Μετά από μια τραγωδία, ένα τραυματικό γεγονός , δημιουργούνται αναρίθμητα συναισθήματα. Συναισθήματα που αλλάζουν και μεταβάλλονται ανάλογα με το χρόνο, τα προσωπικά βιώματα, τη στήριξη του άμεσου περιβάλλοντος του κάθε ατόμου που εμπλέκεται. Το Μαρί αποτέλεσε για την Κυπριακή κοινωνία ένα συλλογικό τραύμα και αφού αποτελεί θεώρημα στην ψυχολογία και στην ψυχιατρική, όπως όλα τα τραύματα έτσι και το Μαρί ξύπνησε μνήμες προηγούμενων τραυμάτων, μνήμες της αεροπορικής τραγωδίας που όλοι βιώσαμε, μνήμες της εισβολής και του πραξικοπήματος.
Πρώτο συναίσθημα ο Θυμός! Ανθρώπινο και κατανοητό συναίσθημα, θυμός για το απρόσωπο σύστημα, θυμός για το κάθε πρόσωπο που εμπλέκεται ή κρίναμε ότι εμπλέκεται στο τραγικό τούτο περιστατικό που μέσα σε δευτερόλεπτα, αναπάντεχα και χωρίς προετοιμασία πήρε αγαπημένα πρόσωπα μακριά και στέρησε τη χαρά από πολλές οικογένειες.
Ο Θυμός γίνεται σύγχυση, η σύγχυση γίνεται πόνος, ο πόνος γίνεται ελπίδα, η ελπίδα γίνεται αποδοχή και τελικά παραμένει η αποδοχή με τον πόνο στην ψυχή και τις αναμνήσεις να δίνουν δύναμη και κουράγιο για να μπορεί ο καθένας να συνεχίσει.
Το Μαρί ήταν ένα τραυματικό γεγονός και σαν τέτοιο πρέπει να το αντιμετωπίσουμε για να μπορέσουμε να το διαχειριστούμε και να προχωρήσουμε στο μέλλον σοφότεροι. Η δίκη που έληξε δεν αντικατοπτρίζει το μέγεθος της τραγωδίας. Φράσεις όπως « η δικαιοσύνη έλαμψε», «πρώτη φορά καταδικάζεται πολιτικό πρόσωπο», «η δίκη απαρχή μιας νέας εποχής» είναι τουλάχιστο παραπλανητικές και προσπαθούν ανεπιτυχώς να ικανοποιήσουν το περί δικαίου αίσθημα του λαού. Σε κάθε τραγικό γεγονός υπάρχει μια σειρά, μια αλυσίδα γεγονότων που προηγούνται της κρίσης. Ποτέ δεν συμβαίνει ένα τραγικό γεγονός απομονωμένα με μια μόνο αιτία, αντίθετα πάντα είναι πολυδιάστατο και οφείλεται σε σειρά λαθών, παραλείψεων, ανεύθυνων χειρισμών, εγκληματικών πράξεων κλπ.
Το αποτέλεσμα της δίκης κατέδειξε τη μέγιστη ευθύνη στον πολιτικό προϊστάμενο του Υπουργείου Άμυνας κρίνοντας ότι τα πυρομαχικά αποτελούσαν «προσωπική του ευθύνη» και όχι «ευθύνη του στρατού». Με την προϋπόθεση αυτή, δεν χρειαζόταν να τα επιβλέπει ο στρατός, να τα φροντίζει και να τα συντηρεί κατάλληλα, ούτε καν να τα αποθηκεύσει και να τα τοποθετήσει με το σωστό τρόπο αφού “ανήκαν εξολοκλήρου και προσωπικά στον ίδιο τον Υπουργό τον Κώστα Παπακώστα”. Είναι για τούτο το λόγο που δεν είδαμε κανένα ένστολο όπως πολλής κόσμος διερωτάται στο εδώλιο του κατηγορουμένου.
Σαν αποτέλεσμα ένας άνθρωπος (πολιτικά προϊστάμενος) , καταδικάστηκε με την ποινή της ανθρωποκτονίας και αισθανόμαστε ότι καταφέραμε επιτέλους να λύσουμε το πρόβλημα και να δείξουμε θάρρος και πυγμή αφού καταφέραμε να καταδικάσουμε “ψηλά ιστάμενα πρόσωπα”. Έστω και αν όλοι γνωρίζουμε ότι πολλοί έλειπαν από το εδώλιο του κατηγορουμένου, έστω και αν γνωρίζουμε ότι άτομα εμπλεκόμενα άμεσα δεν θεωρήθηκαν καν κατηγορούμενοι. Έτσι, επειδή ένα τραύμα φέρνει θύμησες παλαιότερων τραυμάτων στο νου, θυμόμαστε τη δικαίωση μετά από το πραξικόπημα και την εισβολή, τη δικαίωση της αεροπορικής τραγωδίας και ανακαλύπτουμε ξαφνικά πόσο όμοια μοιάζουν όλα.
Ένας άνθρωπος μόνος του κατάφερε να δημιουργήσει ένα τεράστιο τραυματικό γεγονός και όφειλε να καταδικαστεί! Ποιος όμως είναι αυτός ο άνθρωπος έστω και αν αυτό δεν έχει σημασία για τη νομική πτυχή του θέματος. Τη στιγμή που στην Κύπρο η ηθική πλευρά των πραγμάτων εκμηδενίζεται, η διαφθορά μας αφήνει άφωνους μέρα με τη μέρα, με σειρά σκανδάλων να αυτό-αποκαλύπτονται ας δώσουμε το δικαίωμα στους εαυτούς μας να ακούσει και την άλλη πλευρά.
Ο Κώστας Παπακώστας γεννήθηκε στην κατεχόμενη Αγία Τριάδα Γιαλούσας της επαρχίας Αμμοχώστου στις 12 Νοεμβρίου 1939. Φοίτησε στην Ανώτατη Σχολή Πολέμου και τη Σχολή Εθνικής Άμυνας της Ελλάδας και έτυχε μετεκπαίδευσης σε ειδικές αστυνομικές σχολές των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής και της Γερμανίας σε θέματα αντιμετώπισης της διεθνούς τρομοκρατίας και χειρισμού καταστάσεων κρίσεως. Υπηρέτησε δεκαοκτώ χρόνια στον Κυπριακό Στρατό και στην Εθνική Φρουρά, φτάνοντας μέχρι το βαθμό του Συνταγματάρχη. Το 1973 αποσπάστηκε στο Εφεδρικό Σώμα της Αστυνομίας για την αντιμετώπιση της παράνομης δράσης της Ε.Ο.Κ.Α. Β΄, ενώ κατά το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 ανέπτυξε αντιστασιακή δράση και φυλακίστηκε. Το 1978 αποσπάστηκε ξανά στην Αστυνομία και συγκρότησε τη Μηχανοκίνητη Μονάδα Αμεσης Δράσης (Μ.Μ.Α.Δ.), η οποία σκοπό έχει την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και του οργανωμένου εγκλήματος. Το 1984 διορίστηκε οριστικά στην Αστυνομία με το βαθμό του Ανώτερου Αστυνόμου, φτάνοντας μέχρι το βαθμό του Υπαρχηγού Αστυνομίας. Τον Ιανουάριο του 1996 υπέβαλε την παραίτηση του, διαμαρτυρόμενος για τα κακώς κείμενα στο Σώμα. Εξελέγη Βουλευτής Αμμοχώστου με το ΑΚΕΛ – Αριστερά – Νέες Δυνάμεις στις εκλογές της 26ης Μαΐου 1996 και επανεξελέγη στις εκλογές της 27ης Μαΐου 2001 και της 21ης Μαΐου 2006. Διετέλεσε Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα και αναπληρωτής Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων. Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα και την Καταπολέμηση των Ναρκωτικών και Εξαρτησιογόνων Ουσιών, και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Αμυνας και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών. Έχει συγγράψει τις μελέτες «Η νομική και ιστορική αλήθεια για το κυπριακό πρόβλημα» (1985) και «Η Τουρκία σήμερα-Τάσεις και προοπτικές» (1985). Έχει τιμηθεί από την Κυπριακή Δημοκρατία με τιμητικό δίπλωμα και το Μετάλλιο Αντίστασης για τη δράση του στην προάσπιση της Δημοκρατίας και της νομιμότητας εναντίον του πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου του 1974 (2004), καθώς και με τιμητικό δίπλωμα και μετάλλιο για τη συμμετοχή του στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959 (2006). Στις 11 Ιουλίου το 1996 έχασε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα την μικρότερη του κόρη σε ηλικία 21 ετών, εν ώρα καθήκοντος (ήταν αστυνομικός και έσπευσε να βοηθήσει όταν κτυπήθηκε από διερχόμενο όχημα που οδηγούσε άτομο υπό την επήρεια αλκοόλ). Με δικό του αίτημα ο κατηγορούμενος για λόγους υγείας δεν παρέμεινε στη φυλακή για να εκτίσει την ποινή του παρά τα λίγα χρόνια που του επεβλήθησαν.
Ο Κώστας Παπακώστας αφιέρωσε τη ζωή του για την Πατρίδα. Μια πατρίδα που σήμερα παραπαίει, αιμορραγεί και δημιουργεί μόνο αδιέξοδα σε κάθε πολίτη της. Μια πατρίδα που χρειάζεται ένα καινούργιο ξεκίνημα, μια νέα αντίληψη της έννοιας της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς.
"Δεν είναι δυνατό να είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για κάποιους ανθρώπους και να μην είσαι υπέρ της δικαιοσύνης για όλους τους ανθρώπους. " Martin Luther King, 1929-1968, Αφροαμερικανός ηγέτης
Ο Αντρέας Γερασιμίδης είναι απλός πολίτης
Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αντιπρoσωπεύουν το συγγραφέα και όχι την εκδοτική πολιτική του sigmalive.com
