Οι κηδείες, έρχονται να μας υπενθυμίσουν ότι το καθήκον της δικαίωσης της πατρίδας και του λαού μας ακόμα παραμένει ανεκπλήρωτο κι αυτό το καθήκον θα εκπληρωθεί μόνο, όταν τερματιστεί η κατοχή και επανενωθεί ο τόπος και ο λαός με την επίλυση του Κυπριακού, είπε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος Στέφανος Στεφάνου.

Σε ομιλία του στην κηδεία των οστών του πεσόντα Χρίστου Πετρή Γιωρκάτζη στον Ιερό Ναό Απ. Λουκά στον Συνοικισμό Κοκκίνων, ο κ. Στεφάνου είπε πως είναι "δύσκολο το καθήκον, έχοντας απέναντί μας μια Τουρκία αδιάλλακτη και προκλητική, που παραγνωρίζει και δεν εφαρμόζει τα περί Κύπρου ψηφίσματα του ΟΗΕ".

"Που επιμένει από το 1974 να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο στην Κύπρο, αλλά και τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες του λαού μας. Με φόντο αυτή την κατάσταση επιβάλλεται να παραμείνουμε συνεπείς στη λύση διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας και για λύση ειρηνική μέσω του διακοινοτικού διαλόγου", συμπλήρωσε.

Αμετάθετος στόχος μας, συνέχισε ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, είναι η επίτευξη της λύσης του Κυπριακού, και γι’ αυτήν θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ανεξαρτήτως των δυσκολιών.

Ο λαός μας, σημείωσε, δεν μπορεί να βολευτεί με την κατοχή και τη διχοτόμηση, που υποσκάπτουν και δυναμιτίζουν κάθε επιτυχία και κάθε κατάκτηση της χώρας μας.

Αναφερόμενος στον Χρίστο Πετρή Γιωρκάτζιη, είπε πως με καθυστέρηση τριάντα οκτώ χρόνων, η οικογένειά του, οι συγγενείς και οι φίλοι, αποχαιρετούν το Χρίστο εναποθέτοντας στο μικρό φέρετρο τα λουλούδια και τα δάκρυα της αγάπης τους, αλλά και της εκτίμησής τους για ό,τι πρόσφερε στον τόπο του, για ό,τι πρόσφερε στο λαό μας.

Ο Χρίστος Πετρή Γιωρκάτζιη γεννήθηκε στην Κυθραία και παντρεύτηκε τη Μαρίτσα Θεμιστού Βλάμη από τη Βώνη. Απέκτησαν μαζί έξι παιδιά, την Σωτηρούλα, την Άνθη, την Άννα, την Γιώτα, την Πετρούλα και το Γιώργο. Ήταν γεωργοκτηνοτρόφος αλλά ταυτόχρονα είχε και μεγάλη έφεση στα γράμματα. Το μεγάλο όνειρό του ήταν να μορφώσει τα παιδιά του και να τα δει ευτυχισμένα. Ήταν άνθρωπος πρωτοποριακός και ευαίσθητος ενώ ήταν αγαπητός σε όλους.

Ο Χρίστος, είπε ο κ. Στεφάνου, ήταν πάντα ένας αφανής ήρωας.

"Μπορεί να μην είχε υπηρετήσει ποτέ στον στρατό, αλλά με το δικό του τρόπο στήριζε τις προσπάθειες του κυπριακού κράτους να λειτουργήσει στα πρώτα δύσκολα χρόνια της ανεξαρτησίας. Το σπίτι του ήταν το τελευταίο της Κυθρέας στον παλιό δρόμο Λευκωσίας-Αμμοχώστου. Μετά από αυτό ακολουθούσαν 12 τουρκοκυπριακά χωριά. Όταν άρχισαν οι διακοινοτικές συγκρούσεις του 63-64, έστειλε τα παιδιά μαζί με την γυναίκα του στη Βώνη, για να είναι μακριά από τις μάχες ενώ το σπίτι, εξαιτίας της θέσης του, μετατράπηκε σε φυλάκιο της Εθνοφρουράς. Εκεί ο Χρίστος πρόσφερε όλη του την αγάπη, τη φροντίδα και τη ζεστασιά του σπιτιού του στους στρατιώτες που υπερασπίζονταν την πατρίδα και χρησιμοποιούσαν το σπίτι ως καταφύγιο και σημείο ανάπαυσης στις δύσκολες ώρες που περνούσε ο τόπος μας", σημείωσε.

Από το 1964 μέχρι το 1974 ο Χρίστος εργάστηκε σκληρά για να μεγαλώσει τα παιδιά του και να τους προσφέρει κάθε ευκολία. Ο Χρίστος στη ζωή του δεν ξεχώριζε ποτέ Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους. Ήταν γι’ αυτόν όλοι τους συμπατριώτες. Πάντοτε βοηθούσε τους Τουρκοκύπριους δίδοντας τους νερό από το σπίτι του, όταν δεν υπήρχε παροχή νερού για ύδρευση στα δικά τους χωριά. Για εργατικό δυναμικό είχε Τουρκοκύπριες να δουλεύουν στα χωράφια του και κάποτε παραχωρούσε τα δικά του ζώα για να οργώσουν τα δικά τους για να έχουν καλύτερες καλλιέργειες.

Και μετά έφτασε το τραγικό καλοκαίρι του ‘74. Ο Χρίστος και η Μαρίτσα μόλις είχαν αρραβωνιάσει τη μεγαλύτερη τους κόρη και όλη η οικογένεια ήταν γεμάτη χαρά. Όταν ξέσπασε η τουρκική εισβολή, ο Χρίστος έπραξε το ίδιο πατριωτικά, όπως έκανε και το 1964. Όταν εδόθη η εντολή για εκκένωση της περιοχής, ο Χρίστος και πάλι έμεινε στο σπίτι, αφού πρώτα φρόντισε η οικογένεια του να πάει ασφαλισμένη σε άλλα σπίτια της Κυθρέας. Το σπίτι έγινε σταθμός για τους στρατιώτες μας, για να πάρουν μια ανάσα, για την περιποίηση των πρώτων πληγωμένων, για μια καθοδήγηση για το πού θα ήταν πιο ασφαλισμένα να πάνε – βλέπετε ο Χρίστος ήξερε τις γύρω περιοχές με κάθε λεπτομέρεια. Έτσι, για μια ακόμη φορά, συνέβαλε και αυτός, όσο μπορούσε στους αγώνες για υπεράσπιση της πατρίδας.

Όταν άρχισε ο δεύτερος γύρος της εισβολής, συνέχισε ο κ. Στεφάνου, ο Χρίστος έστειλε τη γυναίκα του και τα έξι του παιδιά στη Βώνη. Ο Χρίστος θα πήγαινε στη Βώνη αργότερα για να τους συναντήσει. Η δική τους ασφάλεια προείχε από τη δική του. Έμεινε στο σπίτι, όπως είχε κάνει και τις προηγούμενες φορές, πάντα πιστός στο καθήκον. Η συνέχεια της ιστορίας έρχεται από τη μαρτυρία μιας από τις γυναίκες του χωριού Βώνη που είχε αιχμαλωτιστεί και η ίδια από τους Τούρκους. Ο Χρίστος έφυγε από την Κυθρέα και πήγε στη Βώνη για να βρει την οικογένειά του. Μόλις, όμως, έφτασε εκεί συνελήφθηκε από Τουρκοκύπριους μαζί με άλλους πολίτες και στρατιώτες. Σύμφωνα με μαρτυρίες, το πρωί της 15ης Αυγούστου, ο Χρίστος μαζί με μια ομάδα στρατιωτών και πολιτών από Τουρκοκύπριους οδηγήθηκε προς το τουρκοκυπριακό χωριό Επηχώ. Από τότε όλων η τύχη αγνοείτο.

Τα λείψανα του Χρίστου εντοπίστηκαν το 2005 από Τουρκοκύπριους αρχαιολόγους σε ομαδικό τάφο κοντά στο τουρκοκυπριακό χωριό Μπέκιογιου. Με την έναρξη του προγράμματος εκταφών και αναγνώρισης λειψάνων αυτά παραδόθηκαν στη Διερευνητική Επιτροπή. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκαν ανθρωπολογικές εξετάσεις και εξετάσεις DNA, με βάση τις οποίες εξακριβώθηκε η ταυτότητά τους.

Η ιστορία του Χρίστου Πετρή Γιωρκάτζιη, είπε ο κ. Στεφάνου, είναι μια από τις πολλές τραγικές ιστορίες που έζησε ο λαός μας κατά την τουρκική εισβολή του 1974.

"Οι κηδείες των οστών αγνοουμένων τόσα χρόνια μετά το 1974, έρχονται να υπενθυμίσουν τη συμφορά που ζήσαμε ως χώρα και ως λαός το 1974. Έρχονται να υπενθυμίσουν το δίδυμο έγκλημα που διεπράχθη σε βάρος του λαού μας, το πραξικόπημα της Χούντας των Αθηνών και της ΕΟΚΑ Β’ και την εισβολή του Αττίλα, που βύθισε τη χώρα μας στο πένθος", κατέληξε.