Εκδήλωση για την Εθνική Επέτειο της 25ης Μαρτίου 1821, στον ΕΝΑΦ Αγίας Φύλας με ομιλητή το μέλος του Πολιτικού Γραφείου της ΚΕ του ΑΚΕΛ Χρίστο Χριστοφίδη, διοργανώνει το ΑΚΕΛ σήμερα 25/03/2014 στις 7:00μμ

Αυτούσια η ομιλία

Στις εθνικές επετείους συνηθίζεται οι ομιλητές να κάμνουν μια φευγαλέα αναφορά στην επέτειο και ύστερα να αναλώνουν τον χρόνο τους σε πολιτικές αναλύσεις. Η αναφορά στην επέτειο συνήθως συνοδεύεται από μεγαλόστομες διατυπώσεις σε ένα πνεύμα εθνικιστικό, ενώ η πολιτική ανάλυση καταλήγει σε ηρωικές εξάρσεις και απροσκύνητες τοποθετήσεις.

Από σεβασμό προς τη ίδια την επέτειο, την οποία θεωρώ ανάρμοστο να προσπερνούμε επειδή θέλουμε να κάνουμε μια ακόμα αμιγώς πολιτική ομιλία, δεν αντέχω στον πειρασμό να δώσω μια διαφορετική, πιστεύω, ανάγνωση του ιστορικού γεγονότος της ελληνικής επανάστασης του 1821. Οφείλω τις πηγές της παρούσας ομιλίας σε ένα από τους σημαντικότερους ιστορικούς στον τόπο μας τα τελευταία χρόνια, το σύντροφο Γιαννάκη Κολοκασίδη. Πέρα από την πολιτική του ιδιότητα, ο συν. Γιαννάκης διαθέτει νομίζω ένα «όπλο» σπάνιο και απαράμιλλο, τη διαλεκτική προσέγγιση και ανάλυση της ιστορίας.  

Η ιστορία διδάσκει. Αυτό το παραδέχονται όλοι. Η ιστορία όμως είναι όπως το μαχαίρι. Μπορείς να κόψεις το ψωμί αλλά μπορείς και να σκοτώσεις. Με τη ιστορία μπορείς να διαπλάσεις συνειδήσεις δημοκρατικών προβληματιζόμενων ανθρώπων. Μπορείς όμως να κατασκευάσεις και φανατικούς έξαλλους εθνικιστές.

Τούτων λεχθέντων μπορούμε να προχωρήσουμε στο θέμα μας.

 «Ο Ξάνθος επιστρέψας εις Οδησσόν, κατά τας αρχάς του Νοεμβρίου 1813, εφιλιώθη με τους εκεί τότε ευρεθέντας Νικόλαον Σκουφάν εκ της Άρτης και Αθανάσιον Τσακάλωφ Ιωαννίτην, νέους με αισθήματα πατριωτικά και φιλελεύθερα. Τότε ο Ξάνθος έλαβε αφορμή να προτείνει εις τους ρηθέντας φίλους του, την ην συνέλαβεν ιδέαν να συστήσωσι μίαν Εταιρίαν, σκοπόν αμετάτρεπτον έχουσαν την ελευθερίαν της Πατρίδος δια να ενεργήσωσι μόνοι των ότι ματαίως ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων».

Με αυτό το λιτό και συμπυκνωμένο λόγο ο ίδιος ο Εμμανουήλ Ξάνθος καταγράφει στα απομνημονεύματα του το ξεκίνημα της Φιλικής Εταιρείας. Η σύσταση της Φιλικής Εταιρείας στάθηκε η απαρχή της επαναστατικής εκείνης διαδικασίας, που θα οργανώσει, θα συσπειρώσει, θα συνεπάρει, θα ενθουσιάσει τον ελληνισμό και θα τον οδηγήσει στον μεγάλο ξεσηκωμό του 1821.  Από τη διήγηση του Ξάνθου ας κρατήσουμε τη φράση «να ενεργήσωσι μόνοι των ότι ματαίως ήλπιζον από την φιλανθρωπίαν των χριστιανών βασιλέων».

Τα ίδια μας λέει και ο Φωτάκος, υπασπιστής του Κολοκοτρώνη,  στα δικά του απομνημονεύματα: «Αλλ’ αφού έπειτα είδαν, ότι ο Ναπολέων εφρόνει δεσποτικώς λησμονήσας τας αρχάς της επαναστάσεως, απελπίσθησαν από την Γαλλία, και ήρχισαν μόνοι των να σκέπτονται και να συνεννοούνται περί της ελευθερίας των».

Όπως σε κάθε μεγάλο ιστορικό γεγονός, ρόλο στη διαμόρφωση και την εξέλιξη του διαδραματίζουν τόσο οι διεθνείς συνθήκες μέσα στις οποίες συντελείται, όσο και οι εσωτερικές διεργασίες που οδηγούν στην εμφάνιση και ανάπτυξη του.

Ο διαφωτισμός, η Γαλλική Επανάσταση με τις ιδέες της, οι ναπολεόντειοι πόλεμοι διαδραμάτισαν καταλυτικό ρόλο στη εθνική αυτοσυνείδηση των υπόδουλων Ελλήνων και στην διαμόρφωση της ιδεολογίας της επανάστασης τους. Μιας ιδεολογίας που συμβάδιζε με τα σύγχρονα ρεύματα της αστικής δημοκρατικής φιλελεύθερης σκέψης. «Η γαλλική επανάστασις και ο Ναπολέων», υπογραμμίζει πολύ παραστατικά ο Κολοκοτρώνης,  «έκαμε, κατά την γνώμη μου, να ανοίξουν τα μάτια του κόσμου».

Από την Ευρώπη λοιπόν ήρθε η ιδεολογία της απελευθέρωσης. Από την Ευρώπη όμως ήρθε και η απογοήτευση. Η αντιδραστική Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας κάθε άλλο παρά ευνοούσε επαναστατικές αλλαγές. Έτσι οι αυταπάτες ότι η λευτεριά θα έρθει από την χριστιανική Ευρώπη γρήγορα διαλύθηκαν και έδωσαν τη θέση τους στην ενίσχυση της πίστης ότι ο ελληνισμός μπορεί να λευτερωθεί στηριζόμενος πρωτίστως στις δικές του δυνάμεις.

Ποιες, όμως, ήταν αυτές οι δικές του δυνάμεις; Πώς διαμορφώνονται στις παραμονές της επανάστασης τα εσωτερικά δεδομένα που διαδραμάτισαν και τον καθοριστικό ρόλο στο ξέσπασμα και την εξέλιξη της;

Όταν μιλούμε πολλές φορές για τους αιώνες της σκοτεινής σκλαβιάς σχηματίζουμε στο μυαλό μας μια εικόνα που δεν ανταποκρίνεται με ακρίβεια στην πραγματικότητα της προεπαναστατικής Ελλάδας. Για να μην παρεξηγούμαστε, δεν αμφισβητώ την βία, την αυθαιρεσία, την αρπαγή, την τρομοκρατία, την έλλειψη νομιμότητας και κάθε σεβασμού προς την ανθρώπινη υπόσταση, την αθλιότητα στη οποία ζούσε το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.  Όπως λέει ο ποιητής «όλα τάσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά». Αυτά όλα υπήρχαν και συνέθεταν την καταθλιπτική καθημερινότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Μιας στρατιωτικο-φεουδαρχικής αυτοκρατορίας σε κατάσταση αποσύνθεσης.

Από τα μέσα όμως του 18ου αιώνα, άρχισαν στα σπλάχνα της υπόδουλης ελληνικής κοινωνίας να αναπτύσσονται, έστω αργά και βασανιστικά, οι νέες χρηματο-οικονομικές σχέσεις. Άρχισαν να κινούνται τα γρανάζια του καπιταλισμού, με κάθε επιφύλαξη χρησιμοποίησης του όρου έχοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες των Βαλκανίων εκείνη την εποχή. Έτσι η γεωργική παραγωγή άρχισε να προσανατολίζεται προς την αγορά, ντόπια και κυρίως του εξωτερικού. Εμφανίζονται βιοτεχνίες ακόμα και φάμπρικες. Τα Αμπελάκια στη Θεσσαλία χαρακτηρίζονται ως η Γερμανία των Βαλκανίων. Αναπτύσσεται το εμπόριο. Δημιουργείται ένας μεγάλος εμπορικός στόλος που διακινεί ουσιαστικά το εμπόριο ολόκληρης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Αναπτύσσονται μεγάλα αστικά κέντρα όπως η Θεσσαλονίκη, τα Γιάννενα, η Άρτα, η Σμύρνη. Δημιουργούνται μεγάλες και πλούσιες παροικίες αποδήμων ελλήνων σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Ευρώπης και της Ρωσίας.

Δεν θα σας κουράσω με αριθμούς και στατιστικά στοιχεία. Θα δανειστώ μόνο μια φράση του Μακρυγιάννη, μια φράση που εμείς οι Κυπραίοι την καταλαβαίνουμε ίσως καλύτερα από τους Ελλαδίτες. Ο Μακρυγιάννης ως γνωστό πριν από την επανάσταση είχε ασχοληθεί με επιτυχία με το εμπόριο. Γράφει λοιπόν ο Μακρυγιάννης «Ύστερα άρχισα το εμπόριο... και καζάντησα του Θεού τα ελέγη και έφκιασα εκεί σπίτι, υποστατικά και είχα και μετρητά και ομολογίες πλήθος».

Συγκεντρώνεται λοιπόν πλούτος που μετατρέπεται σε κεφάλαιο. Αρχίζει να συγκροτείται μια νέα τάξη, η αστική τάξη που όμως ασφυκτιά μέσα στα δεδομένα της Οθωμανικής αυτοκρατορίας γιατί ότι και να κερδίζει κινδυνεύει  να το χάσει από μέρα σε μέρα, όπως κινδυνεύει ο καθένας να χάσει όχι μόνο την περιουσία του αλλά και τη ίδια του τη ζωή. Η αστική τάξη θέλει ένα δικό της ελεύθερο αστικό εθνικό κράτος που να λειτουργεί ως κέλυφος προστασίας και να διασφαλίζει την ανάπτυξη της. Η έννοια ελευθερία δεν είναι πια ένας απροσδιόριστος πόθος. Αποκτά και κοινωνικο-οικονομικό περιεχόμενο.

Η αστική τάξη παίζει προοδευτικό ρόλο εκείνη την εποχή. Γίνεται ο κήρυκας των νέων επαναστατικών, δημοκρατικών ιδεών. Γίνεται ο φορέας της εθνικής αυτοσυνείδησης και απόστολος της εθνικής απελευθέρωσης. Δεν είναι τυχαίο που τόσο ο Ρήγας Φεραίος, όσο και η Φιλική Εταιρεία ξεπήδησαν από τα σπλάχνα της. Η αστική τάξη αποκτά επιρροή, προάγει την παιδεία, στηρίζει την κοινοτική αυτοδιοίκηση. Στο στόχο για την εθνική απελευθέρωση μαζί της συντάσσεται και ο υπόλοιπος πληθυσμός και κύρια η φτωχή και εξαθλιωμένη αγροτιά που είναι το πολυπληθέστερο στρώμα του πληθυσμού και ο φορέας των πλούσιων επαναστατικών παραδόσεων της κλεφτουριάς.

Έτσι ο πόθος για ελευθερία που παρέμενε άσβεστος στα ατέλειωτα πέτρινα χρόνια της σκλαβιάς, συναντά την ιστορική ανάγκη της κοινωνικο-οικομομικής εξέλιξης, διαπλάθεται μέσα από τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης και από αυτό το μείγμα, απ’ αυτό το συναπάντημα ξεπετάγεται το ελληνικό 1821.

Αγαπητοί φίλοι,

Η ελληνική κοινωνία στις παραμονές της επανάστασης ήταν βαθιά στρωματοποιημένη. Οι διάφορες τάξεις και στρώματα είχαν η κάθε μια τα δικά της ιδιαίτερα συμφέροντα και κατά συνέπεια τους δικούς της στόχους και σκοπούς.

Κοινός παρονομαστής στον οποίο όλοι συναντιόνταν ήταν η ιδέα της εθνικής απελευθέρωσης. Για τούτο και στο ξεσηκωμό παίρνουν όλοι μέρος, άλλοι με τη ψυχή τους και με ενθουσιασμό, άλλοι με επιφυλάξεις, αναστολές και φόβους. Αυτές οι αναστολές και οι επιφυλάξεις θα αναγκάσουν τον Παπαφλέσσα να δηλώσει στους προύχοντες του Μωριά: «Η επανάσταση είτε το θέτε είτε όχι θα γίνει. Πάρτε το απόφαση!»

Ποιο περιεχόμενο όμως έδιδε η κάθε τάξη σ' αυτή την εθνική απελευθέρωση; Αυτό ήταν κάτι πολύ διαφορετικό. Κάτι που καθόρισε στη συνέχεια σε μεγάλο βαθμό τη στάση και τη διαγωγή της κάθε κοινωνικής ομάδας και των εκπροσώπων της μέσα στην επανάσταση.

Ο ανώτατος κλήρος και οι φαναριώτες που απολάμβαναν προνόμια στους κόλπους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκείνο που ονειρεύονταν ήταν η ανασύσταση, κατά ένα τρόπο, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η συνέχιση των προνομίων τους χωρίς να μοιράζονται την εξουσία με κανένα.

Οι έλληνες τσιφλικάδες, οι γνωστοί κοτζαμπάσηδες, προνομιούχα και αυτή τάξη ταύτιζαν την ιδέα της εθνικής ανεξαρτησίας με τη δημιουργία ενός ολιγαρχικού κράτους στο οποίο θα συνέχιζαν να παίζουν τον πρώτο ρόλο και θα εξακολουθούσαν να εκμεταλλεύονται την αγροτιά. Η ιδέα μιας δημοκρατικής ελεύθερης Ελλάδας τους φόβιζε. Πολύ χαρακτηριστικά εξέφρασε αυτούς τους φόβους ο κοτζαμπάσης Σωτήρης Χαραλάμπης στις παραμονές της εξέγερσης: "Μα εμείς εδώ», διερωτάται ο κοτζάμπασης, «αφού ξεκάνουμε τους Τούρκους, σε ποιόν θα παραδοθούμε; ποιόν θάχουμε ανώτερο; Ο ραγιάς αφού πάρει τα όπλα δεν θα μας ακούει πια και δεν θα μας σέβεται και θα πέσουμε στα χέρια εκείνου που δεν μπορεί να κρατήσει το πιρούνι να φαει»!

Οι μεγάλοι πλοιοκτήτες, οι καραβοκυραίοι, που συγκέντρωναν στα χέρια τους σχεδόν όλο το εμπόριο της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, ήταν επίσης μια προνομιούχα τάξη. Και αυτοί έβλεπαν τη νέα Ελλάδα ως μια ολιγαρχική χώρα στην οποία οι ίδιοι θα έπαιζαν τον πρώτο ρόλο. Ανίσχυροι να ανταγωνιστούν εμπορικά την Αγγλία προτιμούν να συνεργαστούν με τους εγγλέζους και γίνονται οι κύριοι φορείς της αγγλικής επιρροής.

Αντίθετα με τους πιο πάνω οι βιοτέχνες, οι μικρέμποροι και πραματευτάδες, η μεσαία τάξη της εποχής ήθελε ένα δημοκρατικό αστικό κράτος στο οποίο η δημοκρατία θα τους επέτρεπε να είχαν λόγο και μέσω της να κατοχυρωθούν οι ελευθερίες της αστικής κοινωνίας. Ήταν φυσικό να αποζητούν την κατάργηση των φεουδαρχικών προνομίων και ονειρεύονταν μια Ελλάδα με διασφαλισμένη την εσωτερική αγορά και με νόμους που θα προστάτευαν την εσωτερική παραγωγή από τους εξωτερικούς ανταγωνιστές.

Οι αγρότες, τέλος, ταύτιζαν την ελευθερία με την απόκτηση δικής τους γης, με την απαλλαγή από τις αγγαρείες, τη βαρετή φορολογία, τα δοσίματα. Η αγροτιά ονειρευόταν επίσης μια δημοκρατική ελεύθερη Ελλάδα. Από τα σπλάχνα της είναι που ξεπήδησαν οι μεγάλες ηγετικές μορφές της επανάστασης.

Λαμβάνοντας λοιπόν υπόψη όλες αυτές τις αντιθέσεις μπορούμε προσεγγίζοντας πάντα διαλεκτικά τα ζητήματα, να εμβαθύνουμε στα δρώμενα της Επανάστασης. Μπορούμε να εξηγήσουμε τις αντιπαραθέσεις, ακόμα και τους εμφύλιους πολέμους που ξέσπασαν στους κόλπους της. Και για όλα αυτά πρέπει να κάμνουμε κοινωνούς και τους μαθητές μας, τη νέα γενιά και όχι να τους ταΐζουμε κουτόχορτο μιλώντας για το σαράκι τάχα της φυλής. Αν εμβαθύνουμε σωστά μπορούμε να κατανοήσουμε αυτό που λέει ο ιστορικός Δημήτρης Φωτιάδης: «Βασικά βέβαια ο αγώνας του Εικοσιένα ήταν εθνικοαπελευθερωτικός. Να γλιτώσει ο τόπος από την τούρκικη σκλαβιά. Το ν’ αρνηθούμε, όμως, και το κοινωνικό περιεχόμενο του, στέκεται διαστρέβλωση της αλήθειας». Η ενασχόληση με το κοινωνικό περιεχόμενο δεν μειώνει ούτε στο ελάχιστο τη σημασία και το μεγαλείο της επανάστασης. Αντίθετα αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την επανάσταση του 1821 ως ένα συγκλονιστικό, πολυδιάστατο ιστορικό γεγονός.

Αγαπητοί φίλοι,

Απέναντι στον Οθωμανό δυνάστη η Επανάσταση του '21 μεγαλούργησε. Τα Δερβενάκια, η Αλαμάνα, το Χάνι της Γραβιάς, η Αράχοβα, το Μανιάκι, το Μεσολόγγι, η Χίος και τα Ψαρά υπήρξαν στιγμές άφθαστου μεγαλείου, ηρωισμού αλλά και τραγικότητας. Όσο και αν η Οθωμανική Αυτοκρατορία βρισκόταν σε κατάσταση παρακμής δεν έπαυε να είναι μια μεγάλη στρατιωτική δύναμη με πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες από αυτές που είχαν οι επαναστατημένοι Έλληνες. Στο μόνο που υπερείχαν ήταν το ψυχικό σθένος και η αποφασιστικότητα να ζήσουν ελεύθεροι. Και αυτό το ψυχικό σθένος, ο έρωτας για την ελευθερία έκαμαν θαύματα.

Όταν αυτοί οι καταφρονεμένοι, οι ρακένδυτοι και εξαθλιωμένοι που δεν ήξεραν να κρατούν το πιρούνι,  όπως περιφρονητικά λέει ο Σωτήρης Χαραλάμπης, έκαμναν ζωή και πράξη το σύνθημα "Ελευθερία ή θάνατος" και συνειδητά επέλεγαν το θάνατο από τη σκλαβιά, η έννοια του ανθρώπου έπαιρνε μια άλλη ανώτερη διάσταση στην επαναστατημένη Ελλάδα.

Και είναι αυτοί οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, αγρότες και ναυτικοί, πραματευτάδες και τεχνίτες, απλοί παπάδες και γραμματικοί που έγραψαν με το αίμα τους το μεγαλείο του 1821.

Δυστυχώς το αποτέλεσμα του αγώνα για την ανεξαρτησία δεν ήταν ανάλογο του ηρωισμού και των θυσιών που για οκτώ χρόνια έδινε ο ελληνικός λαός. Και τούτο όχι μόνο γιατί πολέμησε ενάντια σε μια ολόκληρη αυτοκρατορία, όχι μόνο γιατί είχε να αντιμετωπίσει τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής και κύρια την Αγγλία, αλλά και γιατί στο εσωτερικό της επανάστασης, στον κοινωνικο-πολιτικό αγώνα οι δημοκρατικές δυνάμεις δυστυχώς βγήκαν τελικά ηττημένες. Οι συντηρητικές δυνάμεις προκειμένου να διατηρήσουν τα προνόμια και να κατοχυρώσουν τα συμφέροντα τους δεν δίστασαν να διασπάσουν την ενότητα της επανάστασης και να την οδηγήσουν στο χείλος του γκρεμού.

Ως αποτέλεσμα τούτου η  ανεξάρτητη Ελλάδα που δημιουργήθηκε μέσα από τις στάκτες της Επανάστασης, ήταν πολύ περιορισμένη εδαφικά. Βρέθηκε από την αρχή υπό την εξάρτηση της Αγγλίας. Μετά τον Καποδίστρια επεβλήθηκε η μοναρχία και ένα αυταρχικό καθεστώς.  Το πρόβλημα της γης δηλ. το αγροτικό ζήτημα παρέμεινε άλυτο. Ακολουθήθηκε στη συνέχεια μια βασανιστική πορεία ενός και πλέον αιώνα μέχρις ότου  η Ελλάδα καταφέρει να ξεφύγει από τα κατάλοιπα της φεουδαρχίας.

Όποιο όμως κι' αν ήταν το τελικό αποτέλεσμα, το '21 δεν παύει από του να συνιστά το κορυφαίο γεγονός της νεοελληνικής ιστορίας. Μαζί της μπορεί να συγκριθεί μόνο το έπος του Σαράντα και της Εθνικής Αντίστασης. Η εποποιία του αγώνα για ανεξαρτησία αποτελεί σήμερα για τον ελληνικό λαό πηγή δίκαιης περηφάνιας και έμπνευσης, πολύτιμο ηθικό και ιδεολογικο-πολιτικό κεφάλαιο. Αποτελεί και για μας εδώ στην Κύπρο πηγή άντλησης θάρρους και δύναμης.

Μιλώντας για την ελληνική επανάσταση του 1821 θα ήταν παράλειψη αν δεν αναφέρναμε έστω και παρενθετικά ότι η Κύπρος είχε τη δική της αξιόλογη συμβολή. Ένας κύπριος ο Γιάννης Καρατζάς μαρτύρησε μαζί με τον Ρήγα Φεραίο. Κύπριοι στρατολογήθηκαν στην Φιλική Εταιρία. Τα αιματηρά γεγονότα της 9ης Ιουλίου 1821 είναι γνωστά. Γνωστό είναι επίσης ότι πολλοί Κύπριοι πήγαν στην Ελλάδα και πολέμησαν σε διάφορες μάχες στη στεριά και στη θάλασσα. Ένας από αυτούς ήταν και ο Γιάννης Σταυριανός από το χωριό Λόφου της Λεμεσού. Ο Σταυριανός μάς άφησε τα απομνημονεύματα του από τη συμμετοχή του στον μεγάλο ξεσηκωμό. Στο Σταυριανό οφείλουμε την πιο αυθεντική μαρτυρία για το θάνατο του Καραϊσκάκη, που ο ίδιος υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας. Στη βάση αυτής της μαρτυρίας, που διασταυρώνεται και με άλλες πηγές, σύγχρονοι ιστορικοί καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι ο Καραϊσκάκης στη μάχη του Φαλήρου δεν σκοτώθηκε από εχθρικά πυρά αλλά από πυροβολισμό που ρίχτηκε από προδοτικό χέρι. Μια ακόμα τραγική πτυχή της επανάστασης. Ας είναι αυτή η αναφορά ένα μνημόσυνο για τον Σταυριανό και όλους τους κύπριους αγωνιστές του 1821.

Αγαπητοί φίλοι,

Πέρασε πάνω από ενάμιση αιώνας για να λεχθούν ορισμένες αλήθειες για την Επανάσταση του 1821. Παραταξιακές σκοπιμότητες και συμφέροντα και ιδεολογικές προκαταλήψεις συνοδεύουν την εξιστόρηση της Επανάστασης ακόμα και μέχρι τις μέρες μας.

Αγαπητοί φίλοι,

Συνηθίζεται στο τέλος κάθε τέτοιας παρόμοιας ομιλίας να βγαίνουν κάποια διδάγματα/συμπεράσματα ως καθοδήγηση για το σήμερα. Η εξαγωγή διδαγμάτων είναι μια πολύ ριψοκίνδυνη και υπεύθυνη υπόθεση. Γιατί αν για κάποιες σκοπιμότητες εξαχθούν λανθασμένα συμπεράσματα και διδάγματα, τότε η ιστορία από όπλο αγώνα καθίσταται μέσο αποπροσανατολισμού.

Αν για παράδειγμα από την εποποιία του '21 βγάλουμε το συμπέρασμα ότι θα πρέπει στην Κύπρο του 2014 να ζωστούμε τ' άρματα και να βάλουμε φωτιά στα μπουρλότα, όπως θα ήθελαν οι εραστές των δυναμικών λύσεων, θα οδηγήσουμε σίγουρα την πατρίδα μας στην ολοκληρωτική καταστροφή.

Το χειρότερο που θα μπορούσε να μας συμβεί παραδειγματιζόμενοι από ένα ιστορικό γεγονός είναι η   μηχανιστική και εκτός τόπου και χρόνου μεταφορά των δεδομένων μιας εποχής σε μια άλλη.

Μπορούμε όμως να διαπιστώσουμε ότι όπως τότε έτσι και σήμερα η πίστη στις δυνάμεις του λαού μας και ο αγνός πατριωτισμός αποτελούν το στέρεο θεμέλιο του δικού μας αντικατοχικού αγώνα.

Ο αγώνας για την ελευθερία είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με τον αγώνα για τη δημοκρατία και την κοινωνική πρόοδο. Η δημοκρατία και η κοινωνική πρόοδος δημιουργούν τις καλύτερες προϋποθέσεις για την επιτυχία ενός απελευθερωτικού αγώνα. Όταν επικεφαλής του αγώνα βρίσκονται προοδευτικές δυνάμεις τότε οι προοπτικές επιτυχούς διεξαγωγής του είναι πολύ μεγαλύτερες.

Η ενότητα στις γραμμές ενός αγωνιζόμενου λαού έχει μεγάλη σημασία. Το ΑΚΕΛ συνειδητοποιώντας πλήρως την σημασία της ενότητας πάντα εργαζόταν γι’ αυτή. Χωρίς να προδίδει τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων, ξέρει πάντα να ιεραρχεί πάνω από τους όποιους κοινωνικούς και παραταξιακούς στόχους το συμφέρον της Κύπρου και του λαού μας στο σύνολο του.

Είναι ακριβώς για αυτό το λόγο που το ΑΚΕΛ στηρίζει τη διαπραγματευτική διαδικασία για επίλυση του κυπριακού. Επιδεικνύοντας για ακόμα μια φορά υπευθυνότητα, πατριωτισμό, σοβαρότητα και ήθος. Παρά το μεγάλο πειρασμό, δε θελήσαμε και εμείς, εκδικητικά, να συμπεριφερθούμε όπως η παράταξη της δεξιάς και όχι μόνο συμπεριφέρθηκαν τα τελευταία χρόνια στις προσπάθειες για λύση του κυπριακού. Με τρόπο ψηφοθηρικό αλλά φοβερά ζημιογόνο για τον τόπο. Θέτουμε υπεράνω το συμφέρον της πατρίδας και αυτό εκτιμάται από το λαό. Η στήριξη στη διαπραγματευτική διαδικασία δεν σημαίνει λευκή επιταγή σε κανένα.

Προειδοποιούμε! Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί στη δική μας πλευρά, είναι ο πρόεδρος Αναστασιάδης με αλαζονεία να προχωρεί μόνος αγνοώντας τις υπόλοιπες δυνάμεις. Κάτι τέτοιο θα οδηγήσει σε αδιέξοδο. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι η κυβερνώσα παράταξη να συνεχίσει να δυναμιτίζει την ενότητα με ακραία ρητορεία και διασπαστικές ενέργειες. Κάτι τέτοιο θα οδηγήσει στην καταστροφή.

Ήδη αναφέραμε ότι η επαναστατημένη Ελλάδα αντιμετώπισε την εχθρότητα των μεγάλων δυνάμεων της εποχής Παρόλα αυτά το κλίμα σε γενικές γραμμές αναστράφηκε και ο διεθνής παράγοντας της εποχής τελικά με την παρέμβαση του συντέλεσε στο να υλοποιηθεί ο στόχος της εθνικής ανεξαρτησίας, έστω κουτσουρεμένης. Τι ήταν εκείνο που ανάγκασε τις ευρωπαϊκές δυνάμεις να αλλάξουν σε ένα βαθμό συμπεριφορά; Ήταν ο ηρωισμός, το πείσμα και οι επιτυχίες των επαναστατημένων Ελλήνων που δεν άφηναν άλλη επιλογή παρά να γίνει αποδεκτή η ανεξαρτησία της Ελλάδας. Έτσι και στις μέρες μας ο δικός μας σωστά προσανατολισμένος αγώνας, η συνέπεια στις αρχές λύσης του Κυπριακού, η πολιτική βούληση για λύση, μπορούν να επιδράσουν στις βουλές και στους σχεδιασμούς των κυρίαρχων διεθνώς δυνάμεων.

Το αποτέλεσμα του «κοινού ανακοινωθέντος» πρέπει να γίνει μάθημα. Επί μήνες ο κ. Αναστασιάδης, με τη στήριξη όλων των άλλων πολιτικών δυνάμεων, ανέβαζε ψηλά τον πήχη, έθετε στόχους για εσωτερική κατανάλωση, αγκυλωμένος σε παλιές αντιλήψεις απέφυγε να αξιοποιήσει τα ανακοινωθέντα Χριστόφια- Ταλάτ και τελικά έφτασε σε ένα αποτέλεσμα που υπολείπεται τόσο των δικών του στόχων όσο και των ανακοινωθέντων Χριστόφια – Ταλάτ. Με τον ίδιο τρόπο φοβούμαστε, εάν από κοινού με τον κ. Έρογλου, ο οποίος ουδέποτε αποδέχτηκε τις συγκλίσεις Χριστόφια- Ταλάτ, αγνοήσουν τις συγκλίσεις, σύντομα θα βρεθεί η δική μας πλευρά  ενώπιον χειρότερων θέσεων. Όπως ακριβώς έγινε με το κοινό ανακοινωθέν.  

Οι συνομιλίες σήμερα προχωρούν πολύ αργά, αν δηλαδή προχωρούν καθόλου. Η δική μας ανάλυση είναι ότι για λόγους που σχετίζονται με τη σημασία του Φυσικού Αερίου στην Ανατολική Μεσόγειο, τους ευρύτερους ανασχεδιασμούς στην περιοχή από τους Αμερικανο- Νατοικούς (όπου ήδη συντελούνται καθοριστικές εξελίξεις), το ρόλο της Τουρκίας στην περιοχή και τις εξελίξεις σε σχέση με το ρόλο της ΕΕ, σε κάποια φάση το επόμενο χρονικό διάστημα, Αμερικανοί και ΕΕ θα επικεντρωθούν στην Κύπρο για διευθέτηση του προβλήματος με τον ένα ή άλλο τρόπο. Τα κενά που η δική μας πλευρά θα αφήσει στις συνομιλίες, κάποιοι άλλοι θα έρθουν να τα συμπληρώσουν. Όσο λιγότερα κενά αφήνουμε, αξιοποιώντας προηγούμενες συγκλίσεις, τόσο καλύτερα διασφαλίζουμε τα εθνικά μας συμφέροντα. Ιδιαίτερα σήμερα που μόνο πολιτικά εθελοτυφλούντες δεν βλέπουν ποιος είναι ο κόσμος της Νέας Τάξης, τι το διεθνές δίκαιο σημαίνει για τους ιμπεριαλιστές, και τι είναι η περιβόητη «Ευρώπη των Αρχών».

Καθήκον όλων μας σήμερα, καθήκον όλων των πολιτικών δυνάμεων είναι να σταθούμε μαζί, υπερασπιζόμενοι αρχές, να παλέψουμε για λύση του κυπριακού και να σώσουμε την πατρίδα και το λαό από την καταστροφική διχοτόμηση. Όπως έλεγε και ο Μακρυγιάννης «Είμαστε εις το "εμείς" κι' όχι εις το " εγώ. Και εις το εξής να μάθωμεν γνώσην, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν και να ζήσωμεν όλοι μαζί».

Φίλες και φίλοι,

Θέλω να σταθώ κλείνοντας επιγραμματικά και στις επερχόμενες ευρωεκλογές. Οι επερχόμενες εκλογές είναι κρίσιμες για τον τόπο μας. Κυρίως για εθνικούς λόγους. Μέσα από αυτές τις εκλογές ο κυπριακό λαός πρέπει να στείλει:

    Μήνυμα σοβαρότητας, υπευθυνότητας, διεκδικητικότητας και πατριωτικής στάσης στο κυπριακό.
    Μήνυμα στην κυβέρνηση Αναστασιάδη για τις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας που θυματοποιούν τους ανέργους, τους νέους, τους χαμηλοσυνταξιούχους, τα χαμηλά και τα μεσαία στρώματα.
    Μήνυμα αποδοκιμασίας στην Τρόικα που αποτελείται κυρίως από ευρωενωσιακούς θεσμούς για τα όσα ακραία επέβαλε και επιβάλλει στον κυπριακό λαό.
    Μήνυμα αλλαγής για την ΕΕ των πλουσίων και των βολεμένων, σε μια ευρώπη των λαών.

Η αποχή δεν θα λύσει κανένα πρόβλημα, αντίθετα κάθε ψήφος που χάνεται από το ΑΚΕΛ, ενισχύει το ΔΗΣΥ, τις πολιτικές Αναστασιάδη και την Τρόκα στην Κύπρο. Καλούμε τους ψηφοφόρους του ΑΚΕΛ, τους ψηφοφόρους της Αριστεράς, τους ανένταχτους, τους κεντροαριστερούς, τους κεντρώους, όσους θέλουν μια υπεύθυνη και σοβαρή πορεία στο κυπριακό, όσους διαφωνούν με τις πολιτικές Αναστασιάδη- Τρόικας στην οικονομία, με την επιβαλλόμενη πορεία διάλυσης της κοινωνίας, να ψηφίσουν ΑΚΕΛ- Αριστερά- Νέες Δυνάμεις. Να ψηφίσουν Αντίσταση- Αξιοπρέπεια- Προοπτική.