Δημόσιος Τομέας: «Ιερή» ή «Τρελή» αγελάδα;

Ήταν αμετροεπής η διαμαρτυρία της Κίνησης Δημοσίων Υπαλλήλων για την επιμήκυνση του ωραρίου στο δημόσιο. Με ή χωρίς τις ευλογίες της ηγεσίας της ΠΑΣΥΔΥ άραγε;

Ας βγουν μπροστά οι Δ.Υ που κάνουν δουλειά για δέκα, αυτοί που καθαρίζουν σε κάθε τμήμα. Σε αυτούς τους λίγους ενσυνείδητους και επαγγελματίες Δημόσιους Υπαλλήλους στηρίζεται το παιδί της άνεργης οικογένειας για να μάθει αγγλικά, ο ασθενής που δεν μπορεί να πληρώσει τις αναλύσεις του ιδιωτικά, ο επιχειρηματίας που μπλέκει με την κρατική γραφειοκρατία. Όλοι οι άλλοι οιηματίες, οι βολεμένοι και χαραμοφάηδες του δημόσιου χρήματος είναι απέναντί μας.

Ας κρατήσουμε κριτική ορθολογική στάση απέναντι στις ιερές αγελάδες του Δημοσίου και του δημόσιου διαλόγου που ομνύουν στο συμφέρον της κοινωνίας, στο συμφέρον των λιγότερων προνομιούχων, αυτών που πληθαίνουν όσο βαθαίνει η κρίση. Κι ας υπενθυμίσουμε από την άλλη πλευρά σε όσους βρίζουν το κράτος και ξεχνούν το ρυθμιστικό ρόλο που οφείλει να διαδραματίσει ότι η κοινωνία δεν είναι νεκρό γράμμα, ότι υπάρχει κάτι που ονομάζεται συλλογικό ή δημόσιο συμφέρον, και ότι το δημόσιο συμφέρον και η ποιότητα της δημοκρατίας μας υπονομεύονται από την ύπαρξη μεγάλων κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων.

Η κυβέρνηση φοβάται να σπάσει αβγά. Δεν ξέρει; Δεν μπορεί ή δεν έχει πολιτικό θάρρος; Περάσαμε την περασμένη θητεία αναλύοντας την ψυχολογία του Δημήτρη Χριστόφια στο κυπριακό (θέλει, δεν μπορεί ή δεν ξέρει;). Ελπίζω να μην συρθούμε στα ίδια και τώρα.

Το κράτος μας πρέπει να αλλάξει ριζικά και οριστικά. Αν όχι τώρα, πότε; Μια σοβαρή κυβέρνηση θα σήκωνε ψηλά τη σημαία τους κοινωνικού κράτους. Κοινωνικό κράτος δεν σημαίνει κρατικισμός ή συντεχνιακό κράτος. Προς το παρόν κυβέρνηση και αντιπολίτευση, με άλλο τρόπο η κάθε μια, ανταγωνίζονται για το ποια θα προασπίσει τα κεκτημένα του δημόσιου τομέα ‒‒ πιο απλά μισθούς της τάξης των 3000, 4000 ευρώ και πάνω ‒‒ σε πλήρη διάσταση με την οικονομική πραγματικότητα που υπάρχει έξω από τον κόσμο των insiders. Η ώρα του λογαριασμού πλησιάζει.