Σε ένα παράλληλο σύμπαν, αυτός ο απείρου κάλλους διάλογος θα μπορούσε να είχε ακουστεί και στο δικό μας εργασιακό περιβάλλον, αφού άγχος, κούραση, πίεση, τρελοί ρυθμοί, ανταγωνισμός και άλλα πολλά τέτοια είναι φίλοι μας καλοί.
 
Σε δουλειές όπως η δική μας ή των διαφημιστικών γραφείων, ο κόσμος δουλεύει «γέννημα-βούττημα του ήλιου» και λίγο περισσότερο, τα deadlines καραδοκούν για να σου κατασπαράξουν κάθε ίχνος δημιουργικού οίστρου, το job description περιλαμβάνει ότι και η τσάντα του Σπορτ Μπίλι, ενώ οι μάχες που έδωσαν οι εργάτες του Σικάγο εκείνο τον Μάη, διεκδικώντας ωράριο εργασίας στις 8 ώρες και καλύτερες συνθήκες εργασίας, ακούγονται πλέον στα αυτιά μας σαν ένα πιασάρικο παραμύθι βγαλμένο από τα σκονισμένα συρτάρια των συντεχνιακών.

Και παρόλα αυτά, όχι, δεν ακούστηκε ποτέ αυτός ο διάλογος. Όχι ακόμα τουλάχιστον… Η καθημερινότητάς μας συνεχίζει να έχει την ίδια βαρετή και αντιτηλεοπτική κανονικότητα.

Και επειδή το πήραμε απόφαση ότι οι πυρετώδεις ρυθμοί, το άγχος και η κούραση ήταν, είναι και θα είναι πάντοτε κομμάτι της βαρετής μας καθημερινότητας, που δεν περιέχει ούτε φωνές, ούτε βρισιές, ούτε μαλλιοτραβήγματα, ως εκ τούτου επιλέγουμε να το «παίξουμε» safe. Επιλέγουμε να φωνάζουμε… ότι αγαπάμε αυτό που κάνουμε (ή τουλάχιστον κάνουμε αυθυποβολή και το λέμε συνέχεια μέχρι τελικά να το πιστέψουμε) και βλέπουμε την κατάσταση με τσας χιούμορ.

Διαβάστε τη συνέχεια εδώ.