«Μαύρο θα ρίξει και το μάτι μας, μισθοσυντήρητων και συνταξιούχων, ώσπου να ξαναδούμε ευρώ»

Αγαπημένα φιλαράκια, ομοιοπαθείς της συνομοταξίας των μη εχόντων μηδέ κατεχόντων, σόρι (που λέμε και σε άπταιστα… αρχαία ελληνικά), αλλά, μάλλον θα σας πικράνουμε. Καθότι, καλά ήταν κάμποσες μέρες τα φωτάκια, τα δεντράκια, οι Αγιοβασίληδες, τσόνταρε στο σκηνικό κι η παγωνιά, δώρο θεόσταλτο (κάτι σαν το φυσικό αέριο) που ήρθε να τονώσει το θρησκευτικό συναίσθημα των ημερών.

Μας έριξε κι η γη ένα ταρακούνημα, έτσι για να μην ξεχνιόμαστε ποιος είναι ο τελικός προορισμός του ταξιδιού! Κάτι έγινε και με τους δέκατους τρίτους, όσοι πήρανε-πήρανε, ώς του χρόνου μόνο Εκείνος εκεί ψηλά ξέρει, αν θα 'χουμε τέτοιο δώρο, αν μπορεί κι Αυτός να προβλέψει, έτσι που τα κάναμε. Για την ώρα, προσφορές να δίνει στα κοινωνικά παντοπωλεία, κι αντοχή σ' αυτούς που φρόντισαν όσους δεν είδαν ευρώ στην τσέπη τους και στις χιλιάδες εθελοντές που σκίστηκαν να ντύσουν όπως μπορούσαν κάποιους που ξέμειναν κι από ρούχα. Ναι, πέστε μας τώρα πως τα λέμε κι αλατοπιπερωμένα κι υπερβολικά! Μη σας λάχει να δείτε και να φρίξετε!

Τέλειωσαν οι χαιρετούρες
Τέλος πάντων, τελείωσαν οι χαιρετούρες, οι επισκέψεις, όσοι καταφέρανε να χαρούνε στο δοντάκι τους γαλοπούλες και μελομακάρονα και κουραμπιέδες χαρήκανε, τελείωσε κι η ιστορία με τους λουκουμάδες, άντε ας ευχηθούμε του χρόνου με τα καλύτερα. Μα, ποιου χρόνου; Εδώ έχουμε μπροστά μας τα δύσκολα. Λυπούμαστε που θα σας θυμίσουμε εκείνο το ανέκδοτο με τη φράση «Τα κεφάλια μέσα», συγγνώμη αν δεν το ξέρετε, δεν γράφεται σε εφημερίδα, ψάξτε, κάποιος θα σας το μεταφέρει.

Μα ήρθε η ώρα να το φωνάξουμε το σύνθημα. Καθότι, μακρύς σαν λαιμός καμηλοπάρδαλης ο Γενάρης, με μισθούς και συντάξεις κι επιδόματα κουτσουρεμένα, με τις τιμές των καυσίμων να μας βγάζουν τη γλώσσα από ψηλά, με τις άδειες, τις ασφάλειες του κάθε σαράβαλου που επιμένει να το παίζει αυτοκίνητο (ναι, υπάρχουν κι απ' αυτά) να περιμένουν ανανέωση, με τις αυξήσεις σ' όλα τα είδη που θα ακολουθήσουν όπου να 'ναι, για να πάρουν πίσω το αίμα τους οι μαγαζάτορες μετά τις εκπτώσεις, το μέλλον του ισχνού βαλαντίου σκοτεινό. Μαύρο θα ρίξει και το μάτι μας, μισθοσυντήρητων και συνταξιούχων, ώσπου να ξαναδούμε ευρώ.

Γι' αυτό σας λέμε, κουράγιο, ανάσα βαθιά και «τα κεφάλια μέσα». Προσευχούλα στον Ύψιστο να μας φροντίσει κι αυτήν τη φορά -τόσες φορές πώς το 'κανε δηλαδή;- θα βοηθούσε. Τα χέρια μακριά απ' τις τσέπες, ταξίδια στ' όνειρο κάντε όσα θέλετε, δωρεάν είναι. Για ταξιδάκι στον ξύπνιο υπάρχει και το Λόττο, όπως είπε κι ο αρμόδιος Υπουργός.

Άρχισε να μεγαλώνει κι η μέρα -δεν μας έφτανε το σκοτάδι το μέσα μας, το 'χαμε κι απ' έξω τόσον καιρό- όπου να 'ναι θ' ανθίσουν οι μυγδαλίτσες, στην Αθαλάσσα θα φανούν οι πρώτες ανεμώνες (κοντά τα χέρια, ε!) κι εμείς θα θυμηθούμε τον Νιόνιο. Εκείνος έλεγε για κάποιο χειμώνα, εμείς έχουμε πηδήξει άλλα κι άλλα, εδώ θα κωλώσουμε, συγγνώμη κιόλας. Ας παρηγορηθούμε μ' εκείνο το «Ακόμα τούτη η Άνοιξη, ραγιάδες, ραγιάδες, τούτο το καλοκαίρι». Α, έχουμε ένα κρατούμενο στο χέρι, οι αστρολόγοι λένε πως από το καλοκαίρι λίγο-λίγο θα φτιάχνουν τα πράματα. Πώς, μόνο εκείνοι ξέρουν. Εμείς, για την ώρα, μόκο, όπως λένε οι μάγκες τη σιωπή. Ως πότε; Θα δείξει! Αν δεν βρέξει, θα χιονίσει!