Ομολογουμένως, η Κύπρος στα χρόνια της φαινομενικής ανάπτυξης υποστήριζε μια μεγάλη μάζα επιχειρήσεων τις οποίες η ίδια η αγορά κρατούσε εν ζωή, αποφέροντας μάλιστα σε αυτές και τεράστια κέρδη. Δυστυχώς όμως, όταν υφίσταται ένα σύστημα στο όποιο οι δομές και οι βάσεις του αποτελούν αντικείμενο για άλλα – εξωγενή συμφέροντα, τότε η μετέπειτα πορεία, ενδεχομένως, να μην έπρεπε να μας ξαφνιάσει τόσο…
Αδιαμφισβήτητα, ο Μάρτιος του 2013, θα μας μείνει αξέχαστος. Ήταν τότε που ένα μεγάλο κατευθυνόμενο για δεκαετίες παραμύθι έλαβε τέλος και ξαφνικά λίστες για διαγραφέντα δάνεια, αυθαίρετα επιδόματα, φυγάδευση δισεκατομμυρίων από τις κυπριακές τράπεζες λίγο πριν το «αιφνίδιο» κούρεμα και άλλα πολλά, είδαν το φώς της δημοσιότητας αντικρίζοντας πια το «σωστά» θεμελιωμένο πολιτικοοικονομικό μας σύστημα.
Δυσανάλογο κόστος μιας αποτυχημένης συγκρότησης ενός συστήματος από «ειδικευμένους εμπειρογνώμονες», επωμίζονται σήμερα οι πολίτες αυτού του τόπου και ειδικότερα οι νέοι άνθρωποι που έρχονται αντιμέτωποι με τη καλπάζουσα ανεργία. Στην άλλοτε ευημερούσα Κύπρο, ο αριθμός των εγγεγραμμένων ανέργων σήμερα ανήλθε στα 52.783 άτομα, σημειώνοντας αύξηση 6.850 ατόμων από τον Ιανουάριο του περασμένου έτους. Και ενώ η κυβέρνηση της χώρας προσπαθεί να αποσπάσει τα εύσημα από την Τρόικα για την σωστή υλοποίηση του μνημονίου, όλο και περισσότεροι νέοι καταφεύγουν στο εξωτερικό να αναζήτηση δουλειάς.
Είναι αλήθεια ότι, το σκηνικό εργοδότησης που στήθηκε για δεκαετίες είναι πλέον πολύ δύσκολο να επαναπροσδιοριστεί στις πραγματικές ανάγκες της χώρας, «ρίχνοντας» έξω αμέσως χιλιάδες εργαζόμενο κόσμο, δημιουργώντας ένα βαθύ λαβύρινθο που η διαδικασία για την έξοδο φαντάζει επίπονη και χρονοβόρα. Η σημερινή νεολαία αν και πιο μορφωμένη από τις προηγούμενες, διαπραγματεύεται με τη νέα τάξη πραγμάτων αντικρίζοντας μια χαώδη κατάσταση με κύριο συναίσθημα την απογοήτευση. Έτσι λοιπόν, αποφεύγοντας «οδυνηρές εκπτώσεις» σε αυτό που ο καθένας έχει φανταστεί για τον εαυτό του, η «λύση» για αναζήτηση δουλειάς στο εξωτερικό έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον.
Η αποτυχία του συστήματος να προφυλάξει τους νέους απ’ την ανεργία είναι εμφανής, δυστυχώς πλέον συζητάμε για τα άκρως βασικά και απαραίτητα – όπου χώρος για φιλοδοξίες και όνειρα δεν υπάρχει. Εντούτοις, μια βασική παράμετρος για την επίτευξη των στόχων μας, είναι η επιμονή και η θέληση, δυο στοιχεία που λόγω των καιρών πρέπει να υπάρχουν σε περίσσιο βαθμό, είτε απευθυνόμαστε στο εξωτερικό είτε στο εσωτερικό περιβάλλον.
Καλώς ή κακώς το ξεσκαρτάρισμα του συστήματος έχει ξεκινήσει, αυτό όμως που πρέπει να προβληματίσει τις αρχές, σε τοπικό αλλά και ευρωπαϊκό επίπεδο είναι ο βεβιασμένος τρόπος που χρησιμοποιείται στην εκπλήρωση «στόχων», που επίκεντρο έχουν τη καθημερινή ζωή των πολιτών.
O Φρίξος Νικολάου είναι φοιτητής Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Sheffield, [email protected].
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αντιπρoσωπεύουν το συγγραφέα και όχι την εκδοτική πολιτική του sigmalive.com
