Οι  στρατηγικές αποφάσεις της Τράπεζας Κύπρου τα τελευταία 7 χρόνια, σε ότι αφορά τις επενδύσεις και τη διόγκωση του ισολογισμού της συνέβαλαν ουσιαστικά στην κατηφορική της πορεία. Πάνω από αυτές τις αποφάσεις πλανώνται οι ευθύνες της εποπτικής αρχής, η οποία επέτρεψε στην Τράπεζα να ενεργεί με μια ιδιαίτερα ριψοκίνδυνη διάθεση, που έθετε σε κίνδυνο τόσο τον τραπεζικό τομέα του τόπου, όσο και την οικονομία γενικότερα. Παράλληλα, ευθύνες φέρει και η ίδια η κυβέρνηση που απέτυχε να διαμορφώσει ένα οικονομικό μοντέλο, μέσα στο οποίο να λειτουργούν υπεύθυνα οι Τράπεζες και να εξυπηρετούν μακροπρόθεσμα τα συμφέροντα του τόπου.  
      Η ανεξέλεγκτη πορεία που ακολούθησε η Τράπεζα, ως αποτέλεσμα των εσφαλμένων επιλογών της και των λαθών και παραλείψεων της Πολιτείας, επέφερε το διαβόητο bail in. Την απόφαση, δηλαδή, όπως τον λογαριασμό για τις ζημιές της Τράπεζας να τον πληρώσουν οι μέτοχοι, οι πιστωτές και οι ανασφάλιστοι καταθέτες της. Πρώτα και καλύτερα ανάμεσα στους καταθέτες αυτούς, φιγουράρουν τα ταμεία προνοίας στην Τράπεζα.
     Τα ταμεία είχαν μια ξεχωριστή μεταχείριση σε ότι αφορά το bail in. Ενώ οι πρώτες €100.000 του κάθε καταθέτη δεν "κουρεύτηκαν", στην περίπτωση των ταμείων προνοίας το "κούρεμα" ξεκίνησε από το πρώτο ευρώ. Πρόσθετα, ενώ στην περίπτωση των καταθετών, τα δάνεια τους συνυπολογίστηκαν με τις καταθέσεις τους για ανάλογη μείωση ή και εκμηδενισμό του "κουρέματός" τους, για τα ταμεία προνοίας κάτι τέτοιο δεν ίσχυσε. (Για να καταλάβετε τα πιο πάνω: Κάποιος με €200.000 κατάθεση και με δάνειο €100.000, δεν κουρεύτηκε καθόλου. Κάποιος με €200.000 στο ταμείο προνοίας του και με δάνειο € 100.000 έχει ήδη χάσει €74.500 και κινδυνεύει να χάσει μέχρι €120.000, ανάλογα με την κατάληξη του τελικού ποσοστού του "κουρέματος").
Σημειώστε ακόμη τρία σημεία εδώ. Πρώτον, μυστηριώδεις αποφάσεις ευνόησαν συγκεκριμένες κατηγορίες καταθετών, είτε εξαιρώντας τις πλήρως από το "κούρεμα"( π.χ. Δήμοι), είτε ελαφρύνοντας τις πιο πάνω πρόνοιες (π.χ. Ασφαλιστικές εταιρίες). Δεύτερον, καταθετικοί λογαριασμοί όπως Πελατειακοί Λογαριασμοί (client accounts) έτυχαν του ίδιου χειρισμού με τις κανονικές καταθέσεις, παρόλο που τα χαρακτηριστικά τους είναι τα ίδια με αυτά των ταμείων προνοίας ( ένας λογαριασμός μεν, αλλά με αριθμό δικαιούχων). Τρίτον, "κούρεμα" έπρεπε να υποστεί και το ELA. Ευθύνες για την ολιγωρία της Κεντρικής, φέρει και η αρχή που προΐσταται. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
     Αντιλαμβάνομαι πως πολλοί θα θελήσουν να προστρέξουν στην νομοθεσία για να δικαιολογήσουν τις ρυθμίσεις του bail in. Αμφιβάλλω αν αυτός είναι ο σωστός δρόμος. Εδώ μιλάμε για μπάχαλο. Κι όταν κανείς δικαιούται να νομιμοποιήσει τη ληστεία, υποθέτω πως ταυτόχρονα μπορεί να τη ρυθμίσει όπως θέλει κιόλας..  
      Πολιτεία και Τράπεζα είναι εκτεθειμένοι απέναντι στους καταθέτες. Οι ευθύνες τους για τις τραγικές εξελίξεις που οδήγησαν στο bail in, είναι τεράστιες. Παράλληλα όμως, η υιοθέτηση δύο μέτρων και δύο σταθμών στην διαδικασία του bail in, αφήνει την Πολιτεία εκτεθειμένη, ειδικά απέναντι στα ταμεία προνοίας. Τα ταμεία έχουν αδικηθεί. Έχουν επωμισθεί πολύ μεγαλύτερο βάρος από ότι τους αναλογεί και ουσιαστικά έχουν επιχορηγήσει ηπιότερο "κούρεμα" για τους υπόλοιπους καταθέτες της Τράπεζας.
      Κατά συνέπεια, η απαίτηση των ταμείων στην Τράπεζα Κύπρου για αποζημίωση από το Κράτος, είναι δικαιολογημένη. Η Τράπεζα Κύπρου θα παραχωρήσει μετοχές της σε όλους τους "κουρεμένους", ως αποζημίωση για την απώλεια των καταθέσεων τους. Με τον ίδιο τρόπο η Πολιτεία οφείλει να αποφασίσει πώς και σε ποιό βαθμό θα αποζημιώσει τα ταμεία, αναγνωρίζοντας τη μεροληπτική και άνιση μεταχείριση τους, σε σχέση με τους υπόλοιπους, ανασφάλιστους καταθέτες.   

 

Ο Ανδρέας Ανδρέου χρησιμοποιεί  ψευδώνυμο για ευνόητους λόγους

Οι απόψεις που εκφράζονται σε αυτό το άρθρο αντιπρoσωπεύουν το συγγραφέα και όχι την εκδοτική πολιτική του sigmalive.com