Δόθηκε από κάποιους η εντύπωση εντύπωση ότι τα πολιτικά κόμματα τοποθετήθηκαν για την πρόταση διχοτόμησης της τράπεζας, με τρόπο που υπεραμύνθηκαν των συμφερόντων των μεγαλοεπιχειρηματιών της αγοράς ακινήτων. Είναι κι αυτό άλλο ένα δείγμα των απλοϊκών υπεραπλουστεύσεων που προκρίνονται μέσα σε ένα περιβάλλον γενικής σύγχυσης. Άλλα είναι όμως τα πραγματικά ερωτήματα.

Δημοπρατήριο ακινήτων ή επιστροφή στα αίτια;

Η πρόταση που έγινε (αλήθεια, από ποιόν ακριβώς;) προβλέπει να διαχωριστούν και να “εξωτερικευθούν” τυχόν προβληματικά στοιχεία ενεργητικού της τράπεζας, προκειμένου ό,τι μείνει να είναι “στερεότερο”. Επειδή αυτά τα προβληματικά στοιχεία που χρειάζονται ειδική διαχείριση είναι, τελικά, ακίνητη περιουσία, στην ουσία προκρίνουν ένα εξειδικευμένο “δημοπρατήριο ακινήτων”…

Πράγματι, διαφαίνεται ποιές περιουσίες προορίζονται για δημοπρασίες τέτοιου είδους (άλλοι μπορεί να το πουν και “ξεπούλημα”). Ταυτόχρονα μπορεί κανείς να διερωτηθεί ποιοί θα ζημιώνονταν, αλλά και ποιά προβλήματα μπορούσε να λυθούν. Είναι όμως αυτό το κυρίως ζήτημα;

Προτού περάσουμε σε τέτοιους συλλογισμούς, είναι σκόπιμο να διατυπωθούν καίρια ερωτήματα, τα οποία λογικά προηγούνται.Για ποιό λόγο έφτασαν τώρα να λένε ότι ο ισολογισμός της τράπεζας “χρειάζεται κάποια ενίσχυση” (από εκεί ξεκινά η ιδέα); Δυο είναι τα βασικά αίτια:

• Πρώτα, η πολύ ασύμφορη συμφωνία για αποχωρισμό των εργασιών στην Ελλάδα –και αυτό, δυστυχώς, δεν “ξεγίνεται”.
• Έπειτα, η εξίσου παράδοξη ιδέα να συγχωνευτεί η τράπεζα που οδηγείται σε εκκαθάριση (Λαϊκή) με την άλλη τράπεζα που διασώζεται και θα αναδιαρθρωνόταν αναλόγως. Αυτή η δεύτερη απόφαση είναι στη ρίζα προβλημάτων που δεν ξέρουν τώρα πώς να αντιμετωπίσουν.

Δεν υπήρχε άλλη λύση;

Παρεμφερές ερώτημα: αν επρόκειτο να διατεθούν σε ενδιαφερόμενους (hedge funds και άλλους) «κομμάτια» του ενεργητικού της τράπεζας για να αντληθούν πόροι και να δημιουργηθούν περιθώρια ρευστότητας, τότε γιατί αυτό δεν έγινε εξ αρχής, με την «κακή Λαϊκή»; Με ποιά λογική αποφασίστηκε η ενσωμάτωσή της στην άλλη τράπεζα για να θέλουμε τώρα να «πάμε πίσω», με διαχωρισμό; Τι είναι πιο δύσκολο και τι πιο πρόσφορο; Να δημιουργηθεί μια «τράπεζα ακινήτων» που θα στοχεύει να «απομακρύνει προβλήματα», αλλά που ουσιαστικά θα χρειαστεί και καταθέσεις και θα εμπλέκει το όνομα-φήμη της «μιας από τις κεφαλαιακά υγιέστερες τράπεζες της Ευρώπης” (όπως μας έλεγαν δικαιολογώντας το “κούρεμα”); Ή να μην ολοκληρωθεί η συγχώνευση και να τύχουν επεξεργασίας χωριστά τα στοιχεία των δυο τραπεζών;

Πρόσθετο ερώτημα: αν εκείνο που τελικά προτείνεται, είναι μια δεύτερη “εξειδικευμένη” τράπεζα και όχι κάποιος οργανισμός ακινήτων (όπως ήταν η αρχική πρόταση), τότε γιατί αυτή η ίδια δουλειά να μη γίνει μέσα στην ίδια την τράπεζα; 

Μετρήθηκαν-αξιολογήθηκαν όλες οι συνέπειες;

Μας λένε ότι δεν πρόκειται για πρωτοτυπία. Ότι τέτοιες λύσεις εφαρμόστηκαν πολλάκις σε ανάλογες περιπτώσεις. Ναι, αλλά δεν αφορούσε τη μια και κύρια τράπεζα του συστήματος (τη “συστημική”). Εφαρμόστηκε σε “περιφερειακές” μονάδες, οι οποίες δεν μπορούσε να τύχουν άλλης μεταχείρισης.
Στην περίπτωση της Κύπρου, εφαρμόζονται κάποιες άλλες “πρωτότυπες” (έως… απίστευτες), τεχνικές και “συνταγές”, προκειμένου αυτή η τράπεζα να ανακεφαλαιοποιηθεί και πάνω της να στηριχτεί όλο το σύστημα. Υπολογίσθηκε τι είδους “συστημικό κίνδυνο” ενέχει μια τέτοια απόφαση και εικόνα “διχοτόμησης-πλειστηριασμού”;

Όποια και ό,τι και (όποιου) αν είναι τα προβληματικά δάνεια (με παρελκόμενα ακίνητα), ποιές συνέπειες θα έχει τυχόν μαζική διάθεση ακίνητης περιουσίας μερικών δισεκατομμυρίων στους επόμενους μήνες; Όχι μόνο στην αγορά ακινήτων. Αλλά στην εμπιστοσύνη του κοινού (στην τράπεζα και τις διαδικασίες). Όπως και ευρύτερα στην οικονομία… Στην οικονομική δραστηριότητα και την απασχόληση-ανεργία… Έχει γίνει κάποια μελέτη; Ενδιαφέρθηκε κανείς τι μπορεί να είναι οι ανεπιθύμητες συνέπειες μιας τέτοιας ενέργειας που προβάλλεται ως “επιβεβλημένη”;

Άλλα ερωτήματα, που μοιάζουν “διαδικαστικά”, δεν είναι μικρότερα. Έχουν  να κάνουν με νομικά ζητήματα, αλλά και με θέματα ηθικής τάξης. Ποιός νομιμοποιείται να πάρει μια τέτοια απόφαση; Μπορεί να είναι κάποιος άλλος εκτός από τους νέους (και “ακούσιους”) μετόχους της τράπεζας, δηλαδή τους νέους ιδιοκτήτες; Ποιά λογική λέει ότι, αφού με “πολιτικές αποφάσεις” τους αφαιρέθηκε το σχεδόν μισό των καταθέσεών τους, μετατρεπόμενο σε μετοχικό κεφάλαιο, ταυτόχρονα θα τους πουν ότι αυτό το μετοχικό κεφάλαιο δεν αντιστοιχεί σε μιαν (δεόντως ανακεφαλαιοποιημένη) τράπεζα, αλλά σε “κάτι άλλο”; Τέλος, το άλλο μέρος των καταθέσεών τους που θα “συνοδεύσει” τα προβληματικά δάνεια-ακίνητα στο “δημοπρατήριο”, τι θα απογίνει;

Αυτοί που διαχειρίστηκαν με πληρεξούσιο το τραπεζικό σύστημα…

Όταν ξεκίνησε “όλη αυτή η ιστορία”, η τράπεζα δεν είχε ανυπέρβλητα προβλήματα. Μπορούσε να ανακεφαλαιοποιηθεί με μερικά δις –ιδιαίτερα αν δεν μεσολαβούσε ο απαράδεκτος “πλειστηριασμός-αυτοχειρία” της PIMCO. Στο δρόμο έγιναν ενέργειες και λήφθηκαν αποφάσεις, που κάνουν σήμερα κάποιους με στόμφο να μιλούν για «ανυπέρβλητα συσσωρευμένα προβλήματα».

Γίνεται άραγε κατανοητό ότι το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων (αριθμημένων και μη) οφείλεται στη διαδικασία-διαχείριση και όχι στην ίδια την τράπεζα ή τους πελάτες της (όσα και αν ήταν λάθη και αμαρτίες του παρελθόντος);Εκείνοι που πρέπει να εξηγήσουν τι έγινε (και έκαναν) ούτως ώστε από μια τράπεζα που χρειαζόταν συγκεκριμένη στήριξη, να μας φέρουν σε πρόβλημα που θέλει “δραστικές λύσεις”, δεν είναι τα πολιτικά κόμματα. Είναι εκείνοι που διαχειρίζονται, με πληρεξούσιο, το τραπεζικό σύστημα εδώ και ένα-δυο χρόνια…

Προτού, λοιπόν, κάποιοι σπεύδουν να βγάλουν και να προβάλλουν υπεραπλουστευμένα συμπεράσματα, του τύπου “τα πολιτικά κόμματα υπερμύνονται των μεγαλοεπιχειρηματιών”, ας μπουν στον κόπο να αναζητήσουν απαντήσεις στα πιο πάνω και σε άλλα ανάλογα ερωτήματα. Και μην ξεχνάμε ότι εδώ κι ένα χρόνο περίπου μας  έφεραν κάποιους που περιφέρονται με «συνταγές Lehman Brothers» στο χαρτοφύλακα...

ο Π.Γ.Προδρόμου είναι βουλευτής του Δημοκρατικού Συναγερμού

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αντιπρoσωπεύουν το συγγραφέα και όχι την εκδοτική πολιτική του sigmalive.com