Ο «Αττίπας», το «Χάραμα», ο «Αντωνάκης», το «Μινιόν» και τόσα άλλα κέντρα διασκέδασης και ταβέρνες διεκδικούσαν την προσοχή των αναγνωστών. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, υπήρχε και ο θρυλικός «Σκορπιός», για όσους ήθελαν να συνεχίσουν τη νύχτα λίγο περισσότερο.

Κοιτάζοντας τις παλιές φωτογραφίες της εποχής, δεν βλέπεις απλώς ανθρώπους ντυμένους σύμφωνα με τη μόδα των δεκαετιών του ’60, του ’70 ή του ’80.

Βλέπεις χαμόγελα χωρίς κινητά στο χέρι.

Βλέπεις παρέες που κοιτάζουν η μία την άλλη και όχι μια οθόνη.

Βλέπεις ανθρώπους που βγήκαν έξω για να περάσουν καλά και όχι για να αποδείξουν ότι πέρασαν καλά.

Δεν υπήρχε το «στείλε μου το location». Όλοι ήξεραν πού ήταν ο «Σκορπιός». Δεν υπήρχε το «δες το μενού online». Πήγαινες και ό,τι είχε. Δεν υπήρχε το άγχος να βγάλεις φωτογραφία το φαγητό πριν το αγγίξεις.

Και φυσικά, δεν υπήρχε το Google Reviews.

Δεν μπορούσες να γράψεις:

«Πήγαμε, δεν μας άρεσε. Οι πατάτες ήταν λίγο παραψημένες. Ένα αστέρι.»

Αν δεν σου άρεσε το φαγητό, το πολύ-πολύ να το συζητούσες στο αυτοκίνητο της επιστροφής. Αν σου άρεσε, ξαναπήγαινες. Η φήμη των μαγαζιών χτιζόταν από στόμα σε στόμα.

Οι βραδιές είχαν άλλη λογική.

Δεν πήγαινες για δύο ώρες.

Καθόσουν.

Μιλούσες.

Γελούσες.

Παρήγγελνες ακόμη ένα ποτό ενώ έλεγες ότι θα ήταν το τελευταίο.

Και αν η παρέα ήταν καλή, η νύχτα συνεχιζόταν.

Σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, έχουμε αμέτρητες επιλογές. Κάνουμε κρατήσεις από το κινητό, διαβάζουμε κριτικές αγνώστων και συχνά αφιερώνουμε περισσότερο χρόνο στο να αποφασίσουμε πού θα πάμε παρά στο να απολαύσουμε την ίδια την έξοδο.

Κι όμως, κάτι παραμένει ακριβώς το ίδιο.

Η χαρά της εξόδου δεν ήταν ποτέ το εστιατόριο.

Ούτε η ταβέρνα.

Ούτε η δισκοθήκη.

Ήταν η παρέα.

Ήταν οι συζητήσεις που δεν ήθελες να τελειώσουν.

Οι φίλοι που έλεγαν «ένα τελευταίο και φεύγουμε» και έφευγαν δύο ώρες αργότερα.

Οι στιγμές που δεν φωτογραφήθηκαν ποτέ, αλλά έμειναν για πάντα στη μνήμη.

Κοιτάζοντας αυτές τις φωτογραφίες σήμερα, ίσως τελικά να μην νοσταλγούμε τα μαγαζιά.

Νοσταλγούμε την ηλικία που είχαμε όταν πηγαίναμε σε αυτά.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο πράγμα που μπορεί να μας θυμίσει μια παλιά εφημερίδα και μερικές ξεθωριασμένες φωτογραφίες:

Ότι οι καλύτερες βραδιές της ζωής μας δεν συγκέντρωσαν ποτέ likes.

Συγκέντρωσαν ανθρώπους γύρω από ένα τραπέζι.