Η πορεία του Φειδία Παναγιώτου από τις Ευρωεκλογές του 2024 μέχρι τις Βουλευτικές Εκλογές του 2026 αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις πολιτικής «απογείωσης» αλλά και ταχείας εκλογικής «φθοράς» στην πρόσφατη κυπριακή πολιτική ιστορία. Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια, ο νεαρός influencer και Ευρωβουλευτής πέρασε από τον ρόλο του «αντισυστημικού φαινομένου» σε μια πιο συμβατική πολιτική παρουσία, με εμφανώς μειωμένη απήχηση.

Στις Ευρωεκλογές του 2024, ο Φειδίας Παναγιώτου κατέγραψε εντυπωσιακή επίδοση, εξασφαλίζοντας στην Λευκωσία 18.37% και 25.441 ψήφους, καταλαμβάνοντας μία από τις έξι κυπριακές έδρες στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Επιπρόσθετα, σύμφωνα με την επίσημη σχετική ιστοσελίδα του Υπουργείου Εσωτερικών, σε παγκύπρια βάση, ο Φειδίας κατάφερε να συλλέξει 19.36% και 71.330 ψήφους.

Το αποτέλεσμα αυτό θεωρήθηκε ιστορικό, καθώς ένας ανεξάρτητος υποψήφιος χωρίς κομματικό μηχανισμό κατάφερε να ξεπεράσει παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις και να κυριαρχήσει στη δημόσια συζήτηση. 

Διαβάστε επίσης: Φειδίας Παναγιώτου: Από το 19,36% των ευρωεκλογών στο 5,4% των βουλευτικών

Αντίθετα, στις Βουλευτικές Εκλογές του 2026, το κίνημα «Άμεση Δημοκρατία» που ίδρυσε ο ίδιος κατέγραψε μόλις 5,4%, συγκεντρώνοντας 20.159 ψήφους και εξασφαλίζοντας τέσσερις έδρες στη Βουλή. Παρότι η είσοδος ενός νέου πολιτικού σχηματισμού στο κοινοβούλιο θεωρείται επιτυχία, η σύγκριση με το εκρηκτικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ανέδειξε μια θεαματική υποχώρηση της εκλογικής του επιρροής. Η απώλεια ξεπέρασε τις 51 χιλιάδες ψήφους μέσα σε δύο χρόνια. 

Ειδικότερα, αναφορικά με τον Φειδία και τις ψήφους που συγκέντρωσε στη Λευκωσία για τις Βουλευτικές Εκλογές 2026, σύμφωνα με το ΥΠΕΣ, ο αριθμός μειώθηκε στις 5.108.

Η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις δεν εξηγείται μόνο από τη διαφορετική φύση των εκλογών. Οι Ευρωεκλογές παραδοσιακά προσφέρονται για ψήφο διαμαρτυρίας, χαλαρότερη κομματική συμπεριφορά και ενίσχυση αντισυστημικών προσωπικοτήτων. Στις Βουλευτικές Εκλογές, αντίθετα, οι ψηφοφόροι τείνουν να επιστρέφουν σε πιο οργανωμένα κόμματα με κυβερνητική προοπτική και συγκεκριμένες θέσεις πολιτικής. Αυτό φάνηκε έντονα στην περίπτωση του Φειδία, του οποίου η υποψηφιότητα το 2024 βασίστηκε περισσότερο στην προσωπική του εικόνα και λιγότερο σε ένα συγκροτημένο πολιτικό πρόγραμμα.

Σημειώνεται ότι το αποτέλεσμα του 2026 ήταν σαφώς κατώτερο των προσδοκιών που είχαν δημιουργηθεί μετά τον πολιτικό «σεισμό» των Ευρωεκλογών.  Η ίδια η μετάβαση από την ατομική υποψηφιότητα σε κομματικό σχηματισμό φαίνεται να αποδυνάμωσε το αυθεντικό αντισυστημικό προφίλ που είχε καλλιεργήσει ο Φειδίας το 2024.

Σημαντικό ρόλο έπαιξε και η φύση της πολιτικής επικοινωνίας του. Μελέτη δείχνει ότι η δυναμική τέτοιων προσώπων βασίζεται συχνά στην αμεσότητα, στη συναισθηματική σύνδεση και στην αίσθηση αυθεντικότητας που δημιουργούν μέσω των κοινωνικών δικτύων. Ωστόσο, η ίδια βιβλιογραφία επισημαίνει ότι η εκλογική τους επιρροή συχνά αποδεικνύεται ασταθής όταν οι ψηφοφόροι αρχίζουν να απαιτούν σαφείς πολιτικές θέσεις, οργανωτική δομή και θεσμική αξιοπιστία. 

Η ίδια μελέτη αναφέρει ότι οι πολιτικοί influencers αντλούν δύναμη από την ψηφιακή τους ορατότητα και την αντισυμβατική εικόνα τους, όμως δυσκολεύονται να μετατρέψουν τη διαδικτυακή δημοφιλία σε σταθερή πολιτική εκπροσώπηση.  Αυτό φαίνεται να επιβεβαιώθηκε στην περίπτωση του Φειδία. Το 2024, ο ίδιος συμβόλιζε την απόρριψη του παραδοσιακού πολιτικού συστήματος. Εν αντιθέσει, το 2026, κλήθηκε να λειτουργήσει ως αρχηγός κόμματος, με ανάγκη για πολιτική συνοχή, κοινοβουλευτικές θέσεις και καθημερινή θεσμική παρουσία.

Παράλληλα, η υπερέκθεση στα κοινωνικά δίκτυα πιθανόν να συνέβαλε και στην πολιτική κόπωση μέρους των ψηφοφόρων. Το «φαινόμενο Φειδίας» στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην εικόνα του νεαρού αυθεντικού δημιουργού περιεχομένου που εισβάλλει απρόβλεπτα στην πολιτική σκηνή. Όταν όμως η εικόνα αυτή μετατράπηκε σε μόνιμη πολιτική παρουσία, μέρος της «γοητείας» του αντισυστημικού χάθηκε. 

Κατά το Reuters, ένας ακόμη παράγοντας ήταν η αυξημένη πολυδιάσπαση του αντισυστημικού χώρου στις Βουλευτικές Εκλογές του 2026. Νέοι σχηματισμοί και κινήσεις διαμαρτυρίας διεκδίκησαν το ίδιο ακροατήριο, περιορίζοντας την αποκλειστικότητα που είχε ο Φειδίας το 2024. Ταυτόχρονα, τα παραδοσιακά κόμματα κινητοποιήθηκαν πιο αποτελεσματικά σε μια εκλογική αναμέτρηση υψηλότερης πολιτικής σημασίας για την εσωτερική διακυβέρνηση της χώρας. 

Η περίπτωση του Φειδία Παναγιώτου αποτυπώνει επίσης μια ευρύτερη ευρωπαϊκή τάση. Δηλαδή, ανάδειξη πολιτικών προσωπικοτήτων που χτίζουν την επιρροή τους μέσα από τις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και όχι μέσα από παραδοσιακούς κομματικούς μηχανισμούς. Όμως, όπως καταγράφεται, η μετάβαση από την «ψηφιακή δημοφιλία» στη μακροχρόνια πολιτική εδραίωση είναι εξαιρετικά δύσκολη. 

Παρά τη σημαντική πτώση των ποσοστών του, ο Φειδίας παραμένει ένας πολιτικός παράγοντας που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η είσοδος της «Άμεσης Δημοκρατίας» στη Βουλή και η ταυτόχρονη παρουσία του ίδιου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο του δίνουν θεσμική υπόσταση και πολιτική συνέχεια. Ωστόσο, με βάση και τα πιο πάνω, το αποτέλεσμα του 2026 έδειξε ξεκάθαρα ότι η «εκρηκτική» δυναμική του 2024 δεν μετατράπηκε σε αντίστοιχα σταθερό πολιτικό ρεύμα. Αντίθετα, η κυπριακή κοινωνία φαίνεται να αντιμετώπισε με μεγαλύτερη επιφύλαξη τη μετάβαση ενός viral ψηφιακού φαινομένου σε οργανωμένη πολιτική δύναμη.

Διαβάστε επίσης: Λαούρης: Είμαι καινούργιος στην πολιτική, πρέπει να μάθω πάρα πολλά πράγματα

Τορναρίτης για Φειδία: «Παραλίγο να βγουν πρώτο κόμμα γελούν κι οι όρνιθες»