Οικονομική κρίση μια λέξη που προκαλεί σήμερα σε όλο τον κόσμο τρόμο στο άκουσμα της. Με την έλευση της Τρόικας όλοι τρομοκρατημένοι μαζεύτηκαν στο καβούκι τους για να μπορέσουν να επιβιώσουν μέχρι να επανέλθει η χώρα στις παλιές καλές της συνήθειες.
Όλοι αυτό ελπίζουν και όλοι αυτό προσμένουν, οτι κάποια στιγμή τα πράγματα θα πάρουν μια άλλη τροπή και θα αλλάξουν, θα γίνουμε όπως πριν. Αυτό όμως μέρα με τη μέρα γίνεται ένα άπιαστο όνειρο. Από το πρόβλημα που δημιούργησε η οικονομική κρίση επηρεάστηκαν πολλές ομάδες ανθρώπων όπως οι ασθενείς, οι ανάπηροι, τα παιδιά, οικογένειες που απολύθηκαν από τις δουλειές τους, οι νέοι άνθρωποι που καλούνται να αφήσουν πίσω τους τα όνειρα τους και να μπουν σε ένα κλίμα «απλά να επιβιώσουμε».
Πολλές ομάδες ευπαθείς και μη έχουν επηρεαστεί με όλες αυτές τις αλλαγές στον κόσμο μας. Μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι είναι ευάλωτοι στη σημερινή κατάσταση και που σήμερα ίσως πολλοί δεν τους σκέφτονται είναι και οι ηλικιωμένοι μας. Άλλαξαν πολλά πράγματα τα οποία μέχρι σήμερα θεωρούσαμε δεδομένα και κεκτημένα δικαιώματα.
Η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη έχει γίνει πλέον πολυτέλεια αφού θα πρέπει να πληρώσεις για να μπορέσεις να εξεταστείς για ένα πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζεις. Η κοινωνική κάρτα, μια κάρτα με τόσα δικαιώματα την είχε ο ηλικιωμένος στα χέρια του σαν ένα διαβατήριο στην κοινωνική ζωή. Όμως και αυτή έχει πλέον καταργηθεί.
Ο ηλικιωμένος πια δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει την δωρεάν μετακίνηση του με τα λεωφορεία, μια ανάγκη κοινωνική αλλά και συνάμα ανάγκη για την προσωπική του εξυπηρέτηση.
Η μετάβαση στο νοσοκομείο, σε ένα πάρκο για να παίξει με τα εγγόνια του, να συναντήσει τους φίλους του σε ένα κέντρο ημέρας και απασχόλησης ηλικιωμένων. Δεν έχει πια αυτό το δικαίωμα θα πρέπει να το σκεφτεί δύο και τρεις φορές για να βγει από την πόρτα του. Οι συντάξεις των 400 ευρώ που συντηρούν ολόκληρες οικογένειες εκτός από τους ιδίου τους ηλικιωμένους, αφού η κρίση οδήγησε τα παιδιά τους πίσω στην πατρική εστία.
Ως επιστέγασμα όλων αυτών έρχεται και η επιβολή φόρων, σκύβαλα, φόροι ακίνητης ιδιοκτησίας, τέλη αποχέτευσης και μαζί και όλα τα τρέχοντα έξοδα, νερό, τηλέφωνο, ρεύμα. Όλα αυτά ανάγκες βασικές για τον άνθρωπο που θέλει να λέγεται εκπολιτισμένο κοινωνικό όν.
Πώς να αντέξεις ένας ηλικιωμένος με τόσα βάρη στην πλάτη του και με το βάρος των χρόνων να του θυμίζει ότι πια δεν μπορεί να αγωνιστεί όπως παλιά, όπως όταν ήταν νέος. Περίμενε πολλά χρόνια την σύνταξη για να ξεκουραστεί και να απολαύσει τους καρπούς των κόπων του και να χαρεί με τα παιδιά του. Μόνο που τα παιδιά του πλέον δεν μπορούν να τον βοηθήσουν μάλλον χρειάζονται βοήθεια από τον ίδιο.
H Μαρία Κωνσταντίνου είναι Κοινωνιολόγος – Κοινωνική Λειτουργός
