Αναθερμάνθηκε τις τελευταίες ημέρες η επιχειρηματολογία γύρω από το φλέγον θέμα των Ιδιωτικοποιήσεων των Ημικρατικών Οργανισμών. Οι υπέρμαχοι των Ιδιωτικοποιήσεων προβάλλουν το επιχείρημα ότι δεν είναι δουλειά του κράτους να κάνει τον επιχειρηματία, τονίζοντας ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ των ιδιωτών οδηγεί σε ποιοτικότερες υπηρεσίες και χαμηλότερες τιμές προς όφελος των καταναλωτών.

Αυτή η προσέγγιση είναι περισσότερο θεωρητική και σε καμμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα όταν εφαρμοσθεί στην πράξη. Όλοι γνωρίζουν ότι ο ιδιώτης επιχειρηματίας έχει ως μοναδική επιδίωξη του το κέρδος και ελάχιστα ενδιαφέρεται για το κοινωνικό όφελος. Αυτό αποδείχθηκε <<πανηγυρικά>> στην περίπτωση της κατάρρευσης του τραπεζικού συστήματος όπου ο οξύτατος και ανεύθυνος ανταγωνισμός των δύο μεγάλων τραπεζών επέφερε τεράστια κέρδη στα γεράκια της κερδοσκοπίας σε βάρος των συμφερόντων της κοινωνίας.                                                                                                                        

Το αντίπαλο στρατόπεδο προτάσσει το μέγα επιχείρημα ότι  οι Οργανισμοί Κοινής Ωφέλειας είναι εθνικός πλούτος και ως εκ τούτου θα πρέπει να παραμείνουν στο κράτος , εξυπηρετώντας ταυτόχρονα τις στρατηγικές ανάγκες της χώρας.  Συγκρίνοντας τις δύο φιλοσοφικές προσεγγίσεις μακριά από ιδιοτελή συμφέροντα  και σκοπιμότητες, η πλάστιγγα γέρνει σαφέστατα προς την πλευρά της κρατικοποίησης.

Ωστόσο, εξυπακούεται ότι για να αποβούν πολλαπλώς ωφέλιμοι  για τη χώρα και τους πολίτες, οι ημικρατικοί οργανισμοί θα πρέπει να διέπονται από συγκροτημένο, ξεκάθαρο και αποτελεσματικό καθεστώς λειτουργίας το οποίο, δυστυχώς, ουδέποτε υπήρξε. Εδώ ακριβώς είναι που χρειάζεται η πολιτική μαγκιά.

Να εκσυγχρονισθεί τάχιστα το καθεστώς λειτουργίας τους και μέσα από συνθήκες αποκομματικοποίησης , απόλυτης διαφάνειας και χρηστής διοίκησης, να προχωρήσουν προς το μέλλον, ισχυροί, αποδοτικοί και εύρωστοι για να εξυπηρετούν διαχρονικά τα ζωτικά συμφέροντα του λαού και δη της ημικατεχόμενης πατρίδας.

Η κυβέρνηση αν πράγματι θέλει να παραμείνουν οι οργανισμοί κοινής ωφέλειας στο κράτος, όπως ρητώς υποσχέθηκε προεκλογικά στις συντεχνίες, μπορεί να εξασφαλίσει τα ποσά που απαιτεί η τρόικα,  από τα κλεφτρόνια των τραπεζών ή άλλως πως. Τρόποι υπάρχουν, πολιτική βούληση και καλή πρόθεση χρειάζεται. Όλα τα άλλα είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.    

Ο Ξενής Ξενοφώντος είναι αρχισυντάκτης της "Εργατικής Φωνής" της ΣΕΚ