εκλογών για την ηγεσία του Κόμματος μας», είπε ο κ. Καρογιαν.
«Πίστευα και πιστεύω ότι, χωρίς τη συζήτηση και τη λήψη αποφάσεων συλλογικής επικαιροποίησης και επιβεβαίωσης των αρχών, των αξιών, των προσανατολισμών, των επιλογών, των στόχων, της δομής, της λειτουργίας και της ιδεολογικής ταυτότητας του κόμματός μας, η αναμέτρηση των οποιωνδήποτε υποψηφίων για την Προεδρία του ΔΗΚΟ θα προσωποποιούσε κρισιμότατης σημασίας στρατηγικά προβλήματα και θα δημιουργούσε βαθειά ρήγματα στην ενότητα των δυνάμεών μας.
Η προσωποποίηση είναι μία βαριά πολιτική ασθένεια που αν δε θεραπευτεί θα οδηγήσει σε πλήρη παρακμή και το κόμμα μας και ολόκληρο το πολιτικό σύστημα», πρόσθεσε.
Όπως, είπε, σε πλήρη κατάρρευση θα το οδηγήσει η αναπαραγωγή αντιλήψεων, συμπεριφορών, πρακτικών και λειτουργιών που προκάλεσαν τη μεγάλη κρίση αντιπροσωπευτικότητας και αξιοπιστίας των τελευταίων ετών και που η σημερινή σαρωτική οικονομική κρίση ήρθε για να δείξει πόσο βαθειά και μοιραία υπήρξε.
Η οικονομική κρίση ήρθε για να σημάνει την ώρα της αλήθειας, επεσήμανε ο πρόεδρος του ΔΗΚΟ, εκφράζοντας το παράπονο ότι το κόμμα έμεινε μόνο του στην προσπάθεια για τη μετατροπή της κρίσης σε ευκαιρία εθνικής συνεννόησης, κοινωνικής συναίνεσης και συνολικού στρατηγικού επαναπροσδιορισμού.
«Το ΔΗ.ΚΟ. άρχισε μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές να κινείται αποφασιστικά προς αυτή την κατεύθυνση.
Να καταβάλλει συστηματικές και πεισματικές προσπάθειες να ξεπερασθούν οι διχασμοί του παρελθόντος και να αναληφθούν, πριν να είναι αργά, οι πρωτοβουλίες που θα συνέβαλλαν στην παραγωγή συνθέσεων αναγκαίων για το μέλλον μας.
Με παράπονο θα πω ότι σε αυτή την προσπάθεια το ΔΗ.ΚΟ. έμεινε μόνο του.Με παρρησία όμως θα αναγνωρίσω όχι μόνο τα δικά μου λάθη αλλά κυρίως το γεγονός ότι και το ΔΗ.ΚΟ. εξακολούθησε να αποτελεί μέρος ενός σε μεγάλο βαθμό απαξιωμένου κοινωνικά και αναποτελεσματικού πολιτικά κομματικού συστήματος».
Σχέσεις εξαργύρωσης ψήφων
Πέρα από τις αναμφισβήτητες ευθύνες που βαραίνουν την απελθούσα κυβέρνηση Χριστόφια και τον ίδιο τον προηγούμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, υπάρχουν οι διαχρονικές ευθύνες ενός πολιτικού συστήματος που κυριάρχησε επί σειρά δεκαετιών στηριζόμενο στις πελατειακές σχέσεις, είπε.
«Μέσα σε αυτές έχασαν την ουσία και την αξία τους οι ιδεολογικές αρχές. Μέσα από αυτές η διαπλοκή μπόρεσε να διαβρώσει κόμματα και κοινωνία και να διεισδύσει στο Κράτος. Να μετατρέψει τις πολιτικές σχέσεις σε σχέσεις συναλλαγής και ανταλλαγής αξιωμάτων, ρουσφετιών, χαριστικών ρυθμίσεων. Σε σχέσεις εκμαυλισμού και εξαγοράς συνειδήσεων και εξαργύρωσης ψήφων. Σε σχέσεις αλλοίωσης και αλλοτρίωσης του φρονήματος και ανοχής της διαφθοράς και της αδιαφάνειας. Σε σχέσεις αθέτησης υποσχέσεων και ματαίωσης των προσδοκιών των πολιτών.
Σε σχέσεις υποταγής του πολιτικού στο οικονομικό σύστημα που κανοναρχούσε μία μειοψηφία προνομιούχων και, όπως αποδείχτηκε, ασύδοτων και ασυνείδητων παραγόντων και κερδοσκόπων. Έτσι οδηγηθήκαμε στην πολιτική κρίση που προηγήθηκε της οικονομικής και ισοπέδωσε ιδεολογικές διαφορές και αξιακές κλίμακες».
Σηματοδοτώντας την κατάρρευση της Διοίκησης και την παρακμή της Δημοκρατίας μας, η τραγωδία στο Μαρί, τόνισε, επιβεβαίωσε την πολιτική απογοήτευση και πυροδότησε την κοινωνική έκρηξη".
Αναστολή της καταδίκης…
Η προσωρινή εκτόνωση της, έν αναμονή της πολιτικής αλλαγής, που επήλθε τελικά στις Προεδρικές εκλογές του περασμένου Φεβρουαρίου, δε σήμαινε τίποτα περισσότερο από μία αναστολή της καταδίκης ενός πολιτικού συστήματος που ολοκλήρωσε τον ιστορικό του κύκλο και εξάντλησε την υπομονή και την ανοχή των πολιτών, ανέφερε.
Αν δεν το καταλάβουμε, είπε, αν δεν πάρουμε τα μηνύματα των καιρών, το σημερινό κομματικό σύστημα θα συντριβεί από την κοινωνία. «Όχι μόνο από την οργή της.
Αλλά πρωτίστως από την ανάγκη της να εκφρασθεί από αυθεντικότερα, αντιπροσωπευτικότερα, πιο σύγχρονα και πειστικά σχήματα. Μακάρι η ηγεσία να ήταν το μόνο πρόβλημα των σημερινών κομμάτων! Μακάρι να άρχιζε και να τέλειωνε εκεί το ζήτημα της πολιτικής και οικονομικής μας κρίσης. Όποιος το πιστεύει είτε το κάνει εκ του πονηρού είτε δεν αντιλαμβάνεται το διακύβευμα.
Απλώς το ξορκίζει, Το φενακίζει, Το κρύβει κάτω από το χαλί. Άρα δε μπορεί να το διαχειρισθεί».
Το ΔΗ.ΚΟ. ανήκει στο Κέντρο.
Το κόμμα είπε ο Μ. Καρογιάν ανήκει στο κέντρο, ο σκληρός ιδεολογικός πυρήνας του οποίου είναι η πίστη στην αυτονομία της πολιτικής, η προσήλωση στην κοινωνική δικαιοσύνη και την κοινωνική συνοχή και η εμπιστοσύνη στις αρετές της μικτής οικονομίας.
Τα δυναμικά τμήματα της κοινωνίας χειραφετήθηκαν από το Κράτος και απομακρύνθηκαν από το Κέντρο, είπε. Αν όχι ιδεολογικά, πρόσθεσε, σίγουρα πάντως εκλογικά.
«Στην Κύπρο το Κέντρο άντεξε χάρις στο ΔΗ.ΚΟ., τις χαρισματικές ηγεσίες του, την ακτινοβολία της μακαριακής παράδοσης και τη σημασία του εθνικού ζητήματος, Διατήρησε μία δεσπόζουσα θέση ως ρυθμιστικός παράγοντας πολιτικών ισορροπιών και ως αναγκαίος κρίκος για τη διαμόρφωση κυβερνητικών πλειοψηφιών και συνθηκών πολιτικής σταθερότητας. Έπαψε όμως και εδώ να ασκεί ιδεολογική ηγεμονία. Επένδυε κυρίως στην εμβέλεια των ηγετών του.
Η έκλειψη του Σπύρου Κυπριανού και του Τάσσου Παπαδόπουλου από το πολιτικό προσκήνιο άφησε πίσω της ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Η συμμετοχή στην εξουσία λειτούργησε ως ενοποιητικός παράγοντας.
Αλλά ταυτόχρονα ήταν ένας ανασταλτικός παράγοντας για την εδραίωση του ΔΗ.ΚΟ. ως δυναμικού κοινωνικού κινήματος με σαφή ιδεολογικά χαρακτηριστικά.
Περιορίστηκε στη διαχείριση πελατειακών σχέσεων που όμως μείωναν τη δυναμική του και έφθειραν την ιδεολογική του υπόσταση. Τα μεγάλα κόμματα εξουσίας μπόρεσαν έτσι να αναπτυχθούν επωφελούμενα της συρρίκνωσης του Κέντρου και της απώλειας βασικών στοιχείων της ταυτότητας του ΔΗ.ΚΟ.
Μακριά από την εξουσία το ΔΗ.ΚΟ. δε μπόρεσε να ξαναβρεί το δρόμο της πολιτικής αυτονομίας», παραδέχθηκε.
Πρόσθεσε ότι μετεξελίχθηκε σε ένα κόμμα αξιωματούχων με ανταγωνιστικές σχέσεις και προσωπικές ατζέντες χωρίς αξιακές αναφορές και στρατηγικές θέσεις έξω από αυτές που σχετίζονταν με το κυπριακό και όριζαν τη διακριτή ταυτότητα του στο πολιτικό σκηνικό.
Το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, ανέφερε, βρήκε έτσι το χώρο του Κέντρου ανοχύρωτο μπροστά στην κυριαρχία των αγορών και την επέλαση του λαϊκισμού της άκρας δεξιάς και της νεοκομμουνιστικής αριστεράς.
«Ταυτόχρονα όμως η ασυδοσία των αγορών και τα αδιέξοδα των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων επανέφεραν στην επικαιρότητα την ανάγκη ενίσχυσης του ρόλου του Κράτους και ρύθμισης των κοινωνικών και οικονομικών σχέσεων.
Η ιδεολογία του κοινωνικού Κέντρου που προσδιορίζει την ταυτότητα του ΔΗ.ΚΟ. έχει ξανά τις αντικειμενικές προϋποθέσεις να κυριαρχήσει».
Οι τρεις επιλογές
Ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ αναφέρθηκε σε τρείς επιλογές
«Η πρώτη είναι να συνεχίσουμε σα να μη συμβαίνει τίποτα στη χώρα και τον κόσμο μας δίνοντας μάχες οπισθοφυλακής για τη νομή της εξουσίας, τη συντήρηση των δυνάμεων της κομματικής πελατείας και την ικανοποίηση των προσωπικών μας μωροφιλοδοξιών
Η δεύτερη είναι να μείνουμε μεσοστρατίς, άβουλοι, αμήχανοι και μοιραίοι, αρκούμενοι σε μεσοβέζικες λύσεις, μίζερες καταστάσεις και μετριοκρατικές αντιλήψεις. Να αφήσουμε, δηλαδή, το χρόνο να αποφασίσει πότε θα μας διαλύσει ως εκπροσώπους ενός κοινωνικού κενού και ενός ιδεολογικού τίποτα.
Η τρίτη επιλογή είναι η πιο δύσκολη αλλά και η μόνη ελπιδοφόρα. Είναι η επιλογή της αλλαγής και της ανατροπής. Είναι η επιλογή της συλλογικής προσπάθειας να ανακτηθεί ο καθοριστικός ρόλος του ΔΗ.ΚΟ».
