Για αυξημένους κινδύνους εφαρμογής δεύτερου και τρίτου μνημονίου σε περίπτωση διαχείρισης του από μια πιθανή κυβέρνηση του ΔΗΣΥ και του Ν. Αναστασιάδη, έκανε λόγο ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ Γιώργος Λουκαΐδης. Όπως είπε, η πιθανότητα να υπάρξει δεύτερο και τρίτο μνημόνιο έχει να κάνει με την ουσία των μέτρων του πρώτου μνημονίου, με την προοπτική εφαρμογής του μνημονίου και με τη διαχείριση που θα γίνει συνολικότερα τα επόμενα χρόνια.

«Αν η διαχείριση αυτή θα εκφραστεί με την μορφή του άλλοθι από κάποιους για να εφαρμόσουν ακόμα πιο σκληρά νεοφιλελεύθερα μέτρα υφεσιακού χαρακτήρα, και αυτό είναι που εμείς λέμε ότι θα πράξει μια πιθανή Κυβέρνηση του ΔΗΣΥ και του Ν. Αναστασιάδη, τότε ναι οι κίνδυνοι επαυξάνονται σημαντικά για να πάμε σε ένα δεύτερο ή και σε ένα τρίτο μνημόνιο», ανέφερε.

Πρόσθεσε ότι αν γίνει μια σωστή διαχείριση με κοινωνική ευαισθησία με μέτρα που θα ενισχύουν την ανάπτυξη παρά την δυσκολία που υπάρχει, με μέτρα που φέρνουν πόρους μέσα από ξένες επενδύσεις, που θα ενισχύουν την έρευνα και την καινοτομία, τότε να «μπορούμε να αισιοδοξούμε ότι δεν θα μπούμε σε έναν φαύλο κύκλο μνημονίων όπως συνέβη σε άλλες περιπτώσεις». Αυτή η δεύτερη πρόταση, είπε, είναι αυτή που καταθέτει ο υποψήφιος Πρόεδρος Σταύρος Μαλάς.

Περαιτέρω, ο κ. Λουκαΐδης έκανε λόγο για εργολαβική προσπάθεια βάναυσης διαστρέβλωσης της αλήθειας ως προς την αιτία προσφυγής στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, από το «νεοφιλελεύθερο μπλοκ προεξάρχοντος του ΔΗΣΥ». Πρόσθεσε ότι ο πραγματικός λόγος προσφυγής στον ΕΜΣ καταδείχθηκε σε αναφορές των Μάρτιν Βέρβεϊκ, Τσιάρλς Νταλάρα, αναφορά των Financial Times και πολλών άλλων, αλλά και σε χθεσινή δήλωση του Έλληνα Πρωθυπουργού στην εφ. Σημερινή ότι «η ελληνική κρίση χρέους πέρασε από τις κυπριακές τράπεζες και στην Κύπρο».

Ανέφερε ότι εκτός, από το νεοφιλελεύθερο μπλοκ στην Κύπρο, όλοι γνωρίζουν ότι μια σειρά από χώρες έχουν πολύ χειρότερους δημοσιονομικούς δείκτες από την Κύπρο, αλλά καμιά ανάγκη προσφυγής στον ΕΜΣ δεν υπάρχει από πλευράς τους. Πρόσθεσε ότι οι άριστοι δημοσιονομικοί δείκτες της Ιρλανδίας, του 25% δημόσιου χρέους και του σταθερού δημοσιονομικού πλεονάσματος ως το 2007 με μέσο όρο 1,6%, δεν την διαφύλαξαν από την αναγκαστική προσφυγή στον ΕΜΣ το 2008, όταν χρειάστηκε να στηρίξει τον επίσης τεράστιο τραπεζικό της τομέα.