Η μικρή μας πατρίδα έχει δικαίωμα να ζήσει ελεύθερη σε συνθήκες ειρήνης και ευημερίας και δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ την προσπάθεια να πετύχουμε τους στόχους αυτούς, δήλωσε ο Διευθυντής του Γραφείου του Προέδρου της Δημοκρατίας Παναγιώτης Αντωνίου, προσθέτοντας ότι με σύνεση και σωφροσύνη, πείσμα και αποφασιστικότητα συνεχίζουμε τον αγώνα μας για την εξεύρεση μιας μόνιμης, δίκαιης και βιώσιμης λύσης του Κυπριακού.
Σε ομιλία του στο εθνικό μνημόσυνο των πεσόντων και σφαγιασθέντων και στη δέηση υπέρ ανευρέσεως των αγνοουμένων Τραχωνιτών, ο κ. Αντωνίου ανέφερε ότι έχουμε διακηρύξει πολλές φορές και με κάθε καθαρότητα ότι επιθυμούμε συνέχιση του διαλόγου.
“Όχι όμως κάτω από το κράτος των εκβιασμών και των νέων απαράδεκτων προκλήσεων της Τουρκίας με τις νέες παραβιάσεις της κυριαρχίας μας και της διεθνούς νομιμότητας. Μέσα από τη νέα εξωτερική πολιτική που εφαρμόζουμε και τις συμμαχίες που συνάπτουμε επιδιώκουμε να φτάσουμε στη λύση που θα εξασφαλίζει τη φυσική συνέχεια του ελληνισμού στον τόπο που για περισσότερες από τρείς χιλιετίες βρίσκεται και δημιουργεί. Να προλάβουμε ώστε να αποτρέψουμε την τουρκοποίηση της κατεχόμενης γης μας. Να αποτρέψουμε την περαιτέρω καταστροφή και εξαφάνιση κάθε ελληνικού και χριστιανικού στοιχείου”, πρόσθεσε.
Σήμερα κληθήκαμε όλοι εδώ, συνέχισε, για να τιμήσουμε τους Τραχωνίτες, που έδωσαν ό,τι πολυτιμότερο είχαν, τη ίδια τη ζωή τους για υπεράσπιση της γενέτειράς τους και της Πατρίδας.
Προς τιμήν τους, σημείωσε, η κοινότητα του Τράχωνα, αποτίοντας προς αυτούς τον ελάχιστο φόρο τιμής, ανήγειρε καλλιμάρμαρο μνημείο στον ιερό αυτό χώρο για να θυμίζει στις επερχόμενες γενεές τους αγώνες τους για ελευθερία και δικαίωση.
Ανέφερε ότι ο Τράχωνας, μια ακριτική περιοχή της Λευκωσίας, περιτριγυρισμένη από τουρκοκυπριακά χωριά και την τούρκικη συνοικία της Λευκωσίας είχε να αντιμετωπίσει, τόσο κατά τη διάρκεια του Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-’59 όσο και αργότερα το 1963 τις προκλήσεις, τις απειλές αλλά και τις επιθέσεις των τουρκοκυπρίων εξτρεμιστών της VOSKA αρχικά, και ΤΜΤ στη συνέχεια, που οργανώθηκαν και ελέγχονταν από την Άγκυρα. Το 1957-’58 οι Τραχωνίτες, οργανωμένοι τότε σε ομάδες πολιτοφυλακής, απέτρεψαν κάθε προσπάθεια των Τούρκων, με την ενθάρρυνση και υποστήριξη των Άγγλων αποικιοκρατών, να καταλάβουν τον Τράχωνα, σημείωσε.
“Μακρύς ο κατάλογος της θυσίας. Κατά την περίοδο της Τουρκοανταρσίας του 1963-’64 έπεσε στη μάχη των Μύλων Σεβέρη, ο Δεσμοφύλακας Μιχαήλ Παναγή και φονεύθησαν οι Αστυνομικοί Ευάγγελος Παύλου, Ανδρέας Χριστοδούλου, Χαράλαμπος Σάββα, Πλουτής Γεωργιάδης, Θεονίτσα Χρίστου, Γεώργιος Μιχαήλ, Νικόλαος Ρούσος και Χαρίτα Τερκουράφη. Ο Αχιλλέας Μηλίκουρος παραμένει ακόμα αγνοούμενος από το 1963. Μεγάλη μερίδα του πληθυσμού του Τράχωνα προσφυγοποιήθηκε από τότε”, είπε.
Σημείωσε ότι βαρύς ήταν ο φόρος αίματος και τον Ιούλιο του 1974 - Ειρήνη Γ. Χρυσοστόμου, Σοφοκλής Γεωργίου, Σάββας Χατζητοουλή, Σωτήρης Αμβροσίου, Ανδρέας Αλεξάνδρου, Βασιλεία Σωκράτους, Μάριος Φυσεντζίδης και Γρηγόρης Δημητρίου Μίτας.
Αγνοούμενοι 40 χρόνια μετά, εξακολουθούν να είναι οι Παύλος Σ. Ππόλου, Χριστάκης Σ. Ππόλου, Χριστάκης Γεωργίου Απόστρατου, Κλεόβουλος Ευαγγέλου, Κωστάκης Νικολάου, Εύδωρας Ιωαννίδης, Ιάκωβος Θεοδώρου, Χριστόδουλος Λεωνή, Νίκος Παπαδημητρίου και Μάριος Σ. Νικολάου, πρόσθεσε.
Οπως είπε, το Μάρτιο του 1994, στον κατάλογο των ηρώων του Τράχωνα, προστέθηκε ακόμα ένα παλικάρι του, ο Θεόφιλος Γεωργιάδης, τον οποίο δολοφόνησαν εν ψυχρώ οι πράκτορες των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών, γιατί είχε το θάρρος να αγωνίζεται εναντίον της τουρκικής κατοχής και να στηρίζει τους αγώνες άλλων λαών που μάχονται για την απελευθέρωση τους από την καταπίεση και τη βαρβαρότητα των Τούρκων.
Η μνήμη σας θα είναι αιώνια και ο δικός μας αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι τη δικαίωση της θυσίας σας, κατέληξε ο κ. Αντωνίου.
