Πόσο πραγματικά κατανόησαν τα κόμματα τα εξόχως εύγλωττα αποτελέσματα των ευρωεκλογών; Με βάσει τα πορίσματα των αλλεπάλληλων συσκέψεων και των περινούστατων πολιτικών αναλύσεών τους, φαίνεται πως μάλλον καθόλου.
Ας πάρουμε τα πράγματα συμφώνως εκλογικής… ιεραρχίας.
Ο ΔΗΣΥ, που δικαιούται μεν να ευαρεστείται, ανησυχώντας, ωστόσο, ταυτοχρόνως για το τεράστιο εύρος της αποχής και τις απώλειες σε ψήφους, απάντησε στο πρόβλημα με μια σφόδρα αποδομητική επίθεση εναντίον του εκλογικού συστήματος, βάζοντας στο επίκεντρο των στοχεύσεών του το εκλογικό μέτρο.
Σάμπως, η κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος, της πολιτικής και των κομμάτων, που τείνει να εξελιχθεί και σε κρίση νομιμοποίησης, οφείλεται στον τρόπο που… ψηφίζουμε, και όχι στον τρόπο που αρθρώνεται η σχέση αντιπροσώπευσης με τους πολίτες, στον τρόπο που συνεχίζουν να πολιτεύονται τα κόμματα - στον ιστό μιας παρασιτικής ημετεροκρατίας -, στην ενδημική ατιμωρησία των σκανδάλων κ.τ.λ.
Και επέλεξε να… καινοτομήσει, εισηγούμενος μιαν αναντίλεκτα αντιδημοκρατική ρύθμιση, για να απαντήσει στην κρίση αντιπροσώπευσης, με περαιτέρω περιστολή της αντιπροσωπευτικότητας!
Το ΑΚΕΛ εξαντλείται στην ικανοποίηση για τη συντήρηση των δυνάμεών του στα επίπεδα των Προεδρικών Εκλογών, μέσα σ’ έναν κυκεώνα αντιλαϊκών μνημονιακών μέτρων και ριζικής αμφισβήτησης της κυβερνητικής πολιτικής, εντοπίζοντας τις αιτίες της εκλογικής του καθήλωσης (η άλλη όψη της συντήρησης δυνάμεων) στη… μεθοδευμένη πολεμική των ΜΜΕ εναντίον του, και την κρίση αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος στις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις του… Προέδρου της Δημοκρατίας (γεγονός που απομάκρυνε τους πολίτες από την κάλπη).
Ανάλογες προσεγγίσεις διενεργεί και το ΔΗΚΟ, που αναγιγνώσκει ως κύρια αιτία της μείωσης των δικών του ποσοστών τις… μικροπολιτικές και μικροκομματικές παρεμβάσεις του Προεδρικού στα εσωτερικά του, αλλά και την ηθελημένη εκλογική «αδράνεια» κάποιων στελεχών του, που επέλεξαν την «υπονομευτική αδιαφορία», αντί τη συστράτευση στον κοινό αγώνα.
Ευθυνοφοβικός πολιτικαντισμός
Σε παρόμοιες όχθες ευθυνοφοβικού πολιτικαντισμού με ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ διαπλέει και η ΕΔΕΚ, η οποία ανιχνεύει τους λόγους της δικής της εκλογικής συρρίκνωσης στην… έλλειψη κινήτρων των ψηφοφόρων της να συμμετάσχουν, αφού η εκλογή ευρωβουλευτή ήταν βεβαία (σε ανάλογη ανάλυση προέβη και το ΔΗΚΟ, εξωραΐζοντας τις δικές του… βεβαιότητες), αλλά και στην οργανωτική ανεπάρκεια των δομών του Κινήματος.
Βεβαίως, η οργανωτική παθογένεια της ΕΔΕΚ αποτελεί τόσο εδραίο, εδώ και χρόνια, στοιχείο της λειτουργίας της, που διερωτάται κανείς πώς αφέθη να μετατραπεί σε παράγοντα όχι μόνον εκλογικής ανάσχεσης, αλλά και πολιτικής οπισθοχώρησης.
Η Συμμαχία Πολιτών, από την άλλη, επιχειρώντας να εμφανιστεί ως νέο, αντισυστημικό Κίνημα και έχοντας ως «λάφυρο» το ουκ ευκαταφρόνητο 6,78%, αλλά και την παρά κάτι εκλογή ευρωβουλευτή, προέβη σε πιο «συστημικές» αναλύσεις για το εκλογικό αποτέλεσμα, ωστόσο, φαίνεται πως και γι’ αυτήν το παιγνίδι της διαφορετικότητας αρχίζει να παραμορφώνεται στην «αίθουσα των κατόπτρων» της κοινοβουλευτικής ομοείδειας.
Απ’ εκεί και πέρα, ΕΥΡΩΚΟ και Οικολόγοι έριξαν την κύρια ευθύνη για τη διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος στην αποχή, στην ψήφο διαμαρτυρίας και στην αγανάκτηση των πολιτών, θεωρώντας, κυρίως οι δεύτεροι, πως αυτές ήταν η κύρια αιτία για την υποχώρηση των «μικρών» κομμάτων και την ενίσχυση του διπολισμού.
Με αυτά και μ’ αυτά, λοιπόν, φαίνεται πως τα κόμματα θα συνεχίσουν να βαδίζουν στην πεπατημένη της απαξίωσης, επαναπαυόμενα στον αδιατάρακτο ηγεμονικό τους λήθαργο. Το θέμα είναι πότε και πώς οι πολίτες θα αντιδράσουν...
